Leandra in Bolivia (2008-2009)

Mijn laatste weken in Riberalta..

2009-06-01T13:16:00.002-04:00

Hallo iedereen,

de laatste weken is er vanalles gebeurd hier in Riberalta. Het belangrijkst en tofste is toch wel dat Naomi, een Duitse afser die in Potosi woont voor 1 jaar, me komen opzoeken is! Woow, ze kwam van cochabamba, helemaal per bus af naar Riberalta(vier dagen bussen), zotjes wel!

Hier even een overzichtje van de dingen die we de voorbije weken samen gedaan hebben:

Woensdag kwam Naomi laat 's avonds aan, zwetend en moe van de lange busrit(vanuit Trinidad is het 36uur!).
De volgende dag gingen we samen naar t centrum Nuevos Horizontes en in de namiddag naar t schooltje. De kinderen waren allemaal erg blij met deze 'nieuweling' en gaven Naomi vele knuffels:). In t centrum werd Carlitos gek, hij had nu extra aandacht en speelde de hele voormiddag met Naomi en de bal!
Naomi zag af van de hitte, zooo warm. Zij woont immers in potosi, dit is hoogvlakte, een stad die op meer dan 4000m ligt! Dus zij zag enorm af met de 35 graden hier en de hoge vochtigheidsgraad!! Douchen vond ze een hemelsgeschenk!
Vrijdag gingen we naar la granja, de 'boerderij' van mijn papa die op 20min auto buiten de stad ligt. We stonden vroeg op(om5u45) en op la granja hielpen we koeien melken, hilarisch wel! Heerlijk die verse warme melk. Nadien gingen we naar t centrum(vrijwilligerswerk) en in de namiddag naar t schooltje.
's Avonds gingen we met Antonia en Julia(twee Duitse vrijwilligisters) en een aantal vrienden iets drinken in Andy'pub.. Oops, tot 4uur 's morgens..
Zaterdag gingen we naar Tumichucua met de opvoeders en de leerkrachten van t centurm en t schooltje van mijn vrijwilligerswerk.:) Wow, Tumichucua is een prachtig natuurlijk groot meer dat op 30min buiten Riberalta ligt. We regelden een bbq en nadat we een duik genomen hadden in t warme water genoten we van een frisse triny(frisdrank) en de bbq. Zo idylisch die plek, heel veel groen.. Rust stilte en natuurlijk HEEL veel insecten(waaronder mariwie, dit is een klein zwart beestje dat je bijt en nadien komt er een root bloedpuntje op je huid, na enkele uren begint deze beet enorm te jeuken, awtschhhh!!!). Tumichucua is een erg mooie en bekende plek. Vroeger was dit hét ontspanningsoord van de Boliviaanse presidenten!
Om 18u kwamen we terug aan, we waren zooo moe van de uitstap(en van de avond voordien) dat we in slaap vielen en niet uitgingen.
Zondag stonden we om 9u op om naar de basketbalmatch(de finale van de meisjes) in t coliseo te gaan kijken. De hele week waren er wedstrijden van 4 verschillende ploegen van heel Beni! Jaaaa en na een enorm spannende match wonnen de meisjes van Riberalta met 41-26. Joepie!! In de namiddag had ik zelf een voetbalmatch met mijn club Manchester, mijn laatste match! We speelden zo -zo, ik had enkele kansen en schopte een paar keer op de goal.. tevergeefs. We speelden 0-0:( ik was teleurgesteld. Nadien trokken we foto 's en nam ik afscheid van mn vriendinnen.
Dinsdag maakten we empanadas met la señora Dolore.. Lekkerrrr:) we aten er zelf te veel van amaj!!
Woensdag was t Moederdag, Día de la Madre. WE aten smiddags samen met mijn tante en mijn nicht en feliciteerden elkaar.. Wow er waren drie soorten vlees.. En ik was vegetariër in België.. Hmm in de voormiddag ging ik naar de busterminal om mijn vriendinnen van de voetbal uit te zwaaien.. Ik had de foto s van zondag afgeprint en gaf ze aan hen!! Woow iedereen was super blij en ze vroegen me de foto s te handtekenen en een klein tekstje erbij te schrijven. 1 meisje vroeg me dit eerst maar plots iedereen 30 meisjes schreeuwend met hun foto om een handtekening.. Ik leek wel even een BMI, Boliviana Muy Importante.. Jeje of een VIP..
Vrijdag gingen we naar Gauyara, naar Brazilië..:) Naomi was nu in Brazilië!! Zo duur alles amaj weer verschoten ervan!
In de avond had ik een basketbalmatch, we speelden slecht en verloren 50-41.. :( nipt! ik weas teleurgesteld!
Zaterdag gingen Naomi, mijn mama, carla en ik naar een groot Vrouwenfeest voor Moederdag. Alleen vrouwen waren aanwezig op t feest, best wel grappig. We speelden met de kindjes, voetbalden en aten nadien (om16u.. wat een uur) churrasco, bbq. Later was er een soort wedstrijd om een prijs te winnen en men zocht koppels(vrouw vrouw) om samen te dansen. T was per tafel en plots zei mama dat ik moest gaan dansen met Naomi.. Dus werden onze namen afgeroepen in de micro en begonnen we te dansen.. Oei dat begon daar met samba, cumbia, merengue, taquirari.. Brr veel heupgedans.. Normaal word je geleid door de jongen maar nu met alleen vrouwen rond je.. Na 3 liedjes werden we al geelimineerd.. :)jeje.
Hilarisch dit feest, alleen schreeuwende vrouwen en gierend en schatterend..
In de avond gingen we samen uit als laatste uitgaansavond, met julia en antonia en andere vrienden.. WE gingen niet naar la jarana maar wel naar een quinta, een club en dansten uren lang alleen cumbia, merengue en.. jaja hoor lambada(van Brazil) woww zooo moeilijk maar erg amusant. Ik stond nat onder t zweet maar dat maakte niets uit-- Iedereen was doorweekt van t zweet.
Zondag gingen we de hele dag naar Cachuela Esperanza, een mooie plek op 2u30 van Riberalta . Dit was vroeger in de jaren 40(zei mn oom) HET centrum van de 'goma, de rubber industrie. Wow, best wel chic.. We aten er VERSE vis(pacu o.a.) en zwommen in de rivier.. Aaaaaj zoveeel insecten brrr ik stond vol.
Ik wil nog zoveel dingen doen voor ik vertrek, nog zoveel mensen bedanken .. Ik heb tijd tekort.. Maar ok. Woensdag om 10u verlaat ik Riberalta en kom rond de middag per vliegtuig aan in La Paz.. Het is nu echt zo kort he..

Puerto Rico. een verSCHRIKkelijke tocht naar een groen paradijs.

2009-05-15T16:47:00.003-04:00

Studentjes, ik wens jullie allen veel moed met de blok. In jullie pauze kunnen jullie altijd een stukje van mijn blog lezen.

Als iemand durft zeggen dat Riberalta een dorp(=gat) is, dan heeft die het goed mis. Puerto Rico, dát is pas een gat met zijn 4000(lees VIERDUIZEND) inwoners(tegenover 100 000 in Riberalta).
Hoe het allemaal begon: toen er 9 maandag geleden een familiefeest bij ons thuis was, maakte ik er kennis met mijn oom Juan. Hij vertelde me dat hij in Puerto Rico woonde. Ik keek verbaasd en zei: ‘wooow ik wilde altijd al naar Centraal-Amerika.’ Iedereen begon daarop luid te lachen. Mijn oom zei dat hij van het dorpje Puerto Rico was, gelegen in Noord-Bolivië meer bepaald in t departement PandoJ. Hij vertelde me dat de natuur er erg mooi was en dat als ik hem zou komen bezoeken, we samen zouden gaan vissen. Negen maandag later, in mijn laatste maand Bolivië besloot ik om eindelijk mijn oom Juan te gaan bezoeken. En daar begon mijn avontuur.

Vrijdag vertrok ik per bus naar Puerto Rico, een klein dorpje in het departement Pando(Noord-Bolivia grenzend aan Peru en Brazilië). Puerto Rico is een amazonedorpje met NOG minder luxe dan in Riberalta. Zo heb ik hier in Riberalta een jaar bijvoorbeeld geen stofzuiger, droogkast, diepvriezer, klopper, pannenlikker ,blokopener en andere luxeartikelen gezien.
Dus vrijdag om 6u ‘s morgens naar de busterminal. Oei, de chauffeur lag nog te maffen.. Uiteindelijk vertrokken we drie uur later, om 9uJ richting Puerto Rico(wat in t droog seizoen 6uur rijden is maar nu met de vele regen veeeel meer zou zijn). Ik zat gelukkig vooraan in de hobbelige bus, na drie uur hobbelige zandweg kwamen we aan de Rio Beni, mete en groot vlot staken we de rivier over, we waren nu in t department Pando. Na een tijdje hobbelige weg:S(van de vele regen zat de weg vol putten) kwamen we opnieuw aan een rivier.. We voeren 5min over de ‘Madre de Dios’ een gigantische rivier die naar de amazone leidt. Alles was groen langs de kant van de weg. Na enkele uren stopten we plots, er stonden twee vrachtwagens midden op de weg geparkeerd. Iedereen stapte uit en ging kijken wat er gebeurde. Noooooooo!! Heel de weg was vol met modder, echt wel een halve meter diep.. Verschillende bussen wilden in de tegenrichting passeren en grote vrachtwagens trokken de bussen voort over de modderpoel. We zouden hier de eerste uren niet voorbijgeraken. De helft van de groep vertrok te voet met hun baggage, 3 km stappen door de modder. Vandaaruit ´zou´er een busje hen komen oppikken en tot Puerto Rico brengen. Ik twijfelde en besliste uiteindelijk om bij de groep en dus de bus te blijven.. Dat leek me t veiligste. Het was 17u toen we aan deze slechte weg kwamen en na een uur kreeg ik te horen dat de helft die vertrokken was in Puerto Rico moest zijn en dat de mensen die gebleven waren naar Cobija(hoofstad van Pando, op drie uur van Puerto Rico) moesten.. Zo stom ik moest maar tot Puerto Rico gaan.. Het leek erop dat we de nacht in de bus zouden moeten doorbrengen, er kwam maar geen vooruitgang. Uiteindelijk vroeg ik uitleg aan de chauffeur en hij zei me dat ik de groep van PR nog zou kunnen inhalen. Dus ik te voet drie km stappen door de modder, het begon al te schemeren. Een passagier wilde me helpen met mn zware rugzak en hij droeg mijn rugzak, amaj zo chic! Na 3km stappen kwamen we aan t betere stuk weg, niet meer de modderpoel van voordien. Daar stond gelukkig nog een andere passagier van mijn bus die naar PR moest. Hij zei dat de rest van PR nog 2km verdergestapt was en dat ze daar door een busje waren opgepikt. Great:S wat nu gedaan..

Het enige wat we konden doen was wachten. Ik begon wat te praten met de passagier, een 35jarige cruseño(van Santa Cruz). Hij was erg rustig en had er alle vertrouwen in dat we vandaag nog in PR zouden aankomen(het was immers al 20u30!). Ik geloofde hem niet en maakte me zorgen.. Wat een vertrouwen dat die man had. Die was doodrustig, maakte zich om niets druk, wat e rook zou gebeuren. De muggen begonnen me te bijten:S. Plots kwam ere en andere bus af die richting PR ging, het was de Yungueña die dinsdag van La Paz vertrokken was. De passagier en ik stapten op en J oef er was weer even hoop, we zouden in PR aankomen, vandaag nog!
Niet dus… t avontuur was nog niet gedaan. Na 10min was er weer een modderig stuk weg en we redden vast.. De bus kantelde, echt eng! Gelukkig viel hij niet om! Iedereen stapte uit, de mannen werkten super hard om al de modder vanonder de bus te scheppen. Ondertussen had ik kennisgemaakt met twee 20jarige meisjes, Alison en ..Haar naam ben ik kwijt. Ze waren al sinds dinsdag onderweg van La Paz, amaj al 4 dagen zaten ze in een bus:S zonder zich deftig te kunnen wassen en deftig te kunnen slapen:S.. We genoten van de sterrenhemel en ik liet t los.. Ik wist niet wat me nog allemaal te wachten stond maar t kon me niet veel meer schelen. Laat het maar komen, dacht ikJ!
Na een uurtje konden we weer de bus op en vertrokken we richting Puerto Rico. Ik viel in slap, hobbel de bobble die bus.. Om 22u30 kwam ik aan in Puerto Rico, eindelijk. Mijn oom stond me al op te wachten met zijn brommerke. Ik groette mijn tante en mijn neef Rober(15jaar). Ik at een empanada en dronk 5 glazen water(de bussen lassen amper plaspauzes in!). Doodmoe viel ik in slaap.
Zaterdagochtend werd ik wakker en hoorde enkel fluitende vogels.. Wat een rust?! In Riberalta hoor ik ‘s morgens rondrijdende brommers, toeters van jongetjes die brood verkopen, straatlawaai in t algemeen.. Ongelooflijk zo rustig, zalig om zo wakker te worden! Ik zocht mijn kleren wat niet al te gemakkelijk was in mijn halfduistere kamer. Er zijn geen ramen en er is enkel ‘s avonds licht. Dus ik met mijn lantaarn zoekend naar mijn klerenJ.
Na t ontbijt maakte ik met mijn oom op de brommer een toertje door t dorp. Wow, 4000 inwoners, echt zo klein. De wegen zijn vol putten, de huisjes zijn van hout en de daken van palmera(soort palmboom). Amaj, echt een gehucht zou je kunnen zeggen. Mijn oom toonde me fier de drie scholen en de universiteit. Nadien reden we naar de Rio, de rivier Orthon. Aan de ene kant van de brug zie je het samengaan van de Rio Manuripi en de Rio Tahuamano, de ene is zwart en de andere bruinkleurig. Dat is echt chic! Aan de andere kant van de rivier zie je de Orthon, een mix van bruin en zwartgekleurd water. Hun huisje is klein maar aangenaam fris! De luxe is echter niet groot. Zo is er om de twee dagen water. 1 dag is water voor 2uur, dan vult mijn tante al haar potten en bidonnen met water. De volgende dag is er geen water en de dag erop weer wel. Dus in de keuken staat het vol met grote bidonnen vol water. De koelkast werkt op gas(via gasfles) want er is niet voortdurend elektriciteit. Er is licht van 18u30 tot 22u30 maar net de 5 dagen dat ik er was, was er geen straatlicht(omdat er geen diesel van Cobija aangekomen was). Mijn oom heft geen telefoon, er is enkel een telefoon’centrum’ op de hoek van de straat vanwaaruit je kan bellen. Dus als ik mijn oom belde vanuit Riberalta, belde ik naar de centrale en antwoordden ze me dat ik binnen 10min terug moest bellen. Ondertussen gaan ze dan mijn oom roepen en komt hij naar de telefooncel. Gsm hebben er dus zeker geen ontvangst. Zotjes he!
In de avond ging ik met mijn neef Rober en zijn twee vrienden toertjes rijden met de auto(4x4) van Alex, mijn broer zijn vriend. Amaj, je kan t niet geloven, 3 uur in een auto rijdend over hobbelige weggetjes door t dorp met steeds dezelfde 10 liedjes op de cassette.. Oersaai echt! Maar er is gewoon niets anders te doen ‘s avonds.
Maandag ging ik met mijn oom naar ‘el monte’ alias ‘ la selva’ of naar het ‘echte amazonewoud’!! Mijn oom heeft op 45min per brommer een stuk land, nl. 300 hectaren(!) dat is best wel groot. Dit stuk grond is amazonewoud, echt woud woud! Dus wij met een lange broek aan en lange mouwen tegen de muggen vertrokken naar ooms grond. Mijn oom nam zijn geweer en machete mee. We staken ‘ajo’(look) in onze sokken om slangen op afstand te houden. 3 uur liepen we door de selva en mijn oom moest constant met zijn machete de weg vrijmaken. Wow, zo een hoge bomen, de grond is vol rotte bladeren, overal zijn muggen EN mieren(van alle grootte!) aanwezig. Brrrr.. Ik kreeg het er na een tijdje wel van, al die muggen! Mijn oom toonde me de verschillende boomsoorten(waaronder de ‘mara’, de fijnste en 1 van de duurste houtsoorten ter wereld!) en de vruchten. We zagen geen dieren, dat is gewoon pech.
Terug thuis maakten we samen een lijst met alle vruchten van t amazonewoud, we kwamen aan 40 vruchten waarvan ik er 32 NIET kende. Zot niet?!
We gingen in de tuin cacao plukken, de cacaovrucht waarvan jawel hoor;P chocolade wordt gemaakt. Mmm zo zoet dat deze smaakten, de cacovrucht is ZOveel beter dan chocolade,echt!

De volgende dag bezocht ik met mijn oom de almendrafabriek van Puerto Rico(almendra of castaña zijn de grote amazonenoten of ook wel Braziliaanse noten genaamd). In Pando zijn slechts twee almendrafabrieken, in Riberalta zijn er VEEL meer(zo’n 27)! In deze fabriek in Puerto Rico gebeurt ALLES maar echt ALLES nog manueel! Allereerst verzamelen de castañeros de kokosnoten(die op de grond vallen van 50m hoog!) en breken deze open met hun machete. In de kokosnoot zitten 15 à 25 almendranoten IN een harde schil. Grote zakken vol almendra worden dan naar de fabriek gebracht. Hier worden ze eerst opgewarmd gedurende een 20tal minuten, nadien in koud wáter gewassen zodat hun harde schil er gemakkelijker afgaat. Nadien worden ze naar de tafels gebracht waar Puerto Riceños m.b.v. een soort notenkraker de noten openkraken en selecteren in 1e en 2e almendra. Nadien worden ze gewogen en per kilo worden de mensen betaald(momenteel 1 kilo: 2,7bol of ruim 30 eurocent). Nadien worden de almendra geroosterd in de oven en nadat ze afgekoeld zijn, worden ze in een koude ruimte(met airconditioning) ontdaan van hun bruin schilletje en in aluminiumzakken gestopt. Hierna wordt manueel m.b.v.een machine de lucht uit de zak gehaald en worden ze in een kartonnen dos gestopt.
Het was indrukwekkend dit hele proces te mogen observeren. Ik probeerde ook eens een noot te kraken, oei ik deed er 15 sec over, terwijl de vrouw naast mij ondertussen al 6 gepeld had! De werknemers verdienen hier echt weinig.. Nadien maakte ik een babbeltje met de secretaresse van de fabriek(la señora die me alles uitgelegd had). Ze vertelde me dat haar dochter naar ‘Austria’ gegaan was voor 2 weken, een culturele uitwisseling. Haar dochter bezocht 5 Europese landen. Ze vond dat het eten er allemaal erg zoet was en ze miste het vlees. Beslis zelf maar, vind jij dat we in België(Europa) zoet eten? Misschien vond zij dat gewoon omdat ze in Bolivië erg zout eten, TE zout naar mijn goesting.

In de namiddag ging ik met mijn neef en zijn vrienden paard rijden op Alex’ granja. Wow, zalig! Een gigantische groene wei, met koeien, helemaal voor ons alleen. We redden door een meer, mijn schoenen werden nat maar dat scheelde me niet. We genoten van de zonsondergang en keerden galopperend(schrijf je dit zo :s?) terug naar la granja.
Thuis waren mijn tante en oom echt zoo vriendelijk. Altijd vroegen ze me: wat wil je vandaag eten? En ze waren erg begaan met me. De laatste avond maakte ik pannenkoeken klaar. Mmm dat vonden ze allemaal erg lekker. Niet met suiker maar met kaas ertussen aten ze de pannenkoeken op.

Woensdagochtend, na meer dan een uur wachten, kwam eindelijk de bus aan in Puerto Rico(10u15). Ik nam afscheid en merkte dat mijn oom tranen in zijn ogen had. Ik werd de voorbije 5 dagen echt als familie beschouwd, ik zal hen echt missen! Net zoals ik de rust en de prachtige natuur zal missen!

Hier begon opnieuw mijn avontuur, de terugrit naar Riberalta. Na een uurtje kwamen we weer aan t modderige stuk weg.. We konden opnieuw niet door, ze waren de weg aan t herstellen en dit ‘zou’ tot 16u duren, 5 UUR wachten dus!! Hmm na een uur wachten konden we doorJ oef. Eerst reed de grote vrachtwagen erdoor en wij erachter. J We waren erdoorJ joepie. Maar we hadden weer te vroeg gekraaid..
Er lag een hoop aarde midden op de weg en rechts daarvan was er zo 2m weg en nadien een grote plas water.. De bus reed erdoor maar omdat ze aan de linkerkant over de berg aarde reed, gleed de bus weg naar rechts en wow.. de bus .. de bus kantelde.. en ik dacht dat we om zouden vallen.. Maar dus NET niet! Brrrr, iedereen stapte uit, kei rustig, geen paniek, zo zijn de Bolivianen. Dus we kropen allen door t raampje van de chauffeur.. Ik trok natuurlijk verschillende foto ‘s van dit eerst enge maar nu best wel grappige uitzicht. Alee, we zaten weer vast en zouden er enkel uitgeraken als er een camion van vooraan ons eruit zou trekken.. Na een halfuur kwam er plots een camion af in de tegenrichting, joepie! Deze camion trok ons uit de modder en oef.. We konden weer verder, oei t was ondertussen al 13u, zo laat en we zaten nog lang niet in de helft. Om 20u ‘s avonds kwam ik heelhuids in Riberalta aan. Wat een avontuur!

Nu geniet ik nog van mijn laatste weken in Riberalta, Bolivië. Deze zondag heb ik een voetbalmatch met mijn club Manchester. Het was super fijn de kindjes gisteren terug te zien. Carlitos kwam roepend op me afgelopen en terwijl ik de andere kinderen groette bleef hij uitgelaten aan mijn been hangen.:) Ik speel altijd met de bal met hem en blijkt dat hij me erg gemist had!

Pascua - Pasen in Bolivië & Manchester aan de top!

2009-04-12T20:34:00.003-04:00

En paaseitjes gegeten en gezocht:P?

Hier in Riberalta, Bolivië, doen ze niets voor Pasen, buiten naar de mis gaan en naar de grote optocht... Pasen is hier saai hoor.
De Riberalteños zijn wel erg gelovig! Dus de Heilige week is hier echt wel belangrijk en er wordt veel bij stilgestaan. Vrij saai heb ik pasen 'gevierd' alhoewel je dat niet echt kan zeggen.. Ik miste de chocoladeeieren.. Vrijdag gingen we met t gezin (zonder mijn broers want Andres was moe( maw geen zin) en carlos zou 'later' komen (hij kwam dus niet af..) ) en mijn tante Rosa en neef Paolo naar de optocht om 17u. Na 1h30 te hebben gestapt (alee stappen, stoppen , bidden en zingen) hadden Julia, Antonia(de twee Duitse vrijwilligsters) en ik er genoeg van en zijn we hem gebold.. We zijn pizza gaan eten bij Pio Pio ..
Mjah t was op zich best wel indrukwekkend, heeeel t dorp samen wandelend door Riberalta met onderweg altaartjes.. Eerst was de massa 1 blokhuis groot en tegen t einde van de tocht 8 huizenblokken groot!! Er waren echt veel mensen hoor!
Zaterdagavond moest ik van mama mee naar de mis. Zij, tante rosa en ik.. rest was ' moe'.. papa gaat nooit mee. Dus euh om 21u naar de mis maar om 22u was er een afscheidsfeestje van de Canadese Janin die vandaag teruggekeerd is. De mis was op zich ok, mooie liederen werden afgewisseld met gebeden en bijbelteksten. De Amerikaanse monseigneur leidde de mis, een hilarisch Spaans:) jeje. Maar die mis bleef maar duren en er werden dan nog eens mensen gedoopt.. dat ook nog:S na twee uur, had ik het gehad en vroeg aan mama Esther of ik doormocht naar het feestje. Ze keek kwaad en zei kortaf dat de mis nog niet gedaan was. Ik bleef dan maar zitten:S met echt al rugpijn. We staken allen onze kaarsen aan, de hele kathedraal was verlicht, dat was wel mooi.
Wanneer dan de hosties werden uitgedeeld, zo rond 00u en mama Esther een hostie ging halen, zei ik tegen mijn tante dat ik broer Carlos zou gaan zoeken.. Hmm oef, het was me gelukt weg te geraken, eindelijk WEG uit die kerk. Dan ging ik dus naar dat afscheidsfeestje van Janin:) en na een uurtje gingen we met de hele groep(5 grinjas(buitenlanders, meisjes), 3 Riberalteñas en een 10tal Boliviaanse mannen) naar la Jaranaaaa:), de nachtclub! We kwamen rond 1u aan. Ik danste de hele tijd op Engelstalige technomuziek, cumbia, salsa en lambada. Deze laatste is echt moeilijk, je moet je heupen en je voeten op hetzelfde moment bewegen maar in de tegenovergestelde richting :S ja het is wat moeilijk om uit te leggen. Ik ben t dus echt volop aan t leren:)! Ik danste met een Tarijeño Rodrigo, een goede vriend. Die zijn heupen waren zooo soepel, wow! Daar zouden de jongens in België nog iets van kunnen leren! Goh als ik denk aan dansende jongens in België... Wat heen en weer waggelen met hun pint. Ok er zijn uitzonderingen maar toch.

Manchester aan de top!

Ik speelde t voorbije weekend veeel voetbal. Elke maandag ga ik zaalvoetballen maar daarbuiten ben ik vorige zondag voor de eerste keer gaan voetballen :) in n club en al:). Onze club hier heet Manchester:P grappig he en vooral hilarisch hoe ze t hier uitspreken, die Bolivianen:P! Dus zondag 1 helft mogen spelen, ik ben centraal middenvelder. We wonnen 5-0. Vrijdagavond gaan zaalvoetballen. Gisteren opnieuw een voetbalmatch: ik heb de hele tijd mogen spelen:P en we hebben 4-0 gewonnen en dan vandaag 1 helft en helft van de 2e helft gespeeld en t was wel even spannend.. Bij de rust was het 1-1 en dan plots 2e helft:P zijn we beter gaan spelen en uiteindelijk hebben we 5-2 gewonnen:P Joepieee!
Gisteren was er een vreemde man die zij dat ik kei goed gespeeld had en op 5 mei met de SELECTIE VAN RIBERALTA (mijn dorpje) mag gaan spelen:P cool he!

De voorbije week ben ik naar mijn vrijwilligerswerk gegaan, in t centrum en op t schooltje. Het weerzien was neig!:) Fijn om de kinderen terug te zien! Hmm na zo een lange reis, was t echt lang geleden met mijn gehandicapte kinderen gespeeld en gewerkt te hebben. Ik werd me er opnieuw bewust van dat ik(we) echt wel blij mag zijn dat ik(we) gezond zijn, al onze zintuigen hebben en een gezond lichaam en geest.. We mogen gelukkig zijn! :)

Nog even iets over Machu Picchu. Toen we aan onze gids van de Incatrail vroegen waarom Machu Picchu nu net zo bekend was (en de andere prachtige ruïnes die we onderweg zagen veel minder bekend zijn.) antwoordde de gids dat dat Machu Picchu een STAD is. Daarbij zijn de andere ruïnes moeilijker bereikbaar. Jaja, ik moet toch wel toegeven dat die reis naar Cusco en Machu Picchu de mooiste was, na Salar de uyuni(het zoutmeer van Uyuni).

Brr een vreemd gevoel, nog minder dan twee maanden en ik keer terug naar mijn Belgenlandje! Côte d'or, frietjes, regen-vies weer;), geasfalteerde wegen, goede bussen die op VASTE tijdstippen rijden en natuurlijk mijn familie en vrienden terugzien!:) Het blijft een dubbel gevoel.

Wow, ik zag vandaag op internet dat
- Tom Boonen Parijs Roubaix won, voor de 3e keer ! (Ok, met weliswaar wat geluk omdat enkele rivalen gevallen zijn)
- Anderlecht met 1 puntje won van Brugge.
-Blijkbaar is ook Kim Clijsters terug beginnen tenissen, maar op een lager niveau nu. Heb ik dat goed?
Zo niets meer eigenlijk.. Ahja, ik zag op CNN hier op de televisie beelden van de schade die de aardbeving in Italië aanbracht, amaj al 200 doden.. Enorm veel mensen zijn nu dakloos of zitten zonder elektriciteit.

Hmm heb ik nog belangrijke nieuwtjes gemist? Laat me t maar weten! Hasta luego!

Geconfronteerd met de schoonheid van de Incaruïnes en de dood

2009-04-05T12:43:00.003-04:00

Geconfronteerd met schoonheid van de Incaruines en de dood.
Oei oei, al zooo lang geleden dat ik nog iets schreef op mijn blog. Er is ondertussen al zoveel gebeurd! Dit word teen lang verslag, dus neem rustig jullie tijd of lees het in stukjes.
Donderdag 19 maart vertrok ik met t vliegtuig van Riberalta naar La Paz. Diezelfde ochtend was er wat chaos bij de familie.. Mijn tante Wilma was niet komen opdagen op t werk(beneden in de winkel).Om 8u smorgens was ere en vriend komen zeggen dat tante Wilma gevallen was, dat het ernstig was en dat ze haar naar het ziekenhuis gebracht hadden. Dezelfde namiddag werd ze per vliegtuig naar Santa Cruz gebracht. Ik heb haar diezelfde dag niet meer gezien, velen niet.. Het was serieus, ze had hersenschade opgelopen..
Vrijdag de 20e vertrokken we in de ochtend vanuit La Paz naar Cusco, Peru!! We waren met 6: Yannick, Laura, Silke(drie Belgische afsers), Naomi en Joris(twee Duitsers). Rond 21u kwamen we in Cusco aan, na een rit van 13u met een stop aan de grens van Bolivië met Peru. We reden per taxi naar een hotel dat door de Lonelyplanet aangeraden werd. Dit hostal was gesloten(verbouwingen) dus reden we 500m verder en stopten aan een goedkoop klein oud hostalletje. Omdat we met een groep van 6 waren, verlaagde de eigenaar de prijs van 15 tot 10 sol. (1 sol=2.3 bolivianos en 1 euro=8 a10 bol). We veranderden toch nog naar een ander hostel, meer naar t centrum toe(voor 15 sol per nacht pp).
Zaterdag deden we een citytour naar vier Incaruïnes net buiten Cusco. Wow, echt prachtig, 1 ruïne vormt met de stad Cusco een puma, echt superchic. Deze ruïne stellen de tanden van de puma voor. Het was erg interessant, amaj ruïnes zien van 500 jaar oud! Het uitzicht boven was prachtig, je kon heel Cusco-stad zien!
Zondag begon ons avontuur, waar we zoo lang naar uitgekeken hadden: de Incatrail of el camino inca! Het hele traject is minder dan 40 km maar leg je af op 4 dagen! ‘s Morgens vroeg per bus naar Ollaytaytambo. Daar kochten we nog wat cocasnoepjes en een ‘bastón’, een houten wandelstok. Na t middagmaal was t zover: we passeerden voorbij de eerste controle, trokken een groepsfoto en begonnen te stappen. Elk droeg zijn eigen rugzak(met slaapzak, ,matje, water, wat kleren en toiletgrief, echt alleen t noodzakelijke) We waren met een groep van 14 deelnemers: 5 Belgen, 3 Duitsers, 1 Guatemalese(een mevrouw van 60 jaar oud die een enorm geode conditie had) en de rest Argentijnen. We hadden 2 gidsen en 12 dragers die de tent, de stoeltjes, de tafels, de tenten etc. Droegen, elke tussen de 20 en de 30 kilo op hun rug. Hun leeftijden variëerden van 19 tot 55 jaar! De eerste dag was erg chill. We stapten een viertal uur, elk op zijn eigen tempo, het pad was golvend. Onderweg kwamen we de incaruïne Llaqtapata tegen die erg mooi tegen een bergheuvel gelegen was! Rond 17u kwamen we aan op onze eerste kampplaats. De dragers waren na ons vertrokken maar stappen zo snel dat wanneer we op de kampplaats aankwamen de tentjes al opgezet waren. We kregen een warme cocathee en een uur later ons eerste avondmaal. Het begon al goed te regenen. De gids zei dat date en goed teken was en dat de kans dat het morgen in de dag zou regenen kleiner was.
Maandag iets voor 6 opstaan na een woelige nacht op een steenhard matje. Ontbijt gekregen en dan warden alle 121 dragers aan ons voorgesteld. We begonnen om 7u30 te stappen. Dit zou een zware dag worden, was aangekondigd door de gids. 1000 meter klimmen op 1 dag. Na de hele voormiddag bijna non-stop geklommen te hebben, met regen en al:S, kwam ik als eerste van onze groep aan op de top van meer dan 4000m! Wow, wat een gevoel! Ik kon de hele wereld aan! Het was wel erg bewolkt dus t uitzicht was spijitiggenoeg beperkt. Na 45min te staan wachten in de koude, kwam de gids eindelijk aan op de top. We mochten beginnen afdalen. Met gietende regen en een kei glad steil stenen pad daalde ik op mn dode gemak af, met stijgen heb ik geen moeite maar t dalen.. Oew mn kniën! Na 1u30 kwam ik aan op de tweede kampplaats. Alles was nat van de constant regen maar gelukkig had ik mijn rugzak droog kunnen houden met mijn plasticen regencape. Weer kregen we een warme cocathee en laat middagmaal. Nadien heb ik geslapen tot t avondmaal en na t avondmaal opnieuw in slaap gevallen na lange tijd woelen. Dat was echt een koude nacht.We sliepen op een hoogte van 3600 m!! Brrrrr!
Dinsdag was voor mij werkelijk de zwaarste dag van alle 4! De HELE dag in de regen gestapt! We stonden opnieuw om iets voor zes op, na t ontbijt terug op weg. We klommen tot de tweede top van 5000m en kwamen onderweg de ruïne Runkuraqay tegen! Boven op de top was er weer opnieuw veel wind. De regen bleef maar duren en we vertrokken snel naar beneden, de eindelozen afdaling van meer dan 2uur! Doorweekt kwam ik aan op de kampplaats, een warme tent, heerlijk! Ik had t op mijn eigen tempo gedaan en was de laatste van de groep. Na de warme maaltijd moesten we met onze natte kleren opnieuw de weg op.. Het pad was nu golvend, oefJ. Mijn wandelstok hielp veel! Na 2uurtjes kwamen we aan een kampplaats met uitzichtspunt. De gids toonde ons de ‘berg’ van machu picchu. Machu picchu was echter aan de andere kant van de berg en je kon deze dus niet zien. Maar wij allen,super enthousiast, spurtend naar t uitkijkpunt en trokken als zotten foto s van de relatief lage groene berg die in t midden van andere grote donkergroene bergen lag. Ok, iedereen had weer goede moed om tot onze laatste kampplaats te stappen die nog op minstens 2u afdaling lag:S! We bezochten de incaruïne Puyupatamarca en daalden elk op zijn eigen tempo af. Laura en ik waren met de gids Mario als laatsten. Op ons dode gemak daalden we af, amaj zo een steil stenen pad en zo glad met al die regen. Na een tijdje trok t wat op en konden we genieten van t prachtige uitzicht op de groene beboste bergen en de rivier diep beneden. We passeerden de incaruïne Wiñaywayna ,deze lag op de bergflank en vanhieruit hadden we weer een prachtig uitzicht.
Rond 18u kwamen Laura en ik eindelijk aan op de kampplaats. Joepie, er was een warme douche waarvoor we weliswaar moesten betalen mar ‘ni modo’ : dus ik dolbij spurtend naar beneden, naar de douches.. HeeeerlijkJ Echt heet was water niet maar daar moet je echt niet moeilijk voor gaan doen als je je reeds 3 dagen niet gedoucht hebt! Dan kregen we ons laatste avondmaal en nadien was er een soort van ceremonie. Elk lid van de groep moest een bijdrage geven voor de dragers. Dat was even een vreemd moment.. Jij, als rijke tourist die eigenlijk al meer dan 300 dollar betaald had voor deze reis, moest nu iets extra uit je zak halen voor de 12 dragers..
Woensdag, de laatste dag, moesten we al om 3u45 opstaan. We namen ontbijt en wandelden haastig naar de controlpost die paso m 5u30 openging.. Da incatrail doe je niet alleen, er zijn enorm veel andere groepen met nationaliteiten van over de hele wereld: Engelsen, Duitsers, Japaners, Australiërs, Amerikanen, Argentijnen etc. Dus na een lange tijd wachten aan de controle, konden we eindelijk door. Dat was echt lopen bijna! Op 1u30 (wat men normaal op 2u aflegt) kwamen we moe aan op ‘Puerta del sol’ of de zonnepoort die op 2700m ligt. Woooow, van hieruit zagen we Machu Picchu liggen en de bijbehorende berg ‘Wayna Picchu’, prachtig! We waren slechts met 4 van onze groep en de gids. Hij gaf ons de ingangstickets voor Machu Picchu en spurten maar.
Ik moet even uitleggen waarom het er zo haastig aan toeging. Wel, per dag kunnen er maximum 400 bezoekers binnen op Wayna Picchu, dit is een berg van 2700m die aan de voet van Machu Picchu ligt. Vanhieruit heb je een adembenemend uitzicht op MP en de hele groene vallei rond je! Daarom moesten we er echt bijzijn en spurtten we naar beneden, na 20min waren we aan de ingang van MP, we lieten onze rugzakken achter en spurtten over MP naar de ingang van Wayna Picchu(WP). Na een halfuur vol spanning en ongeduld gewacht te hebben, was t zover. We konden binnen! Ik had nummer 99 en we konden nog tot 200 gaan voor de eerste groep van 7 tot 8u( de tweede groep van 10u tot 11u was al volgereserveerd!). Gelukkig dat wij waren! Dus Joaquin(Argentijn van 24) , Saskia(20j Duitse afser) en ik beklommen als echte toeristen, doodop, WP. Elke second trokken we een foto van t adembenemende uitzicht. WowJ.
Na wat meer dan een uur kwamen we aan op de top van WP. Enkele grote stenen en niets meer. We legden ons neer en genoten van t uitzicht, als je rond je heen keek zag je enkel groene beboste bergen en daarachter hogere besneeuwde bergtoppen. WOW!
We daalden na een tijdje af, bezochten MP met onze laatste krachten. Echt overal waren toeristen:S.. daar kan je gewoon niet omheen. We namen de bus naar Aguas Calientes en daar kochten we ons middagmaal. Na 4u vermoeid wachten op de trein, stapten we op en kwamen rond 21u aan in Ollantaytambo. Daar namen we onze toeristenbus terug naar Cusco waar we rond 23u30 aankwamen.
Donderdagmiddag strompelden we met onze pijnlijke lichamen naar een restaurant dichtbij. De dagen die ons restten in Cusco besteedden we aan t bezoeken van kerken en andere Incaruïnes zoals bijvoorbeeld Pisac. Ik sprak ook af met mijn familie. Mijn Boliviaanse gastfamilie heft familie in Cusco. Dat was erg fijn. Vrijdag en zaterdag gingen we samen uit in Cusco. Als tourist mocht je gratis binnen en mijn neef Antonio betaaldde de drankjesJ. Er was een cocktail genaamd ‘Machu Picchu’. Dit was een dun lang glaas met van onder naar boven de kleuren rood, geel en groen. Je moest met je rietje van beneden naar boven bewegen, zuigend aan je rietje zodat je van alles een beetje proefde, erg cool;)!
Amaj, in de disco’s speelden ze veel Engelstalige muziek, er waren veel toeristen. Het leek wel Europa. Yannick, neef Antonio(24j), nicht Daniela(21j), een vriend en ik gingen uiteindelijk naar een andere disco met meer Cusqueños. Daar speelden ze meer cumbia en regueton.
Zondag ging ik middageten met mijn familie. We gingen naar t grootste restaurant van heel Cusco waar plaats is voor 800 mensen! We aten als voorgerecht anticucho (koeienhart) en als hoofdgerecht alapaca’steak( dier gelijkend op lama). Het was zoals je al kan horen, erg veel vlees maar lekker wel. We gingen maandagmiddag DE specialiteit van Cusco eten: cuy. Dit is een soort rat-cavia zonder staart. Met (kraak)been en al wordt t klaargemaakt, met poten en kop eraan krijg je t op je bord. Yannick stopte met eten toen hij t kleine pootje ontdekte. Ik at t dan maar op en t smaakte erg krokant, puur been.

Maandagavond keerden Yannick en ik eindelijk terug naar La Paz! J Na 14u busrit kwamen we rond 13u aan in La Paz, Bolivia, eindelijk! Hier was t weer goedkoopJ oef. Cusco is echt enorm duur!
Woensdag ging ik naar t stadium. Er was een belangrijke voetbalmatch: Bolivia-Argentina! Woooow, het stadium zat machtig vol en iedereen schreeuwde mee. Het werd 6-1, wat een wedstrijd! Argentinië liep niet eens achter de bal om druk te zetten, neen , niets!
Ik wilde zo snel mogelijk terug naar mijn dorpje Riberalta. Dus ging ik informeren voor de bussen(vliegtuig is erg duur). Owla, er vertrok een bus donderdagmiddag, daar was ik al te laat voor en de volgende bus was maandag. De man zei dat je 2,5 dagen onderweg was. Hijk zei dat de staat van de weg 'más o menos' was, 'zo zo'. Hmm die avond belde Noemi, een vriendin van Riberalta me. Ze zei dat ik niet per bus moest komen omdat je dan zeker 5 dagen onderweg bent(nu in de t regenseizoen). Dus ik besloot t vliegtuig te nemen en vloog vrijdagterug naar Riberalta(2u30 in t vliegtuig!).
Toen ik aankwam in de luchthaven van Riberalta en mijn zwartgeklede tantes zag, begon ik plots te wenen. Ik kon t niet tegenhouden. Vrijdag de 20e maart, toen ik in Peru zat, was mijn tante Wilma overleden in het ziekenhuis in Santa Cruz. Zondag was de begrafenis al maar aangezien ik de incatrail zou doen, kon ik niet terug. :( Ik kon niet stopppen met wenen. We zwaaiden twee tantes(zussen van mijn tia wilma) uit en keerden naar huis. Wat een triestig moment.

Wow, wat een hitte, ik ben echt aan t zweten als een rund, de hele tijd. Het is weer aanpassen voor mij hoor! Ik hou echt van mijn douche:) ook al is het water niet ijskoud.. Vrijdagnamiddag ging ik langs bij Julia en Antonia, mijn twee Duitse vriendinnen van t vrijwilligerswerk. In de avond reed ik een toertje met de brommer rond de plaza met mijn broer Andres.

Gisteren heb ik t rustig gehouden, lekker uitgeslapen en in de namiddag gaan voetballen met vriend Denis, dat was nog eens lang geleden! In de avond ging ik met vriendin Vivian naar de mis.. Het was een christiaanse gemeenschap. Na 15min brommer kwamen we eindelijk, te laat, aan in het kerkje. Meer dan twee uur zat ik op een bankje.. Eerst werd er gebeden tot Jezus. Dan werden er mooie liedjes gezongen, alee de tekst was mooi en met life muziek (gitaar, trommel..) maar de zangers konden echt niet zingen :S! Dan werden de 'nieuw geinviteerden' verwelkomd. Iedereen gaf elkaar een kus en sommigen een knuffel en zeiden' Bienvenida, welkom' en 'Que Dios te bendiga'. Nadien werd er een speech gehouden van een pastoor over 'je hart openen tot god' en ' een beter mens worden' en 'dankbaar zijn aan Jezus' etc. Nadien werden er spelletjes gespeeld, echt super loze spelletjes.. De mensen waren van alle leeftijden(van 1 jaar tot 65jaar oud). 1 spel was bijvoorbeeld dat elke persoon(we waren met 40) een deel van de koe moest zeggen. Nadien stelde de man in t midden willekeurig drie vragen aan 1 bepaald iemand en jij moest antwoorden met je deel van de koe. Hmm 1 persoon had het deel' gat' van de koe, 'nalga' in t Spaans. Dus de man vroeg' Que comes todos los días? Wat eet je dagelijks?' en de man in kwestie antwoordde: 'nalga, gat' en wat geef je aan je kinderen? 'gat' etc.. En telkens gierde iedereen van t lachen.. Hmm ik denk niet dat ik nog terug meega met Vivian:S.

Jaja, de komende twee maanden ga ik niet meer echt reizen. Ik ga verderdoen met mijn vrijwilligerswerk( met gehandicapte kinderen werken) 's morgens en in de namiddag. En ' s avonds verder sporten(basketten o.a.). Lopen, daar is t echt te warm voor en om telkens om 6u op te staan, dat heb ik er niet voorover:S.. Elke maandag is t zowiezo zaalvoetbal met de meisjes van 22u tot 0u. Vandaag om 15u heb ik mijn eerste voetbalmatch! De meisjes van de zaalvoetbal hebben gevraagd of ik in hun 'equipo', club wil spelen. Ik ben gisteren al mijn zwart-rode short gaan kopen. Onze club heet 'Manchester' , hilarisch hoe ze dat hier uitspreken, ik verstond hen eerst niet:).

Ik ben echt aan t zweten als een rund, dus ga eens een douche nemen. Hasta luego!

Naar Machu Picchu, PERU!!

2009-03-19T18:37:00.002-04:00

Holaaa a todos!

Ik ben nu net in La Paz aangekomen. Morgenochtend om acht uur vertrek ik per bus naar Cusco.. :)yaterdag avond komen we aan in Cusco en yondag om zes uur vertrekken we naar Machu Picchu... we gaan de incatrail doen, vier dagen stappen. Woensdag keren we terug naar Cusco. Hasta luego!! Besitos.

Rondreizend: Oruro, Salar, Potosi en Sucre

2009-03-02T10:11:00.003-04:00

Holaaa a todos,

ik ben momenteel (al sinds vrijdag) in Sucre, de hoofdstad van Bolivië(jaja, niet La Paz maar SUCRE is de hoofdstad!). Samen met Julia en Antonia, de twee Duitse vrijwilligers verblijf ik in een goedkoop klein hotelletje' Alojamiento La Plata'. La Plata is de oude naam van Sucre.

Wow ik heb enorm veel afgereisd de voorbije twee weken. Op 19 februari nam ik met vriend Julio(29j) het vliegtuig naar cochabamba. Daar gingen we uit naar ' Green pepper' of zoals de Bolivianen zeggen ' Pimienta'. De volgende dag spraken we af in de busterminal met Silvia, vriendin van Julio. Zij had een tante in Oruro die een kamer vrijhad voor ons. Silvia regelde de tickets en om 15u vertrokken we met de bus naar Oruroooo:)!! Echt super goed dat Silvia de man achter de balie kende, zodat we snel onze tickets hadden want de rij was enorm..Iedereen wil naar carnaval in Oruro! Na een prachtige rit van 5u kwamen we aan in Oruro. Brrr, zo koud! Oruro ligt ongeveer op 3800m. We namen een taxi naar silvia s tante en vertrokken naar het centrum. Op de plaza waren er twee feestjes bezig: een electrofeestje met super veel 'grinjos'(buitenlanders) en een concert met folklorische muziek van een erg bekende groep met een onuitsprekelijke naam:). Ik kwam veel afs ers tegen bij t elektrofeestje: eli, lyn, sara, felix, andres, kai.. Zalig om hen eens terug te zien. Allen wonen ze in La Paz. Na wat gefeest te hebben, keerde ik terug naar onze groep met wie we gekomen waren: 2 cochabambinos, Silvia,Julio en Antonia en Julia. Zij houden veeeeel meer dan de folklorische muziek en ze leerden me hoe erop te dansen... Hilarisch tof was dat.. Heel apart, die dansen, ik kan je t niet uitleggen. Ik amuzeerde me rot!!

De volgende dag namen we ontbijt opde mercado central: api(een hete zware paarse drank)met pastel (dat is een gigantische empanada met kaas). Heerlijk!
We hadden de vorige avond voor 70 bol pp zitjes gevonden in de straat die NAAR de plaza liep. Dat was een goede prijs want op de plaza zelf gaat het van 150 bol tot...
Vanaf 11u tot 23u s avonds keken we naar de carnavalsstoet. Er zijn in t totaal zo een 45 groepen.. ze beginnen reeds zaterdag morgen, erg vroeg.. Je kan ze echt nooooit allemaal zien. Ik denk dat ik er ongeveer 35 zag. Heerlijk chic was dat! Elke groep heeft zijn eigen fanfare (met trombone, dwarsfluit,trompetten en vanalle andere instrumenten) en ook zijn eigen ritme-muziek. Elke groep`heeft verder zijn eigen originele prachtige uitrusting!! Velen hebben gigantische maskers op. ik kan het echt amper beschrijven, het was zooo mooi, het carnaval van Oruro!! We hadden gelukkig een plasticen regencape aan (die je voor drie bol overal kan kopen), dit heb je echt nodig!! Woooooow, van overal word je bekogeld met 'espuma'(scheerschuimspuitbussen) en waterballonnen of waterpistolen!! Zeker de grinjos zijn HET mikpunt!!! Eens op de tribune was t iets rustiger en spoot ik 2 spuitbussen leeg op voorbijlopende mensen, jeje;). Elke 2min (ECHT elke twee minuten!!), kwam er wel iemand langs die paceña-bier verkocht... Ja hoor, er werd wat afgedronken die dagen! Ik paste echter toenw e me om 11u een biertje aanboden en dronk uiteindelijk toch (wijn dan:P)rond 16u.
Zaterdagavond,diezelfde avond,waren we alle drie erg moe. We sliepen en de rest van de groep ging nog verder feesten en drinken en naar de alba. De alba is een plek aan de voet van een heuvel, hier komen alle groepen samen smorgens vroeg, ze doen hun maskers af en beginnen opnieuw te dansen. Alle groepen dansen zaterdag EN zondag, een tweede keer. Ze leggen dus 2 keer het traject door de stad van 8km af!! Zot he!! Dit doen ze voor de maagd van Socavon.

De zondag waren we zo moe dat we de energie niet meer hadden om om 5u smorgens op t staan om naar de alba te gaan. Rond 12u gingen we met de groep naar de markt en aten de typische Oruraanse specialiteiten: een soort hamburger met chorizo en groentjes, later een heerlijk vruchtensap van marakuya;)/(passievrucht) en ook1 van tumbo(andere voor jullie;) onbekende fruitsoort). Later aten we charque, dat is gezout in de zon gedroogd kalfsvlees. Dit aten we met aardappelen, kaas en choclo(witte maïs). Een zware brunch, je hoort t al!

Toen gingen we naar t treinstation om onze kaartjes voor dezelfe avond.. Het kantoor zou pas om 15u opengaan en er waren nog maar 20plaatsen op de trein naar Uyuni(laagste klasse,erg koud en oncomfortabel maar sneller dan de bus). Dus na 3u ongeduldig wachten,was er al een enorme rij van toeristen die deze laatste trein naar uyuni wilde nemen... Na bijna een gevecht raakte ik aan eenkaartje , ik was derde,oef:). Er waren slechts 7 mensen voor ons. We mochten binnen,wachtten nog eens 30min en eindelijk was t aan ons. Ik wilde drie kaartjes kopen maar moest mijn paspoortlaten zien..... Neeeee, we waren alle drie ons paspoort vergeten, geen treinkaartje dus.De teleurstelling was enorm!!! We gingen dan zo snel mogelijk naar de busterminal en kochten er een buskaartje naar Uyuni, oef er was nog plaats!

Omdat we(julia , antonia en ik) echter zo blij waren dat we een buskaartje hadden, hadden we niet gekeken naar de staat van de bus.. We hadden nog 1uurtje voor de bus vertrok en gingen naar een restaurant met Boliviaans eten. Antonia en Julia namen de 'pique al macho' en ik 'colla de cordero' wat staart van cordero is. Nadien keerden we terug naar de busterminal en stapten na 1u wachten de bus in. Dat was me nog eens een rit. Het was een 9uur lange rit in een enorm waggelende bus op een super slechte stenen-aarden weg!! Amaj! Gelukkig stapten er halfweg twee passagiers uit en kon ik op dezetwee zetels liggen. Het was erg koud in de bus maar ik had mijn alpaca-dekentje, heeerlijk warm.

Om 6u kwamen we aan in Uyuni. Eindelijk! Ik had in uyuni afgesproken met Eli en haar broer Arno. Eli is een Belgische afser van Antwerpen die in la Paz woont. Dus samen,alle 5, gingen we om 6u30 op zoek naar een agentschap voor een 3daagse trip naar Salar de Uyuni, het zoutmeer(dat zo groot is als 1 derde van heel BELGIE!!!!!). Na wat zoeken vonden we volgens ons, een betrouwbaar agentschap en niet te duur ook niet. Er kwamen uiteindelijk nog twee Duitsers bij en dus met7(en de chauffeur Vicento) stapten we in de 4maal4 jeep,door Vicento genaamd' Fernando'. Onze gids was hilarische en wist ons veel te vertellen. Na een lekker ontbijt(muesli met fruit en yoghurt) vertrokken we alle 8 om 11u. Onze eerste stop waren de oude treinen en treinsporen. Nadien kwamen we aan het prachtig uitgestrekte zoutmeer, salar de uyuni!!!! Eecht voor ons, achter ons, links en rechts van ons zagen we enkel een witte vlakte! De zon was erg feldus onder zonnebril kon je het niet uithouden. We trokken fijna foto s en reden verder naar Isla incahuasi, een eiland midden in t salar met gigantische cactussen van 12m hoog! Daar aten we en wandelden we rond op t eiland. Onze gids was ook chauffeur en kok! We reden verder door naar het zouthotel!!! Ons hotel was(bijna) helemaal gemaakt van zout, het tapijt waren korrels zout,de stoeltjes, tafels en bedde waren van zout. We dronken een warme cocathee en namen na 4 dagen eindelijk een heelrijk warme douche! Dat vergat ik even te vertellen: de laatste keer dat ik me goed gedoucht was, was vrijdagochtend, in Oruro was t water ijskoud en t was al koud buiten dus douchen, daar was geen spraken van:S!
Na het avondeten, rond 21u was ik doodmoe en kroopik mijn beddeke. de volgende ochtend hadden we een lange dag voor de boeg, om6u opstaan! Waw, een prachtige zonsopgang op t salar!

Na t ontbijt vertrokken we rond 7u30 met de jeep verder. We zagen lama s;) en stopten in een klein dorpje San Jose. Daar werd onze auto met bier besprenkeld.. Wat een vreemd ritueel,alee voor mij leek dat: kostbaar bier verspillen aan de auto:S!. Maar dit is een ritueel dat ze blijkbaar op dinsdag tijdens carnaval doen. Ook werd de auto met confetti en slingers versierd. We kregen coca bladeren. Dit alles voor buena suert, 'goed geluk'. We reden verder, het was een race tegen de tijd.. Er waren maandag samen met onze jeep immers 45 jeeps vertrokken uit Uyuni, na carnaval gaan velen naar t salar. We reden verder naar de verschillende lagunas, meren. Woooow, het eerste meer was omgeven door bergen van 5000m hoog, het meer zelf stond vol met roze flamingo s! Echt prachtig. Ook zagen we enkele vicuñas, dat zijn ree-achtige dieren die op een grote hoogte leven.
We reden verder door de woestijn en zagen een actieve vulkaan. We passeerden voorbij verschillende mooie meren met flamingo s. Er was veel wind. Sommige meren waren groengeelachtig. Blijkt dat de kleur afhangt van de oriëntatie van de zon en de wind. Heel mooi!
We reden door een woestijn, echt enorm groot en lang.. We stopten nog eens om een soort woestijnkonijn te fotograferen. De naam ervan in t spaan is ingewikkeld, t was iets van 'viscachas'.. Deze diertjes waren erg schattig. Dan kwamen we eindelijk aan het nationaal park helemaal in t zuid-westen van Bolivië aan de grens met Chili. We betaalden 20 bol en reden het park binnen. Wooow, hier zagen we ' laguna colorada', het'gekleurde meer'. Het meer was rood... Het was gigantisch groot, we zagen veel flamingo's, lama s en vogeltjes. Prachtig. Na 1uurtje kwamen we aan aan t hotel. We arriveerden als tweede en hadden dus een kamer met goede bedden(of toch beter dan de andere kamers, goed waren de bedden niet precies). We schreven ons meteen op de lijst voor een warme douche. Ik maakte een wandeling met Eli. De wind was fel en koud.. Ons hotel lag op 4150m! Na een uurtje wandelen keerden we terug, terwijl ik aan t wachten was op de douche, kwam ik ze toch wel niet WEER tegen: de drie geneeskunde studenten Marieke,Caroline en Stefanie waren in hetzelfde hotel als ik!!! Hilarisch, wat een toeval, de wereld is toch klein he! Het weerzien was erg fijn. Zij waren vertrokken vanuit Tupiza en zouden na 4 dagen reizen aankomen in Uyuni.

De volgende dag moesten we om 4u30 opstaan! Om 5u vertrokken we per jeep naar de geisers die op meer dan 5000m liggen. Het leek wel een andere planeet. We zagen de pruttelende lava met veel stoom maar konden spijtiggenoeg geen foto s trekken want t was nog te donker. Daarna reden we verder naar de WARMWATERBADEN!!!:) wow we sprongen er meteen in en het water was heerlijk warm,zeker 38graden celsius. Terwijl we in t water lagen, genoten we van de prachtige zonsopgang. DAT is pas leven!

Na t ontbijt reden we verder. We reden dwars door 'el desierto de Dali' de Dali-woestijn. Jullie kennen vast en zeker wel de bekende schilder Dali. Wel, deze woestijn lijkt wel 1 van zijn werken: het gemengde kleurenpaneel rood-geel-bruin, de vreemde rotsachtige stenen midden in t niets... We trokken foto s en reden verder naar onze laatste stop:' laguna verde', het groene meer. Daar aangekomen zagen we dat t meer gewoon blauw was,teleurstelling:(. Zoals ik al zei hangt de kleur af van de oriëntatie van de zon en de wind.. Rond het meer lagen twee hoge bergen, dezen werden weerspiegeld in het meer. Dat was wel mooi. Zo daar eindigde onze tocht. Na een lange onconfortabele rit van 8u kwamen we aan in uyuni. We gingen naar de pizzeria. Julia,Antonia en ik namen afscheid van t Duitse koppel en van Eli en Arno en spurtten naar onze bus die ons naar Potosi zou brengen.

In Potosi(dat op 4060m hoog ligt) kwamen we om 3u snachts aan. Gelukkig hadden Katrien en haar Amerikaanse vriend (die allebei in dezelfde bus zaten) bij hotel Koala den een kamer gereserveerd. We namen een kamer van vijf en de volgende ochtend bezochten we de mijnen, na lang zoeken naar een goed agentschap.. In de namiddag vertoefden we 3 uur in de mijnen,waw dat was nog eens een ervaring!!! Echt, je kan t niet geloven. Ik zal even wat uitleg geven: in potosi bevindt zich de 'cerro rico' de rijke mijn. In de tijd van de kolonisatie ontgonnen de Spanjaarden echter alle zilver van Potosi! (Dat is de HELFT van de pijn). Dit was onder Karel V. Men zegt dat je met al dat geroofde zilver een brug kan maken van Potosi naar Spanje en terug!! De Spanjaarden importeerden ook Afrikanen die ze als slaven gebruikten en natuurlijk moesten de Bolivianen ook in de mijn werken. Onze gids was een ex-mijnwerker die zelf van zijn 14 tot zijn 18jaar in de mijn van Potosi gewerkt had. Hij vertelde alles met heel zijn hart. We gingen eerst langs de markt.Dit is de ENIGE plaats in de hele wereld waar je legaal dinamiet kan kopen! De gids vertelde ons wat de spullen van de mijnwerker waren: dynamiet, lucifers, cocabladeren, alcohol van 95 procent en sigaretten van pure tabak met kaneel. We deden zware botten aan, een regenjas en een regenbroek en kregen tenslotte een helm. We reden per minibus naar de de mijn, halfweg stopten we (op 4100m ongeveer). Omdat het de vorige nacht geregend had, was het erg glad en soms echt gevaarlijk in de mijnen. We waren met een groepje van negen : drie duitsers, antonia en julia,twee chilenen, een argentijn en ik. We daalden eerst via een ladder af tot in de mijn, voortdurend moesten we met ons hoofd gebukt lopen:S.. Onderweg zagen we een rode plas water. De gids vertelde dat dit water rood gekleurd was door de mineralen. Als je dit water in je mond kreeg, begonnen na 10min je handen te beven en wat later stierf je. We wandelden allen snel door. We zagen verschillende mineralen in de rotswanden zitten. Momenteel wordt er zink ontgonnen. De mijnwerkers vandaag de dag verdienen ongeveer 30 a 40 bolivianos. Dus ruim zo een drie euro..
na heel wat wandelen kwamen we aan in een museumpje: daar stond een 16e eeuwse kandelaar,een kruis vol met coca bladeren, een schatkist, de verschillende soorten geïmporteerde dynamieten en dan een duivelsstandbeeld. Dit beeld was rood en stelde de duivel voor. Dit was de god van de mijnwerkers,samen met de pacha mama natuurlijk(moeder aarde). De gids stak een sigaret op en stak deze in de mond van de duivel.Als de as van de sigaret niet op de grond zou vallen, zou dat voor ons allen 'buena suerte' betekenen, en ja hoor de as viel niet:), we zouden geluk hebben! Wat verder zagen we nog een mijnwerker aan het werk. Hij had diezelfde ochtend nog een explosie gedaan. Het was soms echt glad en gevaarlijk wanneer we steil naar beneden of naar boven moesten gaan. Het was een enge maar interessante ervaring.

De volgende dag gingen we naar 'Casa de la Moneda'. Dit gebouw werd in de 18e eeuw opgetrokken en hier werden de muntstukken geslagen voor de Spanjaarden. Het gebouw heeft meer dan 50 zalen, de rondleiding was erg interessant. Nadien liet ik zelfmijn eigen muntstuk slagen:) Fijn! In de namiddag namen we een taxi naar Sucre( 2,5u rijden).

Sucre is werkelijk het Athene van Bolivië!! Het leek Bolivië wel niet! De stad staat vol met prachtige witte gebouwen, universiteiten, grote gerestaureerde kerken. wij 3 bezochten al verschillende kerken, het kerkhof(waar o.a. 8 Boliviaanse presidenten begraven liggen in echt TE grote graven), la casa de la Libertad) met ene erg mooi museum en veel uitleg over de burgeroorlog eind 19e eeuw tussen Sucre en La Paz), el mirador en ga zo maar door.

Vanavond reis ik door naar cochabamba. In Sucre heb ik veel toeristen leren kennen,vooral veel Fransen en Engelsen. Wow, dat was even aanpassen dat Engels, het is dan ook nog van dat Britisch English. Ik zit daarenboven met twee Duitsers elke dag samen, dus t Duits is ook aan t verbeteren;). Nederlands is echt enorm gelijkaardig aan t Duits,ik moet er veel mee lachen! Naast t Spaans en Nederlands spreekik hier in bolivië nog Duits, Engels en t Frans, dat versta ik maar kan ik echt niet meer spreken!

Hoe is het weer in België eigenlijk? Zoals altijd regen en wolken?;)
En de actualiteit? Speciale belangrijke dingen die ik moet weten?
Tot de volgende. Hasta luego!:)

Reizend naar Oruroooo

2009-02-20T10:50:00.002-04:00

Holaaa !

Ahora estoy en cochabamba. Sorry ben t echt gewoon om in t Spaans te praten. Ik zei dus: momenteel ben ik in cocha. Vandaag om 15u nemen we de bus naar Oruro, dat op3800 meter ligt! Het zal dus wat aanpassenworden aan de hoogte!!Oei oei!! Leve de cocathee!
Gisteren zijn we iets gaan drinken, Julia, Antonia(twee duitsemeisjes van in riberalta),Julio en Diego(Riberalteños) en ik. Later op de avond gingen we naar 'Green pepper' of zoals de bolivianen zeggen 'Pimienta'. Dat is eendiscotheek waar veel Brazilianen en grinjos(buitenlanders) komen. Gisteren was t 20 bol ingang, normaal is t 15 bol maar met een reden. Gisteren was het namelijk'Jueves de comadres'. Op deze dag die jaarlijks gevierd wordt(enzijn oorsprong vindt in Tarija, Zuid-Bolivië) komen alle vrouwen samen en bezatten ze zich.Hmm wat een traditie niet!?;P Het was amusant in de discotheek,veel Engelstalige muziek.
Ik bleef slapen bij mijn Riberaltiaanse klasgenoot en goede vriendin Briana. 's Morgens moest ik er al vroeg uitom om8u aan de busterminal te staan. Ik ontmoette er Julio en diens vriendin van Oruro, Silvia. Zij had contacten bij de busmaatschappijen en regelde een ticket voor elk 30 bol,erg goede prijs! :) Als je rondreist in Bolivië als buitenlander, is t altijd handig om contacten te hebbenmet Bolivianen, daar komt t eigenlijk op neer! Via hen kom je alles snel te weten en betaal je heel wat minder!
Bekend int carnaval van Oruro is 'el baile del diablada', de dans van de duivel. Ik weet er niet zo veel over maar heb dan ook een busrit van 3 a 4 uur voor de boeg en dan zal ik zeker eens wat uitleg vragen aan Silvia. Brrr Oruro ligt opongeveer 3800m en waait een koude wind door de straten. Je wordt van alle kantenbekogeld met waterbalonnen, in deze koude!! Puedes creer? Kan je dat geloven? Dat is wat ik al van alle kanten hoorden.. A ver(eens zien)hoe dat t werkelijk is.

Tot snel! Hasta pronto!

Riberalta: Boliviaanse trouw & glimlachen

2009-02-17T11:25:00.002-04:00

Holaaa! Sinds vorige week zondag (de 8e februari) ben ik terug in mijn stadje van 60 000 inwoners, nl. Riberalta:). Toen ik van cochabamba t vliegtuig nam naar Trinidad(hoofstad van t departement Beni), was t uitzicht vanuit de lucht prachtig! Ik liet de valleien, de groene hoge bergen, t aangenaame klimaat achter me en kwam weer in t tropische amazonegebied. Weer palmbomen, felle zon die schijnt, blauwe lucht met enkele wolkjes, dit alles zie ik wanneer ik naar buiten kijk in de luchthaven van Trinidad.. We moesten gewoon in hetzelfde vlietuig blijven zitten om naar Riberalta door te reizen. Ik zag een werkman die t vliegtuig bijtankte: 599 liter brandstof tankte hij BIJ!! Veel niet?

De aankomst in Riberalta verliep goed, alle aandacht ging naar mijn nichten, tante en oom die sinds een maand in Bolivia zijn aangekomen van Japan..(deze klopt niet helemaal maar ok..). Wow het was drie jaar geleden dat ze naar riberalta gekomen waren. De hitte overviel me en t was weer zweten geblazen. Ik heb trouwens gehoord van mijn Duitse vriendinnen dat t kei hard aan t sneeuwen is int t zuiden van Duitsland. Hoe is t weer in België? Koud neem ik aan:P?

Ik was nog vergeten te vertellen dat ik in Cochabamba naar een voetbalmatch geweest was. Hilaaaaarisch was dat, een hele ervaring. Ik sprak af met buitenlandse vrienden die ik in de disco leren kennen had: een Noor, een Duitse en twee Nederlanders. Omdat het bijna carnaval is en de mensen elkaar dan met waterballonnen bekogelen EN omdat de toeristen HET perfecte doelwit zijn, waren we allen al snel doorweekt.. :S Echt iedereen bekogelde ons met waterballonnen gelukkig was t goed weer en scheen de zon. We kochten snel de laatste kaartjes aan 50 bol en gingen met de massa mee t stadium binnen. Het stadium zat bomvol, het was de finale van de Aerosurcup: Winsterman(cochabamba) tegen Boliviar(La Paz). Iedereen schreeuwde en er waren echt heeel veel supporters. Ze zongen van alle gekke liedjes. Zo zongen die van Winsterman: lo que no salta, es una llama. Al wie dat niet springt, is een lama. Boliviar is namelijk een club van La Paz, de hoogvlakten waar veel lama s zijn. Ook zongen ze: somos salvadores, vamos a ganar. En zo maar schreeuwen. De hele match zat meer dan de helft van de supporters te schreeuwen op de bezoekers, bijna niemand volgde de match zelf. OP een bepaald moment kreeg een speler van Bolivar rood, heel het publiek juichte en wanneer de speler t veld afmoest, luisterde hij niet en speelde gewoon verder, na 2min moest hij toch wel echt t veld af. Zes politiemannen moesten de speler beschermen om t veld te verlaten. Heel t publeik smeer nl. alles wat ze maar hadden naar de speler van Bolivar: vuilnis, waterbalonnen, eten echt alles!! Telkens wanneer de scheidsrechter floot tegen Winsterman, schreeuwde iedereen en scheldde men : hijo de puta, mierdaaa, carajo, pedazo de mierda en ga zo maar door. Ja hoor, er werd wat afgescheld, mijn vocabularium is erg gegroeid die dag;).
Uiteindelijk werd het 2-2.. De terugmatch werd de woensdag erop in La Paz gespeeld( het werd 2-1 voor Bolivar!).

Aangezien de unif ergens in maart begint, heb ik me momenteel volledig toegelegd op t vrijwilligerswerk met gehandicapte kinderen. 's Morgens van 9u tot 12u30 werk ik in t centrum van nuevos Horizontes, dat is een soort dagcentrum waar gehandicapte kinderen naartoe komen. Het is veel moeilijker dan mijn werk voordien in t schooltje wanneer ik als leerkracht moest helpen. Deze kinderen in t centrum zijn echter nog meer mentaal en fysiek gehandicapt en t is moeilijker om tot communicatie te komen(weer een slechte zin:S). Maar als je hen dan op de een of andere manier met iets kleins kan doen lachen, maakt dat je dag. Een glimlach kan zoveel doen! Eigenlijk is t allemaal veel vrijer, je speelt met de kinderen, met de blokjes, een boekje lezen, een wandeling maken met de rolstoel. De helft kan niet zelfstandig eten en praat ook niet of amper, enkel geluiden. Dat maakt t allemaal wat moeilijker maar het is een uitdaging. Sinds gisteren is ook t schooltje in de namiddag terug open. Van maandag tot vrijdag ga ik dagelijks van 14u15 tot 17u30. Er zijn 7 groepjes van elk 8(!) kinderen. Het was erg leuk hen gisteren na 3 maanden opnieuw te zien!!

Ik hoorde verleden week op de radio de de Boliviaanse regering 79 miljoen dollar zal besteden aan t bestrijden van de denge. Dit is een ziekte met een hoog aantal slachtoffers in Riberalta, het wordt veroorzaakt door een insect(soort mug, wat gelijkaardig aan de malaria). Als je t te laat ontdekt of je niet goed verzorgt, kan je eraan sterven.. Momenteel is Riberalta armer en armer aan t worden. De Boliviaanse regering verlaagde om de 1 of andere reden de prijs van de almendranoten( of ook wel brazilian nuts genoemd). De Riberalteños moeten daarom de verkoopprijs verlagen en verdienen veel minder. De taxi s zijn nu bijvoorbeeld al verhoogd van 3 naar 3.50 bol , ok op zich lijkt dit niet zo veel verschil maar als je elke dag een taxi neemt.. Bekijke dat meer eens per maand..

Verleden donderdag ging ik koken bij señora Dolly. Zij maakt de lekkerste tucumanas, empanadas en rellenos van heel Riberalta! Tussen 16 en 18u elke dag komen veel mensen langs om een hapje te eten. In de ochtend verkoopt haar man vlees. Je weet dus dat de rijstpap van verse koeienmelk gemaakt is! Mmmmmm! Dolly gaf me haar recept zodat ik t ook in België kan maken en de hele dag hielp ik haar in de keuken, tis te zeggen keuken, ze kookt buiten op houtvuur. Er staan verschillende foto s op mijn fotosite.

Zaterdagnamiddag ging ik naar het zwembad met Antonia en Julia, de twee Duitse meisjes die ook in t centrum van Nuevos Horizontes werken. Latert kwam ook mijn zusje Carla nog af. We speelden met de bal en alle kinderen in t zwembad wilden al snel meedoen. Dus werd er een grote kring gemaakt en speelde we volleybal in t zwembad, amusant.

In de avond ging ik rond 22u naar mijn eerste BOLIVIAANSE TROUW. Mijn klasgenootje Natali trouwde met haar lief Herman van24 jaar.O zot he 18 jaar en al trouwen??? En ze is blijkbaar nog maar 1 maand samen met haar lief.. Zotjes wel maar ok t feest was vrij saai(lang wachten op de bruid) en de muziek was rotslecht! Hmm maar dus t begon officieel om 20u30 maar jah hora boliviana, boliviaanse tijd: 23u kwam de bruid binnen... wow een mooie lange jurk! Hmm dan werd er een hele periode gehouden van ja woord, met de gemeente erbij echt vreemd, blijkbaar was dit een burgerlijk huwelijk( matrimonio civil) ze zijn niet voor de kerk getrouwd... Hmm dan een uur dansen.. de bruid danst met neven en allen.. dan werden er aan elke tafel foto s genomen, weer een uur.. Dan echt iets super grappigs: eerst de bloemen die weggegooid werden door de brood en DAN echt hilarisch: de man trok t hoe zeg je dat in t nederlands hmm wel zo een soort kous die de bruid aandoet .. met veel kant. dus de man trok dat af van de bruid haar been, dan gooide hij dat achter zich, waar alle single-mannen klaarstonden!!! Hmm en dan maar opvangen, dat ondergoed van de vrouw.. jeje ;) Ik dacht dat ik alle vreemde gewoontes van Bolivië zowat kende maar neen hoor!

Gisteren ging ik in de voor en namiddag naar t vrijwilligerswerk en speelde in de avond van 22u tot 00 u zaalvoetbal. Twee meisjesclubs van elk vijf spelers. We wonnen twee triny's (limonade).

Oei, het is vreem te weten dat ik binnen 3 maanden en een klets al terugkeer naar België.. Brrrr.. Ik denk er liever nog niet te veel aan. Veel mensen zeggen van: hoe gaat het, en hoe lang ben je hier al? Tot wanneer blijf je? Vind je Bolivië leuk- mooi? Ik antwoord dan: si si, me encanta Bolivia, ya no quiero volver. Vertaling: 'ja hoor, ik ben zot van Bolivië, nu wil ik niet meer terugkeren!' Dat zeg ik dan om te lachen, maar ik krijg dan vaak een antwoord van: 'maar blijf dan toch gewoon hier, studeer hier.' Hmm dat is me wat te veel van t goede..:)

Er staan dus zoals ik al zei enkele nieuwe foto s op mijjn fotosite. Veel plezier ermee! Hasta luego!!

Vertrek uit Cocha, terug naar huis!

2009-02-08T06:58:00.004-04:00

Holaaaaa a todos,

Hier ben ik weer. Momenteel zit ik in de luchthaven van Cochabamba. Binnen een halfuur is mijn vlucht. Ik reis samen met mijn tante, oom en 2 nichten Cinthia en Evelien die sinds een maand terugzijn van Japan. Ze praten allen zowel Spaans als Japans. We hebben zalig interessante gesprekken gehad over de verschillende levenswijze in Japan, een land dat enorm veel uitvoert(denk maar aan sony, panasonic etc.). De slechte wereldeconomie is ookn te voelen in Japan. De werkeloosheid stijgt en alsmaar meer Latinos die naar Japan reizen, vinden geen werk en wonen in tentjes op t strand..

Ik ben nu in t totaal 9 dagen in Cochabamba geweest. Ik verbleef t grootste gedeeltje bij mijn goede camba vriendin Briana, enkel de laatste 3 nachten verbleef ik bij mijjn tante en nichtjes. Wat heb ik allemaal gedaan: ik ben naar ' la cancha' geweest. Dat is een gigantische markt waar je werkelijk ALLES vindt: batterijen, fruit, groenten, kleren, schoonheidsproducten, bloemen, eten (gefrituurd vlees en vanalle soorten fruitssappen(=jugos) etc. En kei groot, amaj! Je kan er echt in verloren lopen. Ik ben hier drie keer naartoe gekomen. In mijn boek Trotter staat dat deze markt in cochabamba 1 van de uniekste is van heel Bolivië. Groot gelijk, zou ik zo zeggen!

Verder ging ik veel zwemmen in t zwembad van mijn tante. Ik ben naar de cinema geweest. Ook veel keren samen gaan middageten met mijn riberaltiaanse vrienden, het kost 12 bol voor alles(soep, hoofdmaaltijd, dessert en portie ensalada). Je drankje koop je apart wat op 3 of 6 bol komt. Ik zal Briana, mijn klasgenootje van Riberalta erg missen... Ik hoop echt terug te keren naar cocha.

Gisteren speelden Briana, Leidy, ik en drie andere meisjes een voetbaltoernooi. Briana was kapitein van haar ploeg. We speelden twee matchen (enkel tegen meisjes) van elke 2 keer 20 min (in t totaal speelden we dus 80 min). de eerste match wonnen we met 7-2 en de tweede met 6-1. Een zalig gevoel.We moesten om 8u smorgens aan 'la cancha' de sporthal zijn. Ik super optijd naar t huis van briana, samen kwamen we dan aan om 8u10. Niemand!! Rond 9u30 begonnen we eindelijk te spelen, goh die Bolivianen toch! Ik was echt wel dood na de voetbalmatchen!

Ik kijk erg uit naar mijn terugkeer naar Riberalta.. Wow:) terug bij mijn gastfamilie. Vandaag rond 11u kom ik aan.

Besitos a todos

Con los Riberalteños en Cochabamba!

2009-01-29T14:35:00.004-04:00

Hey allemaal,

como estan todos? Ik ben zot van t Spaans, heerlijk echt.

Jaja, studentjes, ik meen dat iedereen van jullie nu eindelijk een welverdiende vakantie heeft ;). Geniet er maar dubbel en dik van , ik zit nu ook in vakantie, al van half november.

Op vijf januari vertrok ik met mijn gastfamilie naar Santa Cruz. Daar sprak ik veel af met Linde, Belgische afser, Ximena, Boliviaanse en deed veel samen met mijn neven Paolo en Jose Luis. Ik ging 1 keer op vorige week donderdag met mijn neef Jose Luis op de brommer naar El Christo, dat is een groot standbeeld op de twee ring in santa cruz. Daar was er een massa-concert en-betoging om NO te stemmen op t referendum van maandag 26 janauri. De president Evo Morales stelt zijn nieuwe grondwet voor aan het boliviaanse volk d m v een referendum. De uitslag zou pas na 8 dagen bekend zijn. De meerderheid in Santa Cruz wil echter automie en is tegen het referendum van Morales. Dus ik met mijn neef naar die massabetoging. er was een enorm groot podium en overal zag je mensen in groen en witte kleren(kleuren van santa cruz). iedereen zwaaide met witte vlaggetjes met 'NO' op en er werd echte 'camba'muziek gespeeld zoals bijvoorbeeld ' camba , que vive camba, carnavalera por tradicion.. camba ' etc. er stond dan een bekende cruseño op t podium die de mensen met de micro toesprak en bijvoorbeeld zei: ' wat gaan we maandag zeggen ?' en dan de hele massa uit volle borst' NOOOOOO!!'

Verder ben ik ook enkele keren gaan bowlen, naar de cinema gegaan, wraps en ensalada Mexicana gegeten in het cinecenter, naar de fitness en de sauna gegaan, uitgeweest naar een gigantisch electrofeestje etc.

Verleden zaterdag gingen Linde, Tammo(duitse AFSer), mijn neef jose luis en de drie Belgische dokters-in opleiding naar Irish Pub iets drinken.
Zondag werden mijn neef Jose luis en ik uitgenodigd bij de drie Belgische meisjes die we leerden kennen op Guembe(een mooi 'park' met zwembad, natuur, kayak etc.). ik leerde enorm veel bij over de richting geneeskunde in België. Zo leerde ik bijvoorbeeld hoe erg het beroep huisarts door andere dokters(en chirurgen) gediscrimineerd wordt. Geneeskunde blijkt op zich niet heel moeilijk te zijn qua stof, het is vooral heel veel stof dat je moet verwerken op korte tijd. Ik vond het erg amusant om eens echt met Belgen terug te praten, de Belgische ironiehumor (en t steken geven etc.) blijft toch wel onmisbaar (merci Bert;) op dit laatste woord moest ik erg lang nadenken en dan kwam ik er nog niet op).

Ik ging ook 3 dagen naar Las Misiones. de Jezuietenklooster. Met Kai reisde ik verleden week per bus naar San Javier en Concepcion, twee kleine dorpjes met een prachtige kerk. Ook bezochten we natuurlijke warmwaterbronnen en zwommen in een stuwmeer en leerden er twee Argentijnen kennen die super grappig spaans praatten. Zo zeiden ze niet. 'Me llama' (uigesproken me jama) maar zij zeiden 'me schama' ! Hilarisch echt. Het Spaans heeft enorm veel dialecten, elk land heeft zijn dialect en alleen al binnen Bolivie verschilt het Spaans!!

Maandagavond was er een afscheidsfeestje bij mijn thuis voor die van santa cruz: mijn neef jose luis, paolo, linde, magalie, ximena en samir(klasgenoot van mij) waren aanwezig. het was erg gezellig en t feestje ging door tot in de vroege uurtjes. Dinsdagavond vertrok ik om 21u30 met de bus naar cochabamba. Rond 8u30 smorgens kwam ik aan in cocha. Mijn klasgenoot en super goede vriendin Briana stond me op te wachten aan de busterminal. Het was heerlijk haar terug te zien na 3 maanden!! Nu woon ik bij haar, in haar kamer staat er 1 bed en een kast. Ze woont samen met 3 andere Riberalteños. Het is dus echt alleen Spaans praten en dan nog met een zwaar Camba-accent;) (wat inhoudt: spaans met een zware 'j' of 'jotta' en zonder de 's' spreken).

Cochabamba ligt in Centraal-bolivia en is verantwoordelijk voor het grootste deel van t fruit in heel Bolivia. Cocha heeft het beste klimaat van Bolivia: een aangenaam warm matig klimaat met een gemiddelde termperatuur tussen de 20 en de 25 graden Celsius. Heerlijk weertje echt :)! Cocha behoort tot los valles, de valleien. De stad ligt in een vallei en is omringd door prachtig hoge bergen. Cocha ligt op zo een 2000m hoogte. De meerderheid lijkt me hier collas, inwoners van de altiplano. Ze praten er met een felle s en een rare 'r' ;) echt zoals collas, ik praat als camba;).

Geen idee tot wanneer ik hier in cocha blijf, alleszins vertelde mijn gastmama me (toen ze me verleden week belde) dat de universiteit in Riberalta pas in maart ergens begint!
Nu zijn we ook volop de reis naar de Machu Piccu in Peru aan t regelen, waaaaw ik kan niet wachten. de laatste twee weken van maart ga ik met andere afsers naar de Machu Piccu.

Hasta luego chicos y chicas!!

Besitos, filakia, kisses, bisous, kusjes:)!

PS: er staan enkele nieuwe foto s op mijn fotosite!

Racisme, de wereld is klein en beroofd -> vakantie: Santa Cruz

2009-01-15T11:44:00.004-04:00

Sinds maandag 6 januari ben ik in Santa Cruz met mijn gastfamilie. We wonen bij mijn neef tussen de derde en de vierde ring. Ht huis is vrij klein als je kijkt hoeveel mensen erin wonen. Ik heb me op de zetel gelegd na 1 nacht omdat de matras net een banaan is en ik geen plaats heb om te bewegen aangezien ik met de dochter van mama s vriendin moet slapen. Mijn rug is dus wel wat kapot maar jah.. De voorbije week ben ik naar de zoo van santa cruz gegaan. Er waren heeeeel veel papegaaien en andere vogels, flamingo s, verder ook een condor, leeuwen, tijgers, krokodillen, slangen, kleine aapjes, een otter, lama s (ocharme die dieren, het is hier heet in santa cruz,uilen lama s leven in de hoogvlakten in de andes bijvoorbeeld!) en nog vanalle andere dieren. Het was nog wel best groot, de zoo. We zijn ook al naar playland geweest, een pretpark met zwembad. Ook gingen we al naar de cinema, een film op een gigantisch scherm. Toen we binnenkwamen in t cinecenter, wilden we met de roltrap naar boven gaan. Mijn broer Andres (20jaar) had echter nog NOOIT een roltrap gezien, kun je je dat inbeelden? Hilarich toch? dus hij op die roltrap, wat onwennig. Wanneer hij dan bovenkomt, is hij stomverbaasd en blijft nog 5 minuten lachend en verstomd naar de bewegende trap kijken:). Dat was echt grappig!! Dat kun je je toch amper inbeelden, dat je nog nooit een roltrap gezien hebt?Zondag zijn we naar Bio Resort Guembe ofzoiets. Het is een gigantisch park meteen vlindertuin, vogeltuin(dat is het grootste ter wereld, een immens grote kooi met super veel vogels in), termieten, zeer kleine fijn bijtjes, verder zijn er zwembaden, meren waar je kan kajakk en, je kan er paard rijden, middageten, rondfietsen op mountainbikes etc. Dat was zalig: we zagen ook grote schildpadden en aapjes. Toen we met de hele familie binnen een refresco(sap van fruit) gingen drinken, zag ik twee grote blanke meisjes met een lichtbruine haarkleur. Mijn neven waren stomverbaasd door hun schoonheid.. Ze wilden dat ik sociaal ging doen en hen zou vragen van waar ze waren. Ik twijfelde en terwijl ze in de menukaart keken, ging ik in hun buurt staan om te luisteren welke taal ze spraken. Wow, het leek wel op Nederlands... Hmm toch sprak ik de twee meisjes niet aan en ging aan tafel bij de rest zitten. Aleeee, waarom heb je hen niet gevraagd van waar ze zijn, zeiden mijn neven teleurgesteld. Later op de namiddag, na t kayakken, zag ik de twee meisjes zitten op een ligstoel, een boek lezend. Er zat nog een derde meisje bij. Hmm, ik stapte ernaartoe en begon in t Engels : 'Can I ask you something? From which country are you? ' From Belgium antwoordden ze. Zaaaalig, dus we beginnen te praten in t Nederlands. De drie meisjes, Stephanie, Carolien en Marieke blijken drie geneeskunde studenten te zijn. Ze zitten in hun 6e jaar en zijn voor 3 maanden in Santa Cruz voor hun stage. Ze zullen werken in het ziekenhuis' hospital japonais'. Super, tof. Bleek later ook dat 1 meisje met afs naar Costa Ricca geweest is. We babbelden een tijdje, dat deed goed om mijn Nederlands weer wat op te frissen! Vrijdag ging ik uit met Linde, Ximena, neef Paolo, broer Andres en zijn lief Marita. Ik had Marita eindelijk zo ver gekregen mee uit te gaan. De baby bleef thuis en mama Esther zou op hem letten. Allen betaalden we 50 bol voor de ingang, wat veel is voor de Riberaltianen.. Wanneer we in de discotheek binnen willen, houden twee bodyguards mijn broer en zijn lief tegen. Huh? Wat gebeurt er? Ik keer terug naar buiten met ximena en wil opnieuw binnen geraken met mijn broer en zijn lief. Het lukt niet, ze willen hen niet binnen laten. Ik snap het niet? Wat is er mis met mijn broer en zijn lief? Ximena kent de bodyguard en praat met hem. Nadien legt ze aan mij uit wat er scheelt: mijn broer is te bruin, zijn huiskleur is te donker. Marita, mijn broers lief, heeft een lelijk gezicht. Dat woord gebruikte Ximena. Ik vraag meer uitleg en ze zegt dat Marita s gezicht te 'collas' is, dat zijn de inwoners van de hoogvlakten en santa cruz is de laagvlakten waar hun tegenhanger de 'cambas' leven. Marita heeft hoge jukbeenderen, plattere neus, geelachtig bruine huidskleur, een beetje een indiaans uiterlijk zou je kunnen zeggen. We proberen het nog een laatste keer: eerst Ximena, dan broer andres, dan linde, dan ik en dan Marita. Zo proberen we binnen te geraken. Tevergeefs, iedereen geraakt binnen behalve Marita... Zucht, Andres keert etrug naar buiten en we blijven even buiten staan. Ik ben totaal verbaasd en kan niet begrijpen dat Marita niet binnen mag!? Wat een racisme, en ik ben totaal machteloos. Ik kan er niets tegendoen.. Zucht er komen tranen in mijn ogen. Marita kan nooit uitgaan met een baby van 8 maanden, nu kon ze eens uitgaan.. en dan mag ze niet binnen. Andres en Marita nemen dan maar een taxi naar huis, ik wil ook mee maar aangezien neef Paolo nog wil blijven en ik hem niet alleen kan laten blijf ik ook maar. Gisteren ben ik naar een groot concert geweest van Wisin y yandel, dat zijn regueton rappers, een beetje zoals daddy yankee als je die kent.. Ze zijn bekend in heeel Zuid-Amerika. En plotsn zijn ze in Bolivie!! Het was zalig vet, alleen na t concert gingen we naar t centrum van de stad en euh.. Ben ik beroofd. We waren een groep van vijf buitenlanders en we namen een taxi naar de plaza. Nadien stapten we 1 blok van de plaza weg om in de picolo te gaan eten, dat bleek gesloten te zijn.. Dus linde zei dan: ah maar we gaan naar die club, dat is dichtbij. Dus wij te voet om 12u snachts op straat wandelend. Echt lang 15min. Op een bepaald moment stopten we aan een hoek van de straat. Linde moest even de weg vragen want ze wist t niet meer zeker.(terwijl de club 2 blokken verder was). Dus Linde wil het vragen aan de stilstaande auto op de hoek, maar net dan komt er een man voorbij, een jonge gast. Linde vraagt uitleg over de club aan de jonge gast. Dan kijkt die gast rond op straat (om te kijken of er geen mensen waren in de buurt).. Opeens trekt hij een revolver uit zijn broekzat. Celular, celular zegt hij, gsm gsm betekent dat. Oeps, linde geeft snel haar nieuwe gsm van 230 dollar. Hij richt het wapen naar mij en ik geef de mijne ook af. Hmm dan richt bij t wapen op een vriend, deze zegt: rustig rustig wat wil je? De jonge gast zegt dat hij zijn gsm wil en dat hij zich moet haasten en bolt het dan maar af met twee gsms. De twee andere meisjes(vriendinnen) bleken weggevlucht te zijn in een nachtclub 5 meter verder, zij hadden veel chance, ze stonden ook niet naast mij en linde.. Dat was dus erg dom van ons om midden in de nacht alleen op straat rond te wandelen.. Weer een ervaring bij.We hadden allen veel geluk, dat beseffen we.

Het klimaat is zalig hier in Santa Cruz: dagelijks 30 graden en meer MET een windje, dat maakt het echt!

Begin volgende week ga ik met een Duitse afser Kai naar de Jezuietenkloosters. Deze liggen ten oosten van SantaCruz, op t platteland. Deze kloosters zijn erg bekend en mooi en je vindt er ook warmwaterbronnen.

Navidad of kerstmis in Riberalta

2008-12-30T15:13:00.003-04:00

Op dinsdag 23 december werd ik uitgenodigd door vriendin Noemi om naar Pando te gaan. Cool, we vertrokken dus rond de middag naar de comunidad-gemeenschapo Gonzalo Moreno. We bezochten haar familie en reden verder op de brommer naar de opa. Noemi vooraan, aan t stuur, dan Leo(4j) en Christian(6j) en ik achteraan. Wow zalig, zo op een zanderige weg, 40 a 50km per uur en langs de kant van de weg enkel groen groen Amazonewoud. Prachtig, ik genoot van t windje op de brommer, dat was nodig met die hitte. We kwamen aan in de gemeenschap La Frontiera- de grens. We dronken een lauw refresco-sap van toronjas-pompelmoezen met water en aten verse almendra-noten (in de studentenmix zijn het de grote langvormige noten). Je moest ze met een hamer openbreken en dan de harde bruine schil eraf pellen, heerlijk zoet en sappig die noten. Ze smaken een beetje naar kokos. Ik zag de voorraad almendra. Nu is het namelijk het hoogseizoen. Velen trekken naar la selva- het diepe regenwoud om er de kokossen op te rapen. De bomen zijn zo een 100m hoog en de kokossen vallen op de grond, ze zijn steenhard. Deze kokosnoten moet je openbreken en daarin zitten almendra maar nog met een dikke harde schil rond. Die schil breek je open met een hameren nadien eet je de noot op. Het werk is erg gevaarlijk, je kan malaria oplopen of er kan een kokosnoot op je hoofd vallen of zo zijn er nog vele gevaren. Er is echter erg weinig werk in Riberalta en omgeving dus trekken mensen massaal naar het regenwoud. Rond 18u reden we opnieuw naar huis met de brommer. 1u rijden, dan de rivier per bootje oversteken, nu bevinden we ons opnieuw in het departement Beni en rijden we nog 20 min per brommer tot het centrum van Riberalta. Alleen toen ik thuiskwam en me gedoucht had, stond ik vol met muggenbeten. je kan het je niet inbeelden, echt. Van deze ene namiddag in la selva, het platteland, op den buiten stond ik vol echt VOL met muggenbeten:S. Auw en jeuken dat die doen en groot dat die zijn!

Op woensdag 24 december vierden we kerstmis met de hele familie en dat ging als volgt. Rond 23u arriveerden we p`het familiefeest in het huis van mijn tia-tante Wilma, 2 quadras van mijn huis (en we gaan allen per auto of moto, kan je t geloven:-O?).
We komen aan op t feest en steken rond 23u45 wat vuurwerk aan. Er is niet 1 groot vuurwerk in Riberalta, iedereen steekt zelf vuurwerkjes aan, bommetjes, kleine vuurwerkjes, niets groots.. Om 0u wenst iedereen elkaar een 'feliz Navidad' en nadien bidt de hele familie voor de kerstboom tot God. Dat was voor mij een erg veemd moment. Een 10tal minuten was t stil en bad 1 iemand , mijn tante Wilma, tot God. Nadien deden mijn zus Carla en mijn nichtje Claudia de rode-witte kerstmanmutsen aan en zij mochten alle pakjes afgeven. Waw dat waren er veel, mijn fanilie telt immers zo een 30 tal mensen. Ik was verbaasd twee pakjes te krijgen. Mijn cadeau s van België zijn immers nog niet aangekomen.. Dus ik kon niets aan mijn familie zelf geven.. Ik deed dus enthousiast en nieuwsgierig mijn pakjes open. In eentje zat een onderbroekje (beige van kleur) maar dat wist ik al op voorhand, gekregen van mijn tante. Ik had het al gepast voordien. In het andere pakje zat..
hmm wel daar zat een minirokje in bruin beige van kleur en echt echt echt super kort. Ik moest het over mijn koptrekken en zo aandoen omdat t zo smal was. Ze denken hier echt dat ik een smalleke ben omdat ik er mager uitzie maar door mijn grootte ben ik breed aan mijn heupen:S.. Tss dus dat rokje kwam echt to 20 cm boven mijn knien. Ik vielde me naakt.. Ik liep er even mee rond om t aan mijn familie te tonen. Allen vonden ze het erg mooi. Toen ik zei dat ik het erg erg kort vond, lachten ze t weg en zeiden ze dat dat de mode is hier in riberalta.. Hmm ok dan, ik deed toen toch maar snel mijn rokje uit. Nadien aten we gezellig chancho-varken met rijst met kippensalade en witte papaya(dit wordt als groente gezien). Ik had totaal geen honger eigenlijk, Het was immers 0u30 maar dat is hier de gewoonte. Op kerstmis, namelijk 24 december om 24u snachts vieren ze de geboorte van Jezus en wordt hij in zijn beddeke gelegd. Nadien wordt er samen met de familie gegeten. Om eerlijk te zijn was ik niet echt in de kerstsfeer, het was hier erg warm, vochtig en ok, er waren kerstbomen etc. maar ook super veel vuurwerk. Met kerstmis vuurwerk huh?
Om 1u30 bracht mijn broer me naar het huis van de Canada, Janin. daar waren ook julia en antonia van Duitsland en andere grinjos- buitenland en Bolivianen. We babbelen wat en na een uurtje besluiten we actie te ondernemen. Per brommer gaan we naar la jarana, de nachtclub. We betalen 15 bol en dansen de hele nacht op cumbia, merengue, carnavalmuziek en regueton. :)Zalig! Om 5u ben ik doodmoe en ga ik naar huis.

Zaterdag 27 december gaan we met het gezin naar een feest van mijn nicht in Hotel Campos, een grote feestzaal. Mijn nicht is afgestudeerd als advocaat en samen met de andere afgestudeerden vieren ze dit. Om 20u30 begint het feest staat er op de uitnodiging. Mama zget ons vooraf dat ze om 21u naar t feest gaan gaan. Om 22u30 komen we aan op t feest.:) Op zijn Boliviaans dus. Het regent erg fel buiten. Er is nog geen muziek als we op het feest aankomen, vreemd. De tafels zijn anders wel al redelijk vol. Na een tijdje beginnen ze dan toch muziek te spelen: life muziek piano, drum en een zanger. Ze zingen liedjes die iedereen kent, cumbia muziek. We dansen wat, mijn neef nodigt me uit en dansen is beter dan je vervelen want aan tafel waren er niet echt veel mensen die ik kende. Mijn nicht is langs mijn papa zijn kant en deze familie is erg klein. Hmm rond 0u beginnen ze eindelijk met de ceremonie. Alle afgestudeerden worden samengeroepen in t midden van de gigantische zaal. Nadien danst elk met zijn partner. Mijn nicht begint met haar papa en nadien danst ze met neven en ooms etc. Het is nl een eer om met de afgestudeerde te dansen. het is niet zomaar een dans, neen de wals. Steeds dezelfde eenzijdige muziek. De hele tafel kijkt naar je, hoe jij danst en dat TIEN minuten lang. Nadien was het tijd om eindelijk te eten, om 1u! Ik heb totaal geen honger, zo midden in de nacht.. Maar eet toch mijn bord leeg. Jaja, dat vet komt er maar bij, al dat eten :)!
Nadien wordt er opnieuw veel cumbia gedanst. Ik vind het wat saai en vertrek met broer Andres naar la jarana, de nachtclub. We zijn echt zotten. In de gietende regen rijden we razendsnel naar la jarana, zo een 7 min in brommer. Ik ben in vestido, baljurk en ben doorweekt als ik aan la jarana aankom. We gaan naar binnen en dansen op regueton,cumbia, lambada(Braziliaans, erg moeilijk ik kan er niets van maar ben t aan t leren!:S) en carnavalmuziek. Dit laatste genre is super grappig en cool, je moet je tippen van je voeten op de grond zetten en dan met je hielen naar binnen draaien, zo dansen ze met carnaval. Er is een hele wedstrijd met carnaval in februari hier in Riberalta. Zo oefenen verschillende groepen jongens en meisjes vanalle danspasjes in en dragen dezelfde outfit.. De beste groep wordt eruit gekozen en je krijgt de eer als prijs.

Zondag 28 december ga ik in de namiddag naar het zwembad. Hier verstaan de mensen onder 'naar het zwembad gaan' niet 'zwemmen' maar gewoon pootje baden of in het zwembad stilstaan. Neen echt, het probleem is dat velen niet kunnen zwemmen. De meisjes zijn ook erg beschaamd en zwemmen hier in short en T-shirt. Dus ik ga met vriend Carmelo en vriendin Daniela(klasgenoot) naar het zwembad dichtbij de rivier. Waw ik zie geen strand meer. Voordien zag je vanuit het pleintje als je naar beneden keek, de rivieroever en t strand dat wel 50m breed was.. Nu is het echter allemaal water, de rivier is enorm gestegen door de vele regen van de afgelopen weken. Het regent alsmaar meer hier. Nu elke dag bijna... :S Ik ben niet zo te vinden voor de regen. Ik dacht zo: oh tof, 1 jaar naar het buitenland, 1 jaar naar Bolivia, ik kom terecht in t amazonegebied, juli, augustus, september was het super heet en droog hier. Vanf oktober begon t echter af en toe wat te regenen.. En nu zit ik midden in t regenseizoen, dat nog ongeveer tot maart duurt. het vreemd is dat als t hier regent, het niet kouder is, het blijft warm. De vochtigheidsgraad is immers meer dan 90 procent! Zot niet? Grappig is ook wel, dat als t hier regent veel stilligt. De mensen komen amper buiten, de helft van de tv-posten werken niet omdat er geen signaal is, je kan niet bellen en soms niet smsen versturen. Je voelt je wat geïsoleerd als t regent...
Dus in de avond, rond 20u ga ik naar het huis van Tia-tante Wilma. We werken er van 20u tot 0u aan verjaardagsfeest. Morgen, 29 december, is het de 8e verjaardag van mijn zusje Carla. Elk jaar geeft ze een gigantisch feest, dit tot ze 15 jaar is. Op haar 15e verjaardag is er een gigantisch echt gigantisch feest en nadien niet meer. Vreemd, lijkt me dat, als na je 15e verjaardag je verjaardag niet meer gevierd moet worden..

Maandag 29 december sta ik om 6u45 op en begin met tante rRosa om 7u verder het feest voor te bereiden. We bliezen de avond ervoor zeker 100 ballonnen op(met een machien gelukkig) en bonden deze samen zodat er een poort werd gemaakt. Nadien hingen we overal mooie katten op gemaakt van isomo. Ook ballonnen boven aan de muur en kleine tafeltjes met witte tafellakentjes, hierop een soort lila kartonnen schotel met snoepjes op en in t midden een knuffelbeer. Dus op de uitnodiging stond 9u, om 11u a 12u kwamen de mensen opdagen. Het was immers al de hele ochtend non-stop aan t gieten. Kleine kinderen met hun zus of broer of mama zetten zich aan de kleine tafeltjes. Er wordt hen een potje ijs en een plasticen bekertje met soda-frisdrank aangeboden. Er is veeeeel te luide muziek. Centraal in het midden staat een grote tafel met hierop 8 taarten met elk een letter die samen: CARLITA 8 vormen. Later wordt er comida-eten uitgedeeld: een plastiecen bordje met een serviet, een empanada en een snoepje op. de volwassenen krijgen ook een bordje met een empanada en een tucumano en een snoepje en een cuñape (gebakje met kaas in). Iedereen geniet van t eten, er worden plasticen miniflesjes met frisdrank uitgedeeld en dan is het tijd voor de piñata. Dit is een grote kartonnen doos die aan een touwtje ophangt. Mijn zus carla mocht met ene stok op de doos slaan, alle kinderen stonden gespannen te wachten, kijkend naar de piñata. Jaaaaaaaaaaaaaaa, de doos breekt open en er valt vanalle speelgoed en snoep uit. Iedereen grijpt als een zot wat hij grijpen kan. En ik maar foto s trekken, dat was mijn job die dag. Nadien werd de taart verdeeld, 8 taarten van 20 a 30 cm doorsnede echt veeeeel te veel. Door de regen kwamen er veel minder mensen opdagen... Maar dus Carla werd met haar gezicht in de taart geduwd. Nadien werd de taart aangesneden. Deze is hier lekker van smaak maar veel te zoet naar mijn zin.
Nadien krijgen alle kinderen een pot versierd met katjes , de jongens een blauwe, de meisjes een roze. Hierin zit een empanada, een taartje, een cuñape en snoepjes. Dit mogen ze mee naar huis nemen. Rond 13u a 14u vertrokken de mensen naar huis. Ze nemen alle versieringen mee naar huis,echt vreemd. Zo namen ze de knuffelberen en de isomokatjes mee naar huis als recuerdo-aandenken.. Het was een feest ter waarde van 5000 bolivianos vertelde papa Carlos nadien in de auto. Wow elke jaar zo een gigantisch feest. Ik begrijp nu ergens waarom de verjaardagsfeesten slechts tot 15 jaar zijn.
Rond 14u sluip ik weg van het feest, er zijn geen gasten meer. Ik ben doodop en kruip uitgeput in bed. In de namiddag ga ik voetballen met enkele jongens en later op de avond ging ik even langs op de post. Waw, twee brieven. 1 brief van Dorien, dank je! En de tweede van tante Lenni, joepie. Ik was intens gelukkig toen ik de 10 woorden van papou las:). Ik moest ze hiervoor wel 5 keer opnieuw lezen om het te ontcijferen. Dank je, tante Lenni!!

Oo ik geniet zo van de openheid van de mensen hier in Riberalta. Je moet immers weten dat Riberalta, in Beni, erg verschillend is van andere departementen van Bolivië en erg verschillend is van Zuid-Amerika. Neen, echt scheer alles niet over dezelfde kam. Ik woon in het Amazonegebied van Bolivië, in een klein dorp. De mensen zijn hier veel opener en aangenamer dan in een grote stad. Op straat zeg je steeds tegen voorbijganger' Buenas dias'. Of bijvoorbeeld gisterenavond was ik in de winkel van mama Esther. Er was een nicht van mama die een brommeronderdeel nodig had. Toen ze aan t betalen was, keek ze naar me en vroeg aan mama Esther: ' Quien es esta chica hermosa?' Wie is dat mooie meisje ?. Mijn mama legde uit dat ik een uitwisselingsstudent was. Ze luisterde geïnteresseerd en nadien zei ze enthousiast dat we samen eens zouden afspreken om te gaan 'vueltear' - 'pasear' . Dit betekent een tourtje maken per brommer door t dorp. Zo vriendelijk, echt! De mensen hier vragen steeds van waar je bent en wat je hier doet. Aangenaam.

Enkele voor mij rare dingen hier in Riberalta, Beni, Bolivië:
- Op een verjaardagsfeestje alle versieringen gewoon mee naar je huis nemen?? Ook de jarige wordt met zijn gezicht in de taart geduwd. Best wel grappig.
-Ze zeggen hier niet diesel maar di-e-sel. De ie is niet 1 klank maar wordt uitgesproken als i-e. Het Spaans is een gemakkelijke taal om te spreken. Je schrijft hoe je het uitspreekt.
-Vueltear, het meest populaire woord in Riberalta meen ik. Omdat ik in een dorp woon (met 60 000 inwoners), kent iedereen iedereen en zijn er verder weinig dingen om je te amuzeren. Alcoholisme is erg aanwezig hier en de mensen houden van 'vueltear en la plaza'. Hieronder versta je : 15 of meer toertjes per brommer rond de plaza(stadsplein) rijden, terwijl wordt er aan 'chequear' gedaan, elkaar nakijken en zien wie er allemaal op de plaza is. Er worden simpelweg op de brommer conversaties gehouden. In t begin had ik t erg moeilijk hiermee, zoooo veel toerjes rond de plaza rijden, om je bezig te houden. Nu, na 5 maanden kan ik er ergens inkomen. Er zijn erg erg weinig dingen om je te ontspannen en je te amuseren. Er zijn heel veel karaokebars, enkele nachtclubs, biljartplaatsen, 2 zwembaden met groen water (dat veel te veel chloor bevat zodat je haar helemaal uitdroogd en hard aanvoelt)... Maar verder is er niets.
- Ik blijf er niet aan gewoon raken.. Ik blijf nagestaard worden op straat, nog steeds, na meer dan 5 maanden! Zo wandel ik naar de winkel van tia Rosa, tante, en de brommers die voorbijkomen kijken me aan van ver en als ze me voorbijrijden kijken ze me na en draaien hun hoofd om zodat ze elk moment tegen een boom kunnen vliegen omdat ze niet voor zich kijken.. Of ik wandelde op straat en langs de kant van de weg zijn mannen aan het werken, drie gasten van in de 20 30, hier kun je je daar echt hard in vergissen, en 1 merkt me op en kijkt naar me, neen staart naar me, hij stopt met werken en doet teken aan zijn vriendin, ze kijken alle drie naar me en stoppen met werken, ik wandel hen voorbij. Koop brood en wandel terug langs. Opnieuw stoppen ze alle 3 met werken en kijken me na. Zucht tjah. Een Boliviaanse vriend Carmelo legde me uit dat het hier normaal is.. De mensen willen weten waar je woont, wie je bent, wat je hier doet en ze zijn nieuwsgierig.

Zo dat was het tot nu toe. Ik wens iedereen een gelukkig nieuwjaar. Studentjes, geniet van deze dag :) even ontspannen tussen al t studeren door. Voor iedereen wens ik dat hun wensen uitkomen :) en natuurlijk een goede gezondheid! Feliz Año Nuevo! Ik ga Nieuwjaar met buitenlanders (Canadezen) en Bolivianen vieren. Op 5 januari vertrek ik met het gezin naar Santa Cruz. We zullen het vliegtuig naar Trinidad nemen en daar de bus naar Santa Cruz(10 uur rit) nemen. We gaan met mama Esther, zus Carla, broer Andres en zijn lief Marita met de baby Charly, ik en een vriendin van mama, Jara. Papa Carlos en broer Carlos moeten werken en kunnen geen vakantie nemen. Iedereen, inclusief ik, kijkt er erg naaruit.

Teurg thuis in Riberalta

2008-12-30T12:00:00.004-04:00

Op 11 december kwam ik terug van La Paz. Waw wat een hitte.. De warmte overviel me weer wanneer ik uit het vliegtuig stapte.. Mijn broer Andres kwam me ophalen aan de luchthaven. Ik was erg blij mijn gastfamilie terug te zien.
Het was wat moeilijk om terug mijn draai in Riberalta te vinden. Ik miste soms mijn afs-vrienden en de voordelen van een grote stad( er zijn bijvoorbeeld veel plaatsen waar je naartoe kan gaan en samen uit kan ). Het is nu echter schoolvakantie tot februari dus moest ik iets anders zoeken om mijn dag te vullen.
Ik ging vol enthousiasme en vastberadenheid op zoek naar activiteiten. Ik begon te basketten met vriendin Vivian. Elke ochtend van 10 tot 11u met andere meisjes speelden we basket op het pleintje el fronton. Zij nodigde me ook enkele keren uit om mee futsal-zaalvoetbal met alleen meisjes te gaan spelen. Ik ging ook veel naar de fitness.
Ik belde wat vriendinnen op, de klasgenoten die hier nu nog zijn. De meerderheid is echter al naar de grote steden vertrokken om er te studeren...

Vrijdag 18 december werd ik door de twee Duitse meisjes Julia en Antonia uitgenodigd om naar een feestje te gaan voor grinjos-buitenlanders. Waw zo neig dat t was. Iedereen bracht zijn eigen drank mee. Ik leerde veel nieuwe mensen kennen: 2 Canadezen, een Duitser, een Ecuadoriaan, veeeeel Bolivianen en 1 gast (dokter) van La Palma, een 1 van de Canarische eilanden. De Canadezen werken voor de organisatie Oxfam Quebec(franstalige Canadeze provincie). Hun Frans is erg verschillend van het Frans in België en Frankrijk, echt grappig om te horen. Later op de avond gingen we allen samen naar La Jarana, de nachtclub. Oei, er was een prive feestje van een klas die afgestudeerd was. Er stonden twee bodyguards voor de deur. De jongens probeerden de mannen om te praten.. Ze wilden geld.. We wilden echt doodgraag dansen, het maakte totaal niet uit of t prive was of niet. Na een halfuurtje duwden we onszelf binnen en we dansten heel de nacht! Hilarisch kan je je het inbeelden? Zo even binnenbreken op een prive feest?

Ik ga nu eten en schrijf waarschijnlijk deze namiddag verder. Moed met het studeren studentjes, vind je enthousiasme!! Toj toj toj!

Geen schuurpapier maar zacht wc-papier

2008-12-09T22:06:00.003-04:00

Holaaa a todos,

ik ben nog steeds in de hoogste stad ter wereld, namelijk La Paz. Momenteel zit ik op mijn kamer op de computer, terwijl de mama en Azar 8Duitse meisje) rumicub aan t spelen zijn.

Zondag ben ik met Vegar, Guro(twee Noren), Julia(Duitse) en Kata(Duitse) naar el mercado en el Alto geweest. El Alto is het hoogste deel van de stad, hier wonen 1 miljoen mensen, vooral armen. Het was precies een andere wereld! Overal op straat was er vuilnis. Je zag veel bedelaars langs de kant van de weg. We gingen naar de feria, een gigantische martk telkens op zondag. Je kan er alles alles kopen, van kleren en muziek tot spijkers. En natuurlijk super veel lekker eten maar ook veel gefrituurd onhygiënisch eten.. Ik kocht een stuk watermeloen, bramen(voor2Bol), magnos, super zoete! Fruit alom!
Gisterennamiddag kocht ik in de supermarkt een bakje frambozen (zo groot als mijn hand) voor bijna 7 bol. Ik genoot er enorm van!
Ltaer die zondag gingen we met zijn allen kijken naar cholitas die vechten in een boksring. Dat was echt een spektakel. Eerst waren er twee mannen aan t vechten maar dat was echt amateuristisch. Je hoorde hen praten en afspreken wat ze zouden doen. De mensen lachten er enorm mee en wij, als toeristen vonden het saai. Maar na twee mannenpartijen was het tijd voor de cholitas. De cholitas zijn vrouwen met een typische klederdracht: ze hebben een lange kleurige rok aan met een soort mantel rond hen en op hun hoofd een hoge zwarte bolhoed. Het was hilarisch. heel het publiek klapte enthousiast. Spijitggenoeg vergat ik mijn fototoestel. De andere vrijwilligers trokken wel veel foto s. de 2 vrouwen worstelden met elkaar en het ging gelijk op. Na een tijd was de ene vrouw beter. Het publiek was natuurlijk voor de verliezende vrouw. We moedigden haar aan. de winnende vrouw was ambetant en boos op t publiek. Er werd fruit gegooid. De winnende vrouw gooide water en fanta in t publiek. Wij liepen nog net op tijd weg van onze plaatsen. Het was werkelijk hilarisch. Wat een toernooi! Diezelfde avond keerden we terug naar de flat van Duitse Julia en de Belg Jolan. We bestelden pizza via de telefoon. Jolan en ik gingen naar buiten en wachtten ongeduldig en hongerig op de pizza. Het was erg koud. 1 UUR stonden we in de kou te wachten. Julia belde opnieuw naar de pizzadienst, ze waren ons vergeten.. Great! Dan maar terug naar de flat. Ik dronk een warme cocathee en keerde met de twee Noren terug naar huis.

Vandaag ben ik in de voormiddag naar el eguino geweest. Hier wonen de oudere straatkinderen(enkel de jongens). Ze zijn ouder van vijftien. Dit is ook van dezelfde organisatie Alalay. Ik speelde lobo, een kaartenspel, met de jongens. We praatten veel over het voetbal en ze vroegen me of ik hen mee wilde nemen naar mijn land, naar Europa om er een mooie toekomst in het voetbal op te bouwen. :) Morgen ga ik opnieuw naar de jongens, voor de laatste keer. Wie weet kom ik er in de toekomst wel terug. Vele jongens hebben een meter of peter, dit is een persoon die hen financieel steunt. Zo toonde1 jongen me vandaag zijn kerstkaart van t verleden jaar. er stond 'Prettig Kerstfeest' op in een 6tal talen, OOK in het Nederlands! Zijn meter is van Oostenrijk.
In de namiddag ging ik met Andres, een Boliviaanse afser die naar Zwitserland ging, naar een regio in La Paz waar je goedkope elekrtonische apparaten kan kopen. Ik vond er schoenen (totaal niet elekronisch) en miniboxen voor mijn ipod(voor 50bol). Nice:) . De gsms waren er super goedkoop. Velen zijn echter gestolen of al gebruikt.

Natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden van België maar qua materiële dingen..

Wat ik zoal mis hier in Bolivië:
- zacht wc-papier. Het wc-papier in Riberalta is erg droog en hard. Het lijkt wel schuurpapier. In Riberalta zijn er echter weinig geïmporteerde producten dus er is maar 1 soort wc-papier.
-een heet ontspannend bad. In Riberalta neem ik altijd een douche. ik heb mijn eigen badkamer zonder bad. In het hele huis is er geen enkel bad. Ik zou het ook gewoon nooit een heet bad nemen door de hitte..
-mijn spinnende poes Guapita
-een kampuur
-fietsen
-een dikke knuffel, echt een gemeende liefdevolle knuffel. Je geeft iedereen wel altijd een kus bij het zien en afscheid maar dat is niet hetzelfde. Dit is een automatisme dat je uit beleefdheid doet.
-echt beleg voor op de boterhammen. Hier eten ze brood en dat soppen ze in hun milkshake of in hun warme thee of koffie. Beleg kennen ze niet, af en toe is er wat kaas of wat confituur(veeeeel te zoete) of ei. Ik mis echte jonge gouda of choco of confituur.
-Côte d'Or mmm dit spreekt voor zich. De Boliviaanse chocolade kan niet tippen aan de Belgische! Vandaag ging ik naar een chocoladewinkel genaamd 'chocolandia'. Hier kan je Belgische, (geen côte d'or spijtig genoeg) Zwitserse, Duitse etc. chocolade kopen. Op de duer van de winkel stond een poster met de boodschap: de Belgische chocolade is de beste van de wereld! Zalig niet!
-Zelf koken, ik doe dat soms in
Er zijn zeker nog enkele dingen die ik mis maar waar ik nu niet meteen op kan komen.

Vanochtend at ik met Azar, voor ik naar el eguino ging(vrijwilligerswerk) ralleno de papa. Dat is een soort ronde bol gevuld met puree. Er staan zeker een tiental sauzen voor. Bijna allen zijn ze pikant:S.. Ik at er salade op. Oewm opeens zat er een haar in mijn ralleno de papa... Oeps gortig. Tjah, ik zal er niet van doodgaan. Als je niet van de straat eet, dan mis je gewoon iets. Dat haar neem ik er dan maar bij.

Mijn avontuur in La Paz is bijna voorbij. Donderdag 11december in de voormiddag keer ik terug naar Riberalta. Ik kijk erg uit naar het weerzien met mijn gastfamilie!
Studentjes, ik vergeet jullie niet? Veeeel moed met de blok!

Coroico en vrijwilligerswerk in Huajchilla(La Paz)

2008-12-06T17:26:00.000-04:00

Oei oei, het is weer even geleden. Sorry allemaal! Voor de studentjes, veel moed met de blok. Als pauze kan je altijd eens een stukje van mijn verhalen lezen:)!

Vorige week vrijdag om 10u in de ochtend stonden Marieke (belgische afser) en ik aan de busstop in Villa Fatima, La Paz. We stonden klaar om te vertrekken naar Coroico. Dit stadje ligt in las yungas, dit is een bergachtig en tropisch gebied gelegen in het departement van la paz, aan de grens met het departement Beni, waar ik woon.
Ja mijn Nederlands is erg aan t verslechten. Ik schrijf lange zinnen en ze zijn soms wat rommelig. Ik hoop toch dat iedereen me begrijpt. Vandaag skypte ik met een Belgische vriend en vriendin en oei, het duurde soms erg lang om op mijn woorden te komen!

Dus vrijdagochtend stonden marieke en ik te wachten aan de bushalte in villa fatima. De politie kwam de minibus controleren en de minibus had slechts 1 schuifdeur. Dit is niet veilig, normaalgezien moeten er twee schuifdeuren zijn, aan elke kant 1. Dus we zouden niet met de chiqui minibus gaan voor 25 bol. We moesten overstappen in de grotere en oudere minibus(15bol). Omdat deze minibus groter is, kunnen er dus meer mensen in en moesten we dus wachten op meer passagiers. de vrouw van het reisbureau schreeuwde 1u lang 'Coroico coroico coroico' door de straat( op de markt). Tijdens het lange wachten, zagen we een grappige man. de man had zijn jas opgerold op zijn hoofd liggen als bescherming tegen de felle zon. Echt hilarisch. B Beiden trokken we vanop afstand een foto. Anderhalf uur te laat, dus rond half twaalf, vertrokken we eindelijk naar Coroico. Waw wat een prachtig landschap.voor drie uur zaten we in de minibus.Eerst reden we la paz uit, dan zagen we mooie besneeuwde bergtoppen. En na 1u veranderde het landschap, er was meer begroeiing, de bergen waren bebost. Oh prachtig echt.
De weg was geasfalteerd enkel het laatste uur moesten we over een zanderige-stenen weg. Waw ik voelde me echt in the middle of nowhere. In Coroico aangekomen, de stad ligt ongeveer op 2700m gingen we op zoek naar een hotel. Marieke had veel last van de warmte. Het klimaat in las yungas is immers tropisch, warm met gelukkig een windje. We namen een hotel dichtbij de plaza, een tweepersoonskamer. Het hotel had een zwembad en een p-r-a-c-h-t-i-g uitzicht over het beboste en bergachtige landschap. Indrukwekkend gewoon. We verkenden het stadje en aten een pizza. In de avond wilden we graag uitgaan. In mijn trotter(toeristische gids) stond dat er s avonds jeugd op de plaza komt en dat er verschillende discotheken en karaoke s zijn. Hmm om 22u30 verlieten we onze hotelkamer.. Zucht, er was geen kat op de plaza,alleen 4 oude mannen met een fles drank. We wandelden rond en vonden enkele saaie karaoke s.. Waar zijn die discotheken toch??
Terug in t hotel ging Marieke wat ziekjes(ze had immers een zonneslag opgestoken) slapen en ik genoot van de donkere nacht op het balkon. In de verte in de bergen zag ik verschillende kleine lichtjes, waw! Ik schreef wat in mijn dagboek en genoot van een doos pringles. Oew deze avond liep ik veel muggenbeten op maar dat kwam ik pas de volgende ochtend te weten.
We stonden op rond 10u, pakten onze spullen en bezochten de plaatselijke markt. Coroico is een gezellig dorpje waar veer wandelaars en avonturiers langskomen of als vertrekpunt nemen. het was erg warm en na het ontbijt kochten we een stuk zoete sappige watermeloen. We keken naar de plaatselijke match. Waw, grappig. Zo puffen. Het voetbalveld was ook vol putten dus de bal hobbelde en bobbelde over het veld en bijna niemand liep echt. Het was een grappig zicht.
We gingen aan de plaza informeren bij het toeristische bureau. In de omgeving van coroico kan je immers mooie plekjes bezoeken zoals de drie watervallen, een grote wilde rivier waar je in kan zwemmen, een Afrikaanse gemeenschap( Er zijn veel zwarten in coroico en omgeving omwille van de slavernij in het verleden) etc. We kozen voor de drie watervallen en met een taxi(30bol per persoon) gingen we naar de drie watervallen. Waw. Na 20 min waren we bij de eerste waterval, we reden echter door tot de 3e en grootste waterval, zo een 80 m hoog schatte de chauffeur. WAAAAW enorm mooi echt. Een grote hoge waterval met errond groen oerwoud. Verschillende mensen waren zo zot om in het ijskoude water te zwemmen. 1 vrouw zat gewoon onder de waterval. Ze deed teken naar ons en verzekerde ons dat het de moeite was. Marieke en ik kleedden ons om en sprongen in het water, ijskoud! Ik strompelde naar de waterval(er lagen immers veel stenen op de grond en ik zag mijn voeten niet) en bibberde erg van de kou. Brrrrrrr.
ik durfde niet onder de waterval te gaan staan met mijn hoofd-lichaam, te koud en te sterke druk. Het water stort immers op je hoofd van 80 m boven je!!
Ok 1 2 3
neen ik durf niet, opnieuw
1 2 3

Aaaaaaaaaarghhhh koud, ik legde meteen mijn handen op mijn borsten want ik had enkel mijn bh aan en met die druk! Heerlijk fris, het leek wel alsof ik een gratis massage kreeg. Ik legde me achteruit op de rots en liet het water op mijn hoofd en lichaam stromen. Waw. Zo een tien minuten lag ik daar tegen de rots. Marieke trok een foto van me. Grappige foto achteraf!

Nadien reden we met de taxi terug naar de 2e en de 1e watervallen, kleiner en minder mooi omdat ze langs de weg liggen. Onderweg terug naar Coroico genoten we van t uitzicht. Op de steile bergwanden zagen we cocaplantages. Het moet erg moeilijk zijn om die akkers te bewerken, lijkt me. Onderweg zagen we ook bananenbomen, oh zo tropisch!

In mijn trotter stond dat je best als je aankomt in coroico je ticketje om terug te keren naar la paz koopt. Dus smorgens kochten we ook al ons ticket in minibus(25bol, de grotere en comfortabelere) en deze vertrok om 18u. Om 15u30 zaterdag weas t echter fel beginnen regenen. Oei en de weg is van zand en steen. We vertrokken om 18u in de miezerige regen.
Op een bepaalde moment, na 15min rijden stopt de minibus opeens. Ik kijk uit het raam en zie dat de weg totaal verwoest is. O O O ja we hadden echt schrik. De rivier kwam van rechts de bergflank en liep over de weg. Brr, de weg was als het ware meegesleurd door de rivier. De chauffeur stapte uit bekeek de weg en stapte terug in de auto. Aan de overkant stonden verschillende auto s stil.. We hielden elkaars hand vast en de chauffeur gaf gas gas gas.. hobbelend en slippend reden we over de rivier. In het midden van de rivier hoorde we een 'doenk' maar de chauffeur reed door. Nadien stopte de minibus en blijkbaar was het reservewiel afgevallen. Meteen stapten de drie mannen in de minibus uit en hielpen de chauffeur. Waw dat was echt eng. Na 5 min was alles terug ok en konden we verder, oef!
Dan na een tijdje werd het echt donker en de weg is niet verlicht. Hmm, er kwam mist en de chauffeur kon enkel 3 meter voor zich zien.. Brr eng ja. Dan maar hopen dat alles goed loopt.
Om 21u kwamen we veilig aan in La Paz. Oef:). Ik nam een minibus van villa Fatima naar huis(het centrum). Ik verblijf bij een duitse AFSer, Azar. Zij woont op el Prado, de drukste straat van La paz, in een apartement. Haar ouders zijn in de 60, ze zijn oud maar super vriendelijk en gezellig.
Zaterdagavond dus, ik was erg moe van Coroico maar zou toch kost wat kost uitgaan, ik word immers 18 jaar vannacht!! Dus Marrion (Belgische afser, van Wallonie) en ik namen een taxi naar La zona Sur, het zuiden van La Paz, de rijkere buurt. We waren uitgenodigd op Andres' fiesta de promocion, zijn afstudeerfeest. Andres is een Boliviaan. Hij is 18 en is 1 jaar met afs naar Zwitserland gegaan. Op dat feest was iedereen in 'vestido', in galakleed en smoking,m super chic allemaal en marrion en ik in onze jeansbroek. Even later kwamen Dimitri(belgische afser die in Oruro zit) , Tatu(boliviaanse afser) en Xavier (een Boliviaan die naar België, Brugge ging voor 1 jaar) op het feest aan. We kenden niemand op dat feest maar toch gaven we ons compleet op de dansvloer. We dansten als zotten. Het was erg grappige muziek, zowel cumbia als rare altiplano muziek met veel fluiten. Hilarisch hoe de mensen erop dansten..
Rond 1uheel de tijd. La Tatu, de Boliviaanse, kende de ober en vroeg om een fles champagne voor de jarige:). Cool. We kregen een grote fles champagne en glazen. De champagne was warm en zoet, echt niet zo lekker maar dat maakte niet uit, het was CHAMPAGNE;)!
Om 4u stopte de muziek. Het personeel begon op te ruimen.. Ah tof om 4u was het dus gedaan.. Toen reden we met een taxi naar het huis van Xavier, daar babbelden we nog wat. We kregen het idee spaghetti te maken om 5u smorgens.. Ja zot echt. Ik nam een taxi naar huis(het centrum) en de rest bleef slapen bij Xavier.

Zondagmiddag maakten de gastfamilie van Azar een heerlijkemaaltijd. We aten een bord boordevol (echt echt boordevol!!) met 5 verschillende soorten aardappels(zoete, vaste, gele, oranje, witte..), rauwkost(wortelenm, sla, spinazie, tomaat, radijzen, munt), olijven en twee vleesworstjes. Waw dat was een super super super maaltijd, echt een Leandra-maaltijd. Het was heerlijk!
In de namiddag keerde ik terug naar het apartement van Xavier. We kookten spaghetti en maakten saus en na het eten keken we een rotslechte film genaamd 'Team America' ofzoiets met poppen in de hoofdrol. Later aten we samen taart en keerde ik moe terug naar huis.
In de namiddag had ik ook al met veeeeel plezier de leuke mailtjes en berichtjes op facebook gelezen van familien en vrienden om me te feliciteren. Waw het waren er zoveel, dat deed echt iets!:)

Maandagochtend vertrok ik naar Huajchilla, een dorpje op 1u in minibus van La Paz. Ik sprak af met Marrion (franstalige Belgische afser) aan de plaza San Pedro om 11u30. Ik nam een minibus van bij me thuis(dat is ongeveer 5min). De minibus zei 'San Pedro', 'Autopista' en nog wat. Elke minibus heeft plakaatjes met plaatsen op zijn vooruit. Ik stapte op en vroeg of de bus naar san pedro ging. de vrouw knikt. Ik reed een 10tal minuten en we reden alsmaar verder van t centrum, oeps. waar ga ik naartoe, dacht ik?? We reden op de snelweg naar el Alto.. Aaarghh hier moest ik niet zijn! Ik stapte uit na 20 min en nam een minibus terug naar het centrum. aan de chauffeur vroeg ik hoe ik aan san pedro geraakte. Ik stapte af in t centrum en na 5 keer vragen kwam ik aan op de plaza san pedro. Marrion stond hier al 1u te wachten. Oepsie.. Nu weet ik dat ik een minibus direct naar san pedro moet nemen en NIET autopista. Want deze minibus ging eerst naar de snelweg en NADIEN naar San Pedro!
Marrion en ik namen een andere minibus naar Huajchilla(3.80bol voor de geïnteresseerden). De hele week verbleef ik in Huajchilla, in het tehuis(ik weet geen beter woord..) voor straatkinderen. De organisatie heet Alalay. Er wonen 55 kinderen van 5 tot 14jaar. Als ze 15jaar zijn gaan ze naar de stad. Huajchilla is echt een gat, een klein dorpje met twee miniwinkeltjes. Ik had elke dag van 10u tot 12u les met Jose Luis. Ik moest hem dingen bijleren omdat hij leerachterstand heeft. Jose Luis is 11jaar maar isveel kleiner en heeel heel energiek en plakkerig. Hij wilt je veel knuffelen etc. Toch amuzeerde ik me met hem. Ik 'leefde' in de groep van de grote meisjes. Er zijn 6 verschillende 'cabañas' of 'huisjes':
A de grote jongens
B de middeljarige jongens
C de grote meisjes (hier zat ik bij)
D mujeres :de kleine meisjes
D varones :de kleien jongens
Ik at steeds bij de grote meisjes(van 10 tot 15jaar). Sommigen hebben nog ouders, anderen niet. Psychologisch is er heel wat mis in hun hoofd. Marrion vertelde me dat 80 procent van de kinderen sexueel misbruikt is of het gezien heeft. Dat verhindert niet om me met hen te amuzeren. Elke avond speelde ik voetbal met de jongens En de meisjes. Echt zalig;)! En ze kunnen goed voetballen hoor! Het eten is wel erg onhygienisch, woensdag begonnen de maagproblemen, felle krampen en diarree. Zucht.
ik vond het zalig om elke dag met de kinderen te spelen, velen hebben een tekort aan aandacht en lichamelijk contact. De meesten houden erg van knuffels.
het contact met de andere vrijwilligers was erg goed. Er waren 2 Duitsers, 1 Oostenrijkse Teresa en 2 van Noorwegen, Vegar en Guro. Het was erg interessant met hen over hun land te praten. Zo vertelde Guro dat het eten in Noorwegen enorm duur is. Ze toonde me verder foto s van de prachtige Fjorden die jaarlijks veel Duitse, Deense, Belgische en Nederlandse toeristen aantrekken. Waw de natuur is er enorm mooi. In Noorwegen wonen minder mensen dan in België en het land is super veel keer groter! Als Vegar en Guro(20jaar) met elkaar in het Noors spreken versta ik er niets van. Hun intonatie is super grappig. Ik kan het niet neerschrijven maar als je het zou horen, zou je dichtliggen! Ik leerde 1 zin in het Noors en je spreekt het zo uit: 'Hej, jaj heter Leandra.' wat zoveel betekent als 'Hallo, ik heet Leandra.' Ja, hoor, je ziet het goed, er zijn gelijkenissen met het Nederlands! Guro toonde me ook foto s van haar vakantie op het Griekse eiland Folegandros(Dit is een klein en onbekend Grieks eiland in de Egeïsche zee).
Cool, ze was echt weg van de Grieken en Griekenland. Super tof om erover te praten. Guro en Vegar zijn nog maar twee maanden in Bolivie en hun Spaans is nog niet zo goed. Daarom praten we Engels met elkaar, voor mij is dat dan een 'mezcla' een 'mix' van Engels en Spaans! :) Ja ik verkies toch het Spaans boven het Engels nu, ik zit enorm in dat Spaans! Als ik bijvoorbeeld vandaag skypte met Belgische vrienden dan moest ik telkens het spaanse woord vertalen naar het Nederlands. Als ik dan al in het Nederlands sprak(zonder eerst in t Spaans te denken) dan herhaalde ik het Nederlandse woord in t Spaans in mijn hoofd. Dat is echt een vreemd gevoel!

Het afscheid, vrijdagmiddag viel zwaar. Alle meisjes zaten aan tafel in la cabaña C en gingen net aan de soep beginnen. Marrion en ik klopten op deur, kwamen binnen en gaven iedereen een kus en knuffel, het is te zeggen, diegene die wEilden. Oh zo lief. Ik wilde net weggaan wanneer twee meisjes nog snel naar hun kamer liepen om me een briefje te geven. Ik kreeg ook nog een grote kaart van zeker een meter groot! Iedereen zou er iets op schrijven maar er had nog maar 1 meisje opgeschreven. Ik zei dat ze de kaart konden houden en dat ze allen op hun gemakje er iets zouden kunnen opschrijven. Marrion zou de kaart dan wel aan mij bezorgen. We namen de minibus terug naar La Paz(1u15) en ik moest veel denken aan de lieve kinderen. De jongens vroegen me of ik maandag terug zou komen. Ik schudde mijn hoofd en eentje vroeg me: 'Met wie moet ik dan voetballen?' Oh zo lief.
In de namiddag bleef ik thuis bij Azar en in de avond begonnen het hoesten en de buikkrampen erger te worden. Neen, vanavond zou ik niet uitgaan. Azar ging alleen uit en ik bleef in mijn bed liggen. De papa bracht me nog een warme thee en gaf me een pilletje en hoestsiroop. Zo bezorgd en lief. s Morgens was ik al om 6u30 wakker en ging wat water halen beneden. De papa maakte me nog een tas hete thee.

Nu is het dus zaterdagavond. Ik heb al veel keren naar de wc moeten lopen.. Zucht, het eten is namelijk niet erg hygiënisch(oei hoe schrijf je dat??). De kinderen helpen dagelijks in de keuken en in de bakkerij(ze maken zelf het brood). Ze wassen hun handen niet vooraf. Tjah.

Ik geniet erg van La Paz. het is een erg mooie stad! Morgen ga ik met Jolan(een Belg), Julia(Duitse vrijwilliger van alalay), Azar, Vegar en Guro(twee Noorse vrijwilligers van alalay) naar el mercado en el alto(de markt in el alto). El Alto is het hoogste deel van La Paz waar de arme bevolking woont. Het is er zo een drie graden kouder dan in t centrum van de stad. Ik kijk er al naar uit. Ergens volgende week keer ik terug naar Riberalta, Beni, terug naar mijn gastfamilie. Mijn broer Andres stuurde me al vele smsjes met de vraag wanneer ik terug zou komen, hij mist me erg. Het is toch een lieve broer!

Ik vernam gisteren van mijn Belgische nicht Rein dat Tia Hellabaut stopt met haar carriere. Ze is namelijk drie maanden zwanger. Ik was even geschokt, wow! Na Kim Gevaert, nu ook Tia Hellebaut. Welk vrouwelijk Belgisch talent is er nu nog in de atletiek? Voelt iemand zicht geroepen?:-O ;-P
Hasta luego!

La Paz.. Una ciudad increible!

2008-11-25T18:48:00.003-04:00

Holaaaa amigos y amigas,

ik zit nu in een warm internetcafe in La Paz. Het is heir zalig. Ik ga kort even zeggen wat ik allemaal al uitgestoken heb in deze prachtige stad!

Vrijdag om 16u kwam ik aan op de luchthaven in La Paz. Ik vloog net over de hoge bergen van de Andes, prachtig! Ik zag de derde hoogste berg van Bolivia: de illumani(ofzoiets). Prachtig echt. Ik had weinig last van sorochi- hoogteziekte. Marieke, de Belgische afser, stond me op te wachten aan de luchthaven met haar mama. Waw op 4000m met ene vliegtuig landen, zalig wel!

Vrijdagavond gingen we uit met een grote groep van afsers. Ik zag vele Belgen terug, Duitsers, Walen etc. Zalig. We gingen naar Club Orange en genoten van een cocktail en dansten veel.

Zaterdag moesten we er al om 6u uit. Ik slaap bij Marieke thuis. Zij woont in Villa Fatima, dit is een hoger gelegen wijk in la paz waar het dus kouder is. Het huis is vrij klein maar erg gezellig. Als je wil douchen moet je naar buiten de trap op en dan in een koude kamer een hete douch nemen. Cava nog, ik ben al blij dat er heet water is. Vele afsder in la paz wonen in achumani, in la zona sur wara het veel warmer is. La zona sur is lager gelegen, de huizen zijn er chic. Hier wonen de rijken. Je merkt het echt als je er met de minibus doorrijdt!

Zaterdag en zondag was er dus de afsreis naar lago titicaca, het hoogstbevaarbare meer ter wereld, op ongeveer 4000m ligt het. Marieke en ik namen een taxi naar het afskantoor en waren er zoals afgesproken om 7u, om 9u was iedereen er en vertrokken de twee bussen. Oew met een kater zat ik in de bus( de vorige nacht waren we uitgeweest tot 2u). We reden La Paz door. Waw zo mooi die stad. Ongelooflijk, de smalle drukke straten van la paz, met op en neer gerijd. Echt de stad is zo heuvelig. Er is immers tussen het hoogste en het laagste punt 800m verschil!! Op straat is het een kwestie van geven en nemen. Iedereen neemt bijna alleen het openbaar vervoer. Overal rijden minbussen of micro s of taxi s rond. Je moet dus gewoon aan de kant van de weg gaan staan en wachten. De minibussen neem ik het meest, dat kost telkens 1,5 bol en het is erg gezllig erin te zitten. Het zijn kleine bussen en het raampje staat altijd open. Er is dan een man of vrouw die vanalle plaatsen in la paz roept en dan doe je met je hand teken als je wil dat de minibus stopt. Echt cool wel.
Dus zaterdag reden we 3u met de bus door een open vlakte met prachtige bergen langs ons. De Andes is ongelooflijk mooi. We staken op een plaats het meer over met ene boot ( de bussen op een andere grote boot) en reden verder. In copacabana namen we de boot. Twee boten voor alle ongeveer 80 afsers. Dan zaten we zo een 2 uur op de boot. We reden naar isla del sol, het eiland van de zon. Daar zagen we oude incaruines en een offertafel. Op deze plaats offerden de inca s 15jarige meisjes. Best wel raar om zo een offertafel te zien. Dan stapten we terug de boot op, en later stapten we verder op isla del sol naar de slaapplaats. We aten trucha, een roze vis die je in het lago titicaca vindt, het smaakte erg. Ik ging vroeg slapen om 22u. Ik was niet verbrand, gelukkig. Het is hier een koud klimaat maar de zon is ongelooflijk sterk. Je insmeren met 30 is niet voldoende. Ik sliep met de Australische afser Donna die in Tarija woont, op een kamer. Smorgens om 8u werden we gewekt, ik nam een hete douch. Buiten kochten we wat souveniertjes en vertrokken verder met de boot naar isla de la luna, daar zagen we wat ruines en dan was t tijd om terug te keren. op de boot luisterden we met afser meezingers en dat was zalig. We zongen vanuit volle borst liedjes in t engels, nederlands, duits en spaans. Echt de meerderheid van de afsers is van duitsland.
We bezochten in de namiddag copacabana, een bekende kerk staat hier. Ik brandde een kaars voor papou en oma en vulde ene flesje met heilig water. deze kerk is enorm bekend. In de bus genoot ik van pringles en een twix. Dat hebben ze in riberalta niet!!

Maandag verkende ik met Marieke el prado, de grootste en drukste straat in la paz. We kochten enkele souverniertjes en genoten van de drukte. Waw ik heb goed mogen afdwingen bij t kopen van dingetjes! We aten smorgens tucumanos, heerlijke gefrituurde hapjes met vier soorten sausen.
In de namiddag gingen marieke, lene en ik naar valle de la luna, waw een vallei totaal aangetast door erosie echt prachtig.

Vandag gingen we naar tiwanaku. Ik schrijf later wel meer

Graduacion y fiesta(s)

2008-11-21T09:26:00.002-04:00

Een eeuw geleden dat ik nog op mijn blog schreef. Het is dus dringend tijd dat ik weer wat van me laat weten. Vanmiddag vertrek ik naar La Paz. Dit is een grote stad in de hoogvlakte of Altiplano waar het heel wat frisser is! De stad ligt op meer dan 3000m hoogte, brrrr! Zaterdagochtend vertrekken we met alle afs ers naar Lago Titicaca, het hoogst bevaarbare meer ter wereld. We zullen slapen op Isla del Sol, een eiland op t meer en de volgende dag bezoeken we Copacabana een bekende cathedraal. Ik blijf nog 3 dagen extra in La Paz en zal bij de Belgische afser Marieke verblijven. Donderdagochtend keer ik terug naar Riberalta.

Mijn terugreis van Santa Cruz, twee weken geleden verliep relatief vlot. In Santa Cruz vond ik de bus niet, alle bussen vertrekken immers op hetzelfde uur en het was een chaos van jewelste! De mama van Linde(Belgische afser bij wie ik verbleef in Santa Cruz) was meegegaan tot de busterminal en ik was alleen binnen gegaan.. Oeps, ik vroeg uitleg aan een jongegast die drankjes verkocht. hij zei dat er achter de bussen andere bussen stonden. Ik moest die naar Trinidad hebben.. Oef, ja achter de bus naar Cochabamba stond een andere bus naar Trini.. Hmm ik stapte op, de bus was vrij oud en het was er stikkend heet.. ik had toch betaald voor een buscama(wat betekent dat er wat meer luxe is, met airco etc.) ik zocht mijn plaatsje. Er zat een vrouw op mijn stoelnummer. Ik toonde mijn kaartje en zij had hetzelfde nummer.. Wat nu? Ik keek uit hetr raam en zag Lindes gastmama en Ximena(een vriendin). Ik legde uit wat t probleem was en ze gingen rondvragen.. Ah na 5 min riepen ze dat ik naar buiten moest komen. Ik zat in de verkeerde bus. Oef:) ik stapte vlug af en stapte op in een andere bus, jaaaa dit was wel bus cama. Er was airco, de bus was veel mooier, de mensen wat rijker. Ik zocht mijn stoelnummer en plofte gelukkig neer naast een achtjarig meisje. Oef:) eindelijk op de juiste bus. Ik zwaaide blij naar Lindes gastmama en naar ximena en de bus reed weg. Het was al donker buiten en ik schreef wat in mijn dagboekje. Ik was omringd door 4 kinderen die me nieuwsgierig aankeken. Ze stelden vanalle vragen en ratelden maar door. :) Grappig!

Smorgens vroeg kwam ik aan in Trinidad, ik wachtte op señor Tito, mama s vriend tot hij me kwam ophalen en naar de luchthaven bracht. Het weerzien in Riberalta was zalig. Mama was super bij met de aardbeien en de kaas. Broer Andres was blij met zijn portefeuille en zijn kousen, zusje Carla was wat teleurgesteld met de chocolade, ze had speelgoed verwacht.

Vrijdag 14 november
Vandaag is het de laatste schooldag! Ik ging smorgens naar school. Donderdag was ik al niet gegaan omwille van ziekte. Zo speciaal, we speelden spelletjes in de les. Aan de ene kant zaten de jongens, aan de andere kant de meisjes. Dan had een jongen eenring in zijn hand. Hij vouwde zijn handen dubbel en de ring zat dan binnenin. Dan vouwden alle jongens hun handen dubbel, de jongen ging langs en in 1 van de handen liet hij de ring vallen. De meisjes moesten raden wie de ring had en zo wisselden we om. Iedereen schreeuwde constant en er werd veel gelachen. In de namiddag om 14u ging ik snel even langs op t schooltje(vrijwilligerswerk) om afscheid te nemen van de kinderen. Oh, zo een lieve schatten dat het zijn! Ik zal ze missen! Nadien haastte ik me naar de school- el colegio en kwam binnen in de klas. Iedereen ws op andermans T-shirt zijn naam aan t neerschrijven. Ik haalde snel mijn T-shirt boven. Om 16u30 verlieten we samen met de klas blij de school, na een speech van de leerkracht Geschiedenis en vele traantjes van de meisjes. In groep liepen we vrolijk naar de plaza en zongen er (spaanstalige natuurlijk;)) liedjes en Kabito speelde gitaar. Oh echt een grappige bezigheid. De school is gedaan en ze gaan liedjes zingen. :) In de avond gingen we allen naar een karaoke maar ik was opnieuw ziek en kroop met koorts vroeg in bed.

Zondag 16 november was er het verjaardagsfeest van Andrea, een ex-klasgenootje. Rond 17u kwamen ik en neef Paolo aan op t feest(op de uitnodiging stond immers 15u). Er waren slechts zo een tiental mensen. Rond 18u a 19u kwamen de meesten toe. Er werd karaoke gezongen en wat later regueton gedanst. We aten rijst met vlees(bbq) en wat salade van tomaten en ajuin. Opeens begon het te gieten. Echt super hard. Het feest was buiten onder een houten afdak. We schoven de tafels naar het midden en aten rustig verder, met het geluid van de gietende regen op de achtergrond. Brr, de koude wind waaide langs de zijkanten binnen, brrrr!

Maandagavond was er weer een 'Quince' een 15e verjaardagsfeest van la Chiqui alias Heidy Giordano. Het is een erg rijke familie en dat was duidelijk te zien aan het feest!! Haar voor voor voor ouders( de man) was ooit een week president van Bolivie! Ik ging met neef Paolo ineen chic kleedje rond 23u naar t feest. We toonden ons bandje aan de poort en mochten binnen. Waw wat een gigantische tuin. Er waren zeker 300 gasten. Alles was versierd met papieren vlinders en kleurige doeken.. La Chiqui danste de wals met haar papa en nadien werd er veel reugueton gedanst, ook wat cumbia en salsa. Heel de school was aanwezig, iedereen was uitgenodigd, echt zot! Het eten werd door obers gebracht. Op tafel stonden voor elke gast een potje met chocolaatjes in. Heidy s papa werkt in de almendra-industrie, de houtindustrie, hij is ganadero(houdt vee) en nog vanalles.. Ze zijn super rijk, echt millionairs, dat was overduidelijk! Er bevindt zich ook een zwembad in de gigantische tuin. We dansten veel die avond, altijd jongen over meisje. Rond 3u gingen Paolo en ik moe naar huis met de moto.

Dinsdag dan DE grote dag van de graduacion! Rond 17u ging ik met mama Esther en papa Carlos naar de basisschool Maranatha, helemaal in uniform van 6 augustus( kort rokje, das, hemdje, hakschoentjes). Elke leerling die afstudeerde werd met zijn 'partner' voorgesteld(afgeroepen in de micro). Ik met kleine papa Carlos, arm in arm over de rode loper. Er werd geapplaudisseerd en ik ging zitten bij mijnklasgenoten. Er werden verschillende speechen gehouden. Dan werden de diploma s uitgedeeld. Ik kreeg net zoals mijn klasgenoten een certificaat van 'Humane Wetenschappen secundair onderwijs.' Hoewel ik slechts 4 maanden colegio gevolgd heb.. Best wel grappig. Dan opeens zei de leerkracht in de micro dat hij een leerling wilde bedanken voor haar inzet en haar enthousiasme om Spaans te leren etc. Ikke ? Huh Oeps totaal onverwacht moest ik naar het podium om deze 'recondocimiento' af te halen. Ik was echt totaal verbaasd. Ik wandelde het podium op, ontving het certificaat en lachte wat verstomd naar de camera s. Al de flashen gingen af, ik voelde me een BV, alee een BR Bekende Riberaltiaan dan. Ik lachte maar wat naar de camera s, echt totaal overweldigd, ik ging het podium af en begon te wenen. Zo overweldigd was ik. Ik kon het niet helpen, de tranen stroomden van mijn wangen! Ik liep opnieuw naar mijn plaats en ging zitten, snikkend. Blanca zei dat ik niet moest wenen, dat ik niet mocht wenen. Ik begreep niet waarom- Nadien begreep ik het. Wanneer de viering gedaan was, gaf iedereen elkaar een knuffel, werden er massa s foto s getrokken en weenden de meisjes van mijn klas. Ah, Nu mocht ik wenen, niet tijdens de ceremonie..

In de avond ging ik nog snel naar de kapper om mijn haar op te laten steken(met elastieken en al). Nadien was er t grote feest in Hotel Campo, op gelijkvloers met muziek, eten etc. Er waren 51 uitgenodigden maar er kwamen er uiteindelijk 41. Elke leerling van mijn klas had zijn gasten, we deden samen een groot feest. Telkens stond ik buiten de wachten, in mijn gouden-beige kleedje om mijn gasten te verwelkomen, de cadeau s te ontvangen en hun de weg te wijzen. Rond 23u was het moment aangebroken. Elke leerling danste met zijn papa of mama of broer of zus de wals. De hele tafel keek naar hoe ik danste met broer Carlos, hilarisch. In de grote zaal met de mooie dansvloer dansten alle afgestudeerden. Nadien brak het feest pas echt los, het eten werd gebracht en de jongeren begonnen regueton te dansen. Ik danste met mijn klasgenoten, met mijn neven, mijn broers etc. Het is immers een hele eer met de afgestudeerde te dansen.. Zalig wel. Zo ging het feest door tot 4u. Uitgeput viel ik in slaap en werd pas wakker om 12u smiddags.

Na het middageten was t pakjestijd. Hier is t de gewoonte om de volgende dag pas je cadeau s open te doen! Ik vond dat het nog meeviel van kitscherigheid. De Zuid-Amerikanen houden echt van kitsch. Ik kreeg een porseleinen pop die zong(je kan ze opladen9, ook kreeg ik een lelijk gouden doosje dat wanneer je het opent, muziek speelt. Verder kreeg ik 4 fotoboeken, veel oorringen en een armband. Van papa Carlos had ik bij 'el acto' in de namiddag dinsdag een gouden ring gekregen met erin een roze steen genaamd 'Boliviana'. Deze steen is enkel te vinden in Bolivia. Verder kreeg ik nog een reeks prulletjes.:) Met de oorringen was ik het meest blij!

Zo dat was zowat het einde van t schooljaar en de feestperiode. Nu vertrek ik naar La Paz en ben donderdag de 27e terug. Hasta luego! Tot de volgende!

Trinidad en Santa Cruz: van moto naar auto

2008-10-30T10:16:00.006-04:00

Er is weer erg veel gebeurd. Ik zal proberen alles goed te ordenen en na te vertellen. Sorry als het soms wat chaotisch is... Tof is wel dat de pc hier in Santa CRuz heel wat sneller werkt:)! Ik moet al toegeven dat mijn Nederlands er alsmaar meer op achteruit gaat. Hopelijk verstaan jullie alles..

Zondag 26 oktober
Ik sta om 8u en ben om 10u op de luchthaven. Mijn broer Andres brengt me en Ariane en Briana van mijn klas komen ook nog even dag zeggen. Oh zo lief. Ik besef nu al dat ik t gezellige stadje Riberalta, mijn familie, klasgenoten, vrienden erg ga missen. Om kwart na elf stijgen we op, slechts een kwartiertje te laat;) waw! Ik geniet in het vliegtuig van t prachtige uitgestrekte woud. Rond de middag kom ik aan in Trinidad. Het is 27 graden en wat bewolkt. Señor Tito, een vriend van mama, komt me ophalen en brengt me met de auto naar zijn thuis. Trinidad is de hoofdstad van t departement Beni. In Trinidad zijn de wegen bijna allemaal geasfalteerd, er zijn verkeersdrempels en er rijden ook weer veel motokes rond. De meeste huizen zijn van steen, niet van hout en palmbladeren zoals in Riberalta.
Thuis aangekomen, leer ik de hele familie kennen: een dochter van 13 jaar Elisa, een zoon van 23 Nellio (echt knap, heeft iets Grieks, een grote neus ook;)) met zijn vriendin Katerine of Kate(27), een zoon van 21 jaar met zijn vriendin Blanca en een baby, de echtgenote(een schat van een vrouw, goed gezet ook wel). Ik krijg een kamer met een groot bed en een persoonlijke badkamer. We gaan0 allen aan tafel. Eerst is er een soep met platgekookte spaghetti en gekruid vlees erin. Nadien eten we rijst met vlees, rode saus en brood. Het i echt lekker. Om 15u gaan we met zijn allen de auto in. Er worden de hele tijd grapjes gemaakt, er is een leuke gezellige sfeer (ook al versta ik niet alle mopjes). De familie toont me de mooie plekjes rond Trinidad. We rijden naar Laguna Suarez, een groot uitgestrekt meer waar je kan zwemmen. Nadien rijden we naar Puerto Ballivian, een mooi plaatsje-communidad. In dit stadje dat een de Rio Ibaré ligt, kun je de zeldzame roze dolfijnen zien(in werkelijkheid zijn ze grijs van kleur). Spijtig genoeg zijn ze nu niet te zien(om verschillende redenen, het heeft o.a. te maken met t tijdstip van de dag). Ik zie wel veel vissen die naar boven komen om lucht te happen. Oh echt een idyllisch plekje en zo rustig.
Hierna rijden we verder naar la piscina- het zwembad.
`s Avonds eten we als avondmaal 'fritos'. Dat zijn gefrituurde deeglapjes met veel kaas erin. Je kan ze doppen in twee sausjes: sap van caña, een boom (ik versta de uitleg niet helemaal maar het is een soort steel van een plant-boom-struik waar je sap uit perst), het ziet bruin en smaakt naar berkensap. Het andere sapje is honing van hier in Trinidad, het smaakt wat zurig en ziet geelgroen. Nadien babbel ik met de mama en zusje Elisa. Ik vertel wat er in mijn toeristisch boek(de Trotter) over Trinidad stond. Ik zeg namen van cafe s en vraag hen of daar lekker eten is. Zo leuk:) om het echt van de Trinidadezen zelf te horen!

Maandag 27 oktober
Een belangrijke dag. Vandaag ga ik naar de Migratiedienst. Señor Tito komt me een uur en een half te laat halen en brengt me naar Nancy, mama s vriendin die alle papieren regelden. Nandy heeft t erg druk en haar collega brengt me naar de Migracion. Na achterhalf uur heb ik mijn visum, eindelijk waaaaaaaaaaaaw!:) Ik heb zelfs een visum tot 17 oktober 2009;)! Er is net een hevige regenbui en señor tito komt me in zijn auto ophalen. In de namiddag ga ik met Tito een busticket kopen. Verschillende mensen spreken me aan: flota para santa cruz, flota para oruro ..' De bussen in Bolivia worden 'flotas' genoemd. Señor Tito loopt gewoon door. Amaj als ik hier alleen een busticket zou moeten kopen, zouden we me erg afzetten meen ik. Ik betaal slechts 30 bol i p v 130 zoals mama esther voorspeld had. Als er amper passagiers zijn, dan dalen de busprijzen;) een meevaller! In de avond ga ik fitnessen met Kate, het lief van Nellio. Om 21u30 zijn we aan de bushalte, met valiezen en alles gereed. De familie begeleidt me tot aan de bus. Ik neem een chiquere bus waar nie zomaar iedereen kan binnenkomen (Deze is immers duurder). De bus is echt chic, het is een dubbeldekker en de zetels kan je naar achter zetten om er te slapen. Ik word uitgezwaaid door deze ongelooflijk lieve mensen. Hier wil ik echt terugkeren, waw!
Ik probeer wat te slapen in de bus, het is immers een rit van 10 uur. Onderweg word ik regelmatig wakker, niet echt comfortabel om te slapen zo een bus maar ik mag niet klagen. De bus stopt onderweg zo een drie keer. Ik vraag aan mijn buurvrouw of ze naar de wc gaat. (de mama in trinidad had me immers aangeraden niet alleen in t donker naar de wc te gaan, je kan immers beroofd worden!). Ik ging dus met veel schrik achter die vrouw aan en volgde haar naar de toiletten. Het was erg fris buiten en donker buiten. Vrouwen(collas) verkochten warme koffie en chocomelk voor enkele bolivianos en ook empanadas con queso. Ik had wat diarree de vorige dagen dus hield me in en kocht niets. Onderweg stopten we onder andere ook in Pylon, een stadje net voor de inmense metalen brug over de rivier. Ik was in de bus al beginnen babbelen met een vrouw (zij had kinderen bij haar en ik lachte ernaar, zo waren we beginnen praten...) Ze vergezelde me naar de brug, ondertussen vertelde ze me dat ze in Trinidad haar kind was gaan halen, de ex van haar man had haar kind van hen gestolen en zij was t nu gaan terughalen. Alé wat een verhaal dat ze me daar vertelde. De brug is super groot en je kan er maar in 1 richting over daarom moest de bus een 20 tal minuten wachten om door te kunnen rijden.
Rond 7u30 kom ik aan in de busterminal in Santa cruz, ik had Jorge (dit is de afs-verantwoordelijke in santa cruz, het is een bruine Boliviaan die dit alles vrijwillig doet) voordien al gebeld dat ik bijna zou aankomen. De busterminal is immers erg gevaarlijk om beroofd te worden. De vrouw met wie ik naar de brug gewandeld had, zei dat ze een man in de bus kende en dat ze hem gevraagd had om me te vergezelen in de busterminal. De dikke man (die later een Spanjaard bleek te zijn die hier op vakantie was) stapte samen met me uit, ik hield mijn geld, rugzak en handtas goed bij me. Na 10 min zoeken vond ik Jorge en hij bracht me met de taxi naar het afs kantoor in het centrum van de stad. Santa cruz is de grootste stad van Bolivia. Het bestaat ui 18 anillas of ringen. Als je een taxi of een micro(busje) neemt, betaal je steeds per ring. Rond de middag kwam Linde me ophalen. De hele week verblijf ik bij haar thuis, bij haar gastfamilie. Linde is een Belgische afser van 19, zij doet ook het schoolprogramma.
We namen samen een taxi naar huis en ze stelde me voor aan haar familie. Haar familie bestaat uit een mama, een papa, een broer van 15, een oudere broer die al werkt, een zus die naar de USA is, een oudere zus die ook al werkt en een baby heeft van 8maanden( samen met haar man wonen ze hier in het huis) en een oma. Er zijn drie empleadas of meiden: 1 voor de oma, 1 voor de baby en de laatste kookt, wast en strijkt. (Gisteren babbelde ik met 2 van de empleadas: de ene is 23 en de andere 18 jaar. Het meisje van 23 werkt hier al van toen ze 16 jaar was! Ze studeert momenteel. Het andere meisje van 18, Jaquelin, gaat volgend jaar studerenm, wanneer de baby reeds 1 jaar is. Ik vertelde over mijn familie in Riberalta en over de 2 empleadas en ze vroegen me heoveel dezen verdienden: ik zei 1000 bol per maand. Ze fronsten hun wenkbrauwen.. Ik vroeg wat zij maandelijks verdienden en de jongste antwoordde 500 bol, de oudste 600 bol. Vreemd toch, je denkt dan: ah in Santa Cruz is het duurder, zijn de mensen rijker en verdienen ze meer.. Blijkbaar is dat niet altijd zo!)
Waw een kast van een huis, elke persoon heeft een televisie op zijn kamer. Linde delt de badkamer met haar broer. Smiddags eten we eerst een soep met rijst en kip erin, nadien eten we opnieuw rijst en kip met een sausje met enkel ajuinen in. Als dessert is er yoghurt me fruit en gelatine in. Een erg zware maaltijd en mijn buik doet er pijn van. Tijdens het eten wordt amper gesproken, iedereen kijkt naar de televisie (het nieuws meestal) en eet. De mannen(papa, broers) zitten op de goede plaatsen om tv te kijken.
n de namiddag gaan we naar het centrum, daar zijn de meeste dingen om te doen. Linde en ik nemen een taxi(auto, geen motokes zoals in Riberalta;)) en we betalen 10 bolivianos om naar t centrum te gaan. Santa Cruz is echt een grootstad, veel uitlaatgassen, veel verkeer, drukte, auto s. Ik zou hier echt niet willen autorijden. Het is hier een kwestie van geven en nemen. Op een rondpunt krijgen de auto s die erop willen rijden voorrang, echt heel vreemd. We lopen in t centrum wat rond op de plaza en gaan iets eten in 1 van de talrijke zaakjes. Ik eet een maishapje: een in maisblad gerolde brei van mais, kaas en olie(ik ben de naam vergeten). Linde en ik ontmoetten voordien Wannes en Lieyla op de plaza. Wannes is een Belgische afser en Lieyla een Duitse. Hier wordt veel Engels en Nederlands gepraat. Ik moet lang nadenken om in t Nederlands te kunnen antwoorden, waw dat gaat snel dat nederlands vergeten..! We nemen ook eens een kijkje in de kerk op de plaza en ik brand een kaarsje voor papou en oma.
Linde gaat elke ochtend naar school, smiddags eet ze thuis, nadien doet ze een dutje en dan vertekt ze naar het centrum tot maximum 23u. Dan moet ze terug thuis zijn. Haar dagindeling is helemaal anders dan de mijne in Riberalta.

Woensdag

Vandaag sta ik vroeg op en vertrek met Linde mee naar school. De hele familie stapt de auto in. Op school aangekomen, gaan we eerst naar het zaakje langs de school waar je lichtpikante salteñas kan eten( salteñas zijn deegflapjes gevuld met kip, ei, aardappel, ajuin). Ik ontmoet Lindes klasgenoten. Velen roken al sigaretten, hmm gezellig ik stink naar de rook. Linde helpt een meisje met haar huiswerk voor Engels. Nadien komen we rond 8u20 de school beginnen, te laat maar niemand die daar belang aan hecht. Ze zitten met 38 in 1 klas, wat een bende. Ze zijn allen erg sympatiek. De jongens zijn erg verschillend, wat volwassener dan in Riberalta maar nog steeds kinderachtig. In de les doen we amper iets, de leerkracht zit wat bezig met haar papieren en iedereen babbelt luid door elkaar heen. Enkel wanneer we 'Literatura' hebben is t stil in de klas, deze prof heeft duidelijk gezag. Ik babbel wat met de meisjes in t spaans, ze zijn erg vriendelijk en tof. Meteen wordt me gevraagd wie ik mooi vind van de jongens: 'Quién te gusta?' tsss :) denk ik de jongens zijn hier toch wel HET gespreksonderwerp. Ik ontwijk te vraag en begin over wat anders. In de klas doen de jongens elkaars rugzak kapot. Wanneer er 1 jongen even met de leerkracht praat, scheuren de anderen zijn rugzak kapot. Iedereen lacht met de reactie van de jongen die zijn kapotte rugzak bekijkt, de jongen kan er zelf mee lachen. Ik kijk verbaasd naar de jongens en vraag uitleg. Ze vertellen dat t bijn ahet einde van t schooljaar is en dan is t traditie om elkaar schoolspullen kapot te doen. Het is dus duidelijk hoe dol ze hier op school zijn..
In de namiddag gaan Linde, Jannick(Belgische afser) en ik naar de feria, een grote overdekte markt waar je kleren, eten etc. kan kopen. We nemen deze keer de de micro, dat is wat goedkoper en overdag niet gevaarlijk(tegenover snachts!). Op de feria moet je goed je geld bij je houden, door te vele volk kan je snel beroofd worden. Ik koop twee pakken kousen zoals mama Esther me gevraagd had en een short. Oooh overal is er eten te koop gaande van refresco(sap) van verschillende soorten fruit tot pizza, empanadas, salteñas, torta(taart), hamburgers, ijsjes... Goh ik zou alles willen proeven maar beperkt het tot een refresco de tamarindo en een ijsje. Santa Cruz is duurder dan riberalta, maar voor ons Europeanen nog steeds goedkoop. Een refresco is bv 2,5 bol in Santa Cruz, in Riberalta 1 bol.
We nemen nadien een taxi naar de gigantische supermarkt(echt zoals de GB -Colruyt in Belgica). Waw dat is meer dan 3 maanden geleden dat ik in een supermarkt geweest ben: wat een overvloed aan eten. Ik vraag aan de taxichauffeur (een jonge knappe gast) wat er zich achter de muren bevindt(ik zie enkel bomen erachter), hij begint te vertellen en we dwalen af. Hij vraagt ons van waar we zijn en nadien vertelt hij dat hij al naar belgie en Frankrijk gegaan is een half jaar geleden. Wat een toeval seg;O! We vragen hem wat hij van België vindt. Hij zegt dat de fietspaden erg mooi zijn, net zoals de wegen. Hier rijdt er amper iemand rond met een fiets, de mensen schamen zich errom en de wegen zijn bovendien gevaarlijk voor fietsers. Hij zegt dat hij komend jaar graag wil terugkeren naar België. Alee wat een toeval seg, een taxichauffeur die in België geweest is!

In de avond ga ik met Yannick naar de salsales. Wow:) we leren vanalle pasjes en op t einde kan ik t amper onthouden. Heerlijk dat dansen. Nadien gaan we(Jelle -Belgische afser-, Wannes, Leilya, Jannick en ik) samen iets eten. Ik mis de groentensalada van thuis en eet een grote 'ensalada vegetariana' een vegetarische salade voor 20 bol. Nadien eet ik nog een ijsje met smaak 'dulce de leche' overheerlijk(gelijkt op caramel maar duizend keer lekkerder)!!

De reunie met de afser van Santa Cruz begint deze zaterdag en eindigt zondag. Hoe lang ik in sanat cruz blijf is nog onduidelijk. Ik vind het alleszins erg gezellig. Er zijn enorm veel dingen te doen: cinema, winkels, bars, cafes, plazas, danslessen, winkelcentrums etc. Het is een heeel verschil met het kleine riberalta waar je steeds de mensen op straat begroet, waar je nagefloten en nagekeken wordt, waar er weinig te doen is qua amusement, waar de natuur prachtig dichtbij is etc. Beide steden hebben hun voor- en nadelen. Santa Cruz is alleszins leuk voor vakantie:)!

Viajar-Reizen naar Trini en Santa Cruz

2008-10-26T08:39:00.003-04:00

Hallo allemaal!

Vandaag (binnen 10 minuten) vertrek ik naar Trinidad met het vliegtuig(1uurtje onderweg in een erg klein vliegtuigje, onderweg zie je ENKEL amazonewoud en rivieren, echt prachtig, ongelooflijk toch? Geen huisje te zien!).
In Trinidad zal ik rond de middag aankomen. Maandag ga ik samen met mama s vriendin naar de Migracion, eindelijk! Ik zal daar mijn visum ondertekenen en mijn visum ontvangen(normaalgezien toch). Dinsdagavond vertrek ik met de nachtbus naar Santa Cruz ( het is ongeveer 10u rijden). Als er onderweg iets gebeurt, bv. een platte band, kan de rit heel wat uitlopen. In santa cruz kom ik woensdag rond 8u aan(in de ochtend zeg ik beter). Daar zal ik dan 2 nachten bij een gastfamilie van een afser verblijven (waarschijnlijk). Vrijdag begint dan uiteindelijk de oriënatie. Het duurt tot zondag. Alle afs ers van Santa Cruz komen samen. Ik kijk er erg naar uit om met hen te babbelen en ben benieuwd of ze verdikt zijn;). Zo, ik zal dus een weekje weg zijn. het is allemaal erg onuitgestippeld en onzeker. Ik weet niet helemaal wat ik moet verwachten maar blijf positief: we maken er het beste van!
Hasta luego!

Al drie maanden in Bolivia!

2008-10-18T11:57:00.004-04:00

Het is weer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog geschreven heb.. Ik heb er eigenlijk totaal geen idee van of mijn blogverhalen echt gelezen worden. Ik weet van familie en enkele vrienden dat ze mijn blog met plezier lezen maar of er veel mensen echt lezen.. Als je iets op mijn blog aan te merken hebt, mag je dat altijd zeggen!

Zaterdag 11 oktober

Bolivia – Peru: 3-0 Iedereen is blij! Op el mercado- de markt staan een 50tal mensen de match op tv te volgen. Ze juichen bij elke goal en na de match gaan ze vrolijk met hun moto naar huis (om t goede nieuws te vertellen, meen ik).
Vandaag is het Dia De La Mujer - Dag van de Vrouw. Vriendin en klasgenoot Leidy kreeg enkele feministische smsjes.van haar kreeg ik te horen dat t internationale vrouwendag was. By the way 1 oktober was t Dia de el Arbol, Dag van de Boom. Op het schooltje(mijn vrijwilligerswerk) babbelden we over vervuiling en over hoe erg de mens de bomen nodig heeft. We gingen zelfs met alle kinderen een wandeling maken. We staken de straat over en liepen een toertje rond de kerk, genietend van enkel hoge (palmbomen) en bloemen. Oeps toen we terug aan de voorkant van de kerk waren en we de leerlingen telden, waren er 3 te weinig.. Oeps aleee we gingen allen opzoek naar de drie verloren leerlingen. Na 15 min waren ze terecht. Vervolgens gingen ze alleen in een kring staan. Leerkracht Jirsa deed een dansje voor waarbij gezongen werd. Nadien zongen ze t allemaal samen met de bewegingen erbij. Echt grappig,de kinderen lachten en voorbijrijdende auto’s keken ons verbaasd na.

Zondag 12 oktober
Wat een bewogen dag was t vandaag. Ik stond om 9u30 op, nam ontbijt en waste de borden af( op zondag is er geen meid-empleyada). Om kwart voor elf belde mama me vanuit België. Waw zalig! Ik kreeg ook papa en broer Michali aan de telefoon. Het was erg tof hen eens te horen. Ze belden op mijn gsm. Ik heb vrijdag een gsm gekocht, het is een oud model en t was de goedkoopste die er was (290bol). Na dit telefoontje had ik t even moeilijk, de traantjes kon ik niet ophouden..
Ik heb daarna wat geschilderd en nadien mama geholpen met koken. Na de maaltijd vertelde mama Esther een hilarisch verhaal. Hoe we erop kwamen was dat er een tante ‘Teté’ was. Ik vertelde dat ‘teté’ of ‘tetten’ borsten betekende in t Nederlands. En toen vertelde mama het volgende verhaal. Ze vertelde over een vrouw die tia/tante Wilma kende. Deze vrouw had enorm grote borsten, dat was echt niet normaal. Toen ze zwanger was waren haar borsten NOG groter! Haar borsten hadden dan nog eens een ingedrukte tepel. Ze kon haar baby dus geen melk laten drinken.. Daarom probeerde ze er met een touw haar tepel af te spannen om zo melk te hebben.. Haar zoontje kreeg een grote mond ( van dat vele zuigen aan de borstJ). Het was echt een misvormd kind door die grote mond Terwijl mama dit vreemde verhaal vertelde, beeldde ze dit uit. Ik lag werkelijk dicht. En ze bleef maar doorgaan over de enorme grote van die borsten. Mijn broers Carlos en Andres en ik lagen werkelijk dicht van t lachen. Ik had tranen in de ogen. Het was een tijdje geleden dat ik nog eens zo goed gelachen had.
In de namiddag deed ik een fietstochtje door Riberalta, langs de Rio Beni. Ik reed eens goed door en genoot van de rust. Het was immers 15u30, het was erg heet en iedereen blijft dan binnen ( je kan amper iets doen met die hitte). Ik werd zoals altijd nagestaard door de mensen. Wie fietst er nu ook met zo een hitte op dat uur door de straten?
Ik dusJ…

Maandag 13 oktober
Maandag was een gewone schooldag. Ik ging naar school in de voormiddag en in de namiddag naar mijn vrijwilligerswerk. Sinds vorige week zijn de 6 groepen herverdeeld. Elk kind is uniek en heeft verchillende problemen. Allen hebben 1 of meer zintuigen niet. Het komt er dus op aan om geode groepjes te maken van kinderen die ongeveer op hetzelfde niveau zitten en gelijkaardige problemen hebben. Ik werk nu meer en meer met de groep van Margot. Deze kinderen hebben alleen visuele problemen en sommigen hebben er dan nog eens mentale- en spraakproblemen bij. Ik leerde vandaag aan Margi, een 12 jarig meisje met visuele en mentale problemen, de letter c en het nummer 2 schrijven. Voor haar heeft dit geen betekenis. Het is moeilijk uit te leggen maar voor Margi zijn dit gewone lijntjes o peen blad papier. Ik schrijf een reeks 2’s op een papier in kleur en zij gaat hierover met haar potlood. Eerst doen we enkele samen en nadien doet ze t alleen. Goh,dat is zo vermoeiend.. Mijn geduld wordt erg op de proef gesteld. Margi kan namelijk niet de twee of de letter c in 1 keer schrijven. Ze trekt streepje voor streepje en dat is fout. Dus zo schreven we drie bladeren vol met nummers 2. Raar he, bijna een hele namiddag met iemand het nummer 2 schrijven..? Tjah iedereen leert op zijn manier-tempo iets bij.

Dinsdag 14 oktober

Deze voormiddag op school vertelde klasgenoot Gabriela-Gaby me over poppetjes. Ik weet niet hoe deze poppetjes precies noemen in het Nederlands.. Ze vertelde dat dit in Riberalta heel veel voorkomt maar dat dit maar bij 1 vrouw echt uitkomt. Deze vrouw maakt poppetjes van mensen. Deze poppetjes bevatten haa, teennagels etc. van een bepaalde person. Je kan naar deze vrouw stappen en uitleggen welke persoon je pijn wil doen. Aan deze vrouw betaal je erg veel geld( Gaby schatte zo een 200 tot 300 bol). Voor hier is dat veel geld! Gaby vertelde dat deze persoon (die op t poppetje lijkt) dan echt omkomt.. Brrr raar he. Toen Gaby dat vertelde, was ze echt serieus en zij gelooft echt dat t waar is. Haar oma vertelde haar over deze ene vrouw. Gaby weet haar zelfs wonen. Alee, het bijgeloof is hier dus nog erg groot in Riberalta.
Ik probeerde Gabriela de Franse ‘r’ aan te leren. Dat is de ‘r’ die je in je keel uitspreekt (je kan deze oefenen door met water te gorgelen). Gaby kon deze gewoon niet uitspreken, echt grappig. Ze zat daar maar te grommen.. Andere klasgenoten warden nieuwsgierig en probeerden het ook eensJ. Niemand kon die Franse ‘r’ uitspreken. Allen hebben ze een rol-r. Hilarisch was dat !
Gaby leerde me een erg moeilijk en lang Spaans woord : ‘ otorrinolaringología’. Probeer dat maar eens uit te spreken;)! De betekenis is: de geneeskunde voor mond, neus en oor. Jeje en kan iemand t van de eerste keer helemaal correct uitspreken??
Deze middag aten we arroz-rijst met koeienhart (ik at geen vlees, hade r geen zin in en kwam nadien te weten wat voor vlees het was, oefJ!Wat was ik blij dat ik daar niet van gegeten had!) en groenten geweekt in olie en azijn en gefirtuurde platano-bakbanaan. Voordien aten we nog een soep met rundsvlees en lekkere groenten in.
In de avond aten we ‘locro’. Dit is een soep met rijst, carne de vaca/rundsvlees en berdura/groenten. Het is een redelijk zware maaltijd. Ik at enkel brood en proefde er eens van. Hier kennen ze geen beleg. Ze eten brood met tas koffie-thee-melk. Raar he, ik mis het beelg dus wel watJ.

Woensdag 15 oktober

Elke ochtend is een race tegen de tijd, voor mama Esther(49j), broer Andres(20j) en zusje(7j) Carla. Mama esther en Carla waren al om 6u opgestaan om huiswerk te maken. Mama werkt immers elke dag in de winkel beneden van 7u30 tot 19u. In de avond is ze erg moe en keekt ze meestal televisie (en vrijdag gaat ze soms naar een feest of gaat ze dansen met papa Carlos). Mijn zusje Carla moet normaalgezien in de namiddag haar huiswerk maken(ze heeft enkel in de voormiddag school uitgezonderd op 1 dag in de week). Maar Carla doet dit echter nooit, ze kijkt liever televisie of speelt met de kat Mika. Broer Andres helpt in de winkel beneden. Hij studeert ingeneria con systemas en is, sinds februari 2008, een jaar aan t werken omdat hij een zoontje van 5 maanden heeft. Broer Carlos werkt in de voor- en namiddagv (sociaal werk en leerkracht) en heeft in de avond bijles over ‘Hoe les te geven’. Papa Carlos werkt voor- en namiddag in ‘la granja’, zijn tuin zo groot als Monaco die met de auto 20min buiten de stad ligt. Iedereen is 6 dagen op 7 hard aan t werken. Zo gaat mama’s aandacht buiten het werk naar zus Carla die echt naar aandacht snakt.
In de voormiddag op school studeerde ik Castellano-Spaans. Ik las in spaanstalige boeken die ik uitleen van de schoolbibliotheek. Ik moet zelf wat studeren om t Spaans onder de knie te krijgen aangezien ik geen lessen van de organisatie afs krijg.

In de namiddag ging ik niet naar mij vrijwilligerswerk. Jeremy ( bijnaam La China omdat ze wat spleetoogjes heeft) kwam bij me thuis om info over de universiteit op te zoeken. Ze heeft thuis geen computer. We zochten een tijdje op de pc naar de richting ‘Turismo y hoteleria’. Nadien wilden we de documenten afprinten en wandelden we naar het internetcafe(met printer) aan de plaza.het waren te veel documenten om de printer van thuis te gebruiken. Op de terugweg kochten we ‘arroz con leche’- rijstpap en el Mercado- op de markt. Deze mevrouw heeft een granja ( een boerderij zou je kunnen zeggen) en ze verkoopt rundvlees in t weekend. In de week kan je er steeds heerlijke rijstpap kopen (1 plastic bekertje voor 1 bol-10 eurocentJ) en verse krokante empanadas con queso (met een zoute kaas), con carne (vlees) y con charque (gezout in de zon gedroogd vlees). Het i een lieve mevrouw die ze verkoopt en ik hou echt van die heerlijke rijstpap die gemaakt is van verse koeienmelk. Oh echt overheelijk zo vers!
Misschien heb ik dit al eens gezegd maar
als je in België eten koopt dat vers gemaakt wordt , is dat duurder dan in de winkel.
Hier in Riberaltam Bolivia is het omgekeerd. Hier is het eten dat vers gemaakt wordt, erg goedkoop. Dat maakt natuurlijk dat je meer eet! Iris je zei het al: afs, de naam van de organisatie, staat voor American Flight Services maar afs staat ook voor Another Fat Student!

Donderdag 16 oktober

Vandaag is het Dag van de Gehandicapte en dat moet gevierd worden. In de namiddag ga ik zoals steeds naar het vrijwilligerswerk, twee kwadraten of vijf minuten wandelen van mijn huis. Ik kom aan op t schooltje en alle kinderen zijn verkleed, ook de leerkrachten. Oeps, niemand had mij iets verteld! Echt prachtig dat alle kinderen zijn: een indiaan, een Spaanse danseres, een militair, 2 verpleegsters, een zorro, een vampire etc. Ik keer snel terug naar huis, weer door de hitte (het is immers 14u30. Bezweet kom ik thuis aan en vraag aan broer Andres of hij ergens verkleedkleren heeft. Hij schudt zijn hoofd. Ik spurt de trap op en kom boven Jeremy- La China tegen. Zij was op de pc info voor de unif aan het opzoeken. Ze helpt me snel om verkleedkleren te zoeken. Ik slap in de kamer van mijn broer Mauricio die naar de USA vertrokken is. Ik zoek in zijn kast een vreemde bloes of iets dat als verkleedkleed kan dienen. Mama is aan het slapen en ik vind in haar kast een witte rok met rode bolletjes op, lekker gek. Daarbij doe ik een felkleurige bloes van mijn broer Mauricio aan. La China maakt twee staarten in mijn haar en ik kleur mijn neus rood. Ten slotte bind ik mijn Nepaleze rode sjaal rond mijn hoofd, als een band. Klaar is kees. Ik doe snel mijn kleren uit en doe een rok en ti-shirt aan. Mijn broer Andres brengt me naar t schooltje, ik trek opnieuw de zotte kleren aan en alle kinderen kijken verbaasd naar me en beginnen te giechelen.. Jeje J zo zot doen kan toch neig zijn! Dan was het wachten tot de leerkracht kwam met de torta-taart. Drie kwartier later kwam ze eindelijk aan. We konden vertrekken. Iedereen ging buiten op straat staan: verklede leerlingen, leerkrachten, ouders van leerlingen en achteraan de muzikanten. Er warden enkele foto s genomen en dan vertrok de stoet. Vooraan de drie rolstoelen, achteraan de tien muzikanten en ertussen de leerlingen en leerkrachten. Iedereen was blij en we dansten op de vrolijke life-muziek. We liepen de straat af en gingen naar de markt-el Mercado. De mensen bleven verbaasd staan kijken. De hele weg was immers versperd, er konde geen moto s door. Ik had Lilian en Ducle (wat ‘zoet’ betekent in t Spaans) vast. Lilian ging erg traag en Dulce wilde altijd sneller gaan. Op een bepaald moment liet ik Dulce dan maar los. We draaiden op het kruispunt aan de markt terug en de stoet keerde terug naar t schooltje, nog steeds vrolijk dansendJ. Op een bepald moment was Ducle zo een 20 m voor op de stoet.. Oeps. Banchris, een dike jongeman van 23 die helpt in t schooltje liep haar achterna en nam haar bij de hand. Oeps ik wist niet dat Dulce z over zou gaan. Alles liep verder nog goed af. Af en toe moest de stoet even stoppen omdat het meisje haar rok vastzat in haar rolstoel maar al bij al liep het dus goed af. Terug bij t schooltje aangekomen gingen alle leerlingen in een grote kring zitten. De leerkrachten maakten het eten klaar: de tart werd aangesneden en we gaven elke leerling een plastic bordje met een empanada, een brownie.koekje in plastic verpakt en een stuk taart. Ook kregen ze een bekertje triny(limonade). Nadat de bus alle leerlingen opgepikt had, aten de leerkrachten gezellig babbelend hun bordje op. Nadien namen we onze stoel en gingen we buiten op de stoep zitten, babbelend en kijkend naar de voorbijrijdende brommers. Ik genoot van t avondzonnetje en luisterde naar de verhalen die ze vertelden. Rond 18u30 vertrokken we met de moto naar een restaurant. Leerkracht Jirsa en ik namen een motortaxi. In t restaurant aangekomen dronken we (zoals altijd) cerveza/bier en of coca cola, je kan enkel deze twee dingen krijgen. Iedereen dringt deze twee, niets anders, raar wel. Ik dronk enkel cola, ik had mijn maag nog vol van die heerlijke chocoladetaart met veel crème erbovenop. Rond 19u15 aten we ‘pique-macho’. Dit is een lichtpikante vleeschotel die je samen met brood eet. Het bestaat uit rundsvlees(lijkend op kebap), schijfjes hotdogworst, gekookte ajuin, paprika en dit alles overdekt met een rode saus. Bovenop liggen dan vier schijfjes tomaat met eenschijfje ei erop(dit lijkt dan dat t groenten bevat:S , niet dus!). Het was lekker eten, ik overat me zoals zo vaak.. Ik genoot van de gesprekken. Het restaurant was buiten, het was overdekt met een dak gemaakt van hout en palmbladeren. De lamp boven ons trok alle muggen aan. Ik was erg moe en toen Jirsa vertrok om half acht, ging ik mee. Haar man bracht me naar huis en zij redden nadien verder naar huis. ‘t Was een zalige dag.

Vrijdag 17 oktober

In de voormiddag op school kijken we gedurende twee uur filosofie naar een film. Het is in t Spaans zonder ondertiteling. Ik versta nog niet alles. Ik lees tijdens de andere uren in Spaanstalige boeken over België, over de geschiedenis van Bolivia, over psychologie, over sofocles en grieken in de oudheid. Ik versta zeker niet alles maar het help tom bij te leren. In namiddag is er geen vrijwilligerswerk. Ik ga rond 15u30 naar het zwembad dichtbij de Rio Beni. De twee meisjes van Duitsland die ook in t schooltje werken zijn naar het internetcafe dus ga ik alleen naar t zwembad. Heerlijk. Ik zwem 1 uurtje en een half op t gemak baantjes in het avondzonnetje. In de avond ga ik zoals elke dag pan/brood kopen 1 straat verder. We kopen steeds brood voor 10 bol en dat is meer dan genoeg voor het avondmaal. Hmm lekker vers brood.

Zaterdag 18 oktober

Vandaag sta ik om 6u50 op. Om 7u komt Noemi me normaal oppikken om opnieuw naar Gonzalo Moreno, Pando te gaan. Ik sms haar om 6u50 om te vragen of we wel gaan met die regen. de hele hemel is bewolkt en het regent. Ze antwoordt en zegt dat we een andere keer gaan. Ik kruip moe terug in bed en word om 10u30 wakker. Ik ontbijt op t gemak, pers mezelf 6 appelsienen en rooster brood.

Ik leef nog steeds zonder sport. Mijn verstuikte rechtervoet is al heel wat minder dik en ziet niet meer blauw. Maar het is nog niet zoals mijn linkervoet. Ik smeer mijn gewricht elke dag 3 keer of meer in met dolorsan, een spierontspannende zalf. Ik denk dat ik maandagochtend eens voorzichtig ga joggen. Hopelijk verloopt dat zonder pijn of last.

Het loopt hier nooit zoals gepland. Echt, het loopt ALTIJD anders dan je verwachtte. Dat moet je gewoon worden hier.
Momenteel is het hier super hard aan het regenen. Het regenseizoen komt alsmaar dichterbij. Vanaf december regent het erg veel. Raar is dat het warm blijft. Het regent maar het is daarom niet koud! Het blijft heet en nu dus ook vochtig. Een vreemd klimaat toch in het Amazonegebied.

Denis, een voetballer en vriend die in mijn straat woont, vertelde me dat Spanje tegen Belgie gespeeld had en hij wist dat het op een bepaald moment 1-1 was maar hij heeft de match niet uitgekeken. In heel de wereld zijn verschillende landen voetbal aan t spelen om zich te kwalificeren voor het WK in Zuid-Afrika in 2010. Kan iemand me vertellen hoe België-Spanje afliep en tegen wie België nog moet spelen en wanneer dat dan is aub? Ik ben benieuwd. Bedankt alvast!

Pando - verstuiking - Brazil

2008-10-06T20:32:00.004-04:00

Twee weken geleden zaterdagavond ging ik lekker uit naar La Jarana. Eerst headden we die avond een toneel van Shakespeare voorgebracht om geld in te zamelen voor het eindejaarsfeest. Nadioen gingen we naar iemands thuis om er te eten ( om 12u snachts) dan naar de nachtclub:9 om veel te dansen. Om 3u lag ik in mijn beddeke, om 6u45 opgestaan en om 7u10 kwam Noemi me halen. Naooemi is een vriendin van de basket, ze is een moeder (in de dertig ergens) met twee kinderen van 4 en 5 jaar. Ze had me vrijdag gevraagd of ik zondag naar Pando wilde, meer bepaald naar Gonzalo Moreno. Dit is een gemeenschap. Het is moeilijk uit te leggen: een gebied met verschillende dorpen. Pando is een ander departement, ik woon in het departement Beni.
Dus om 7u10 vertrokken we met zijn vieren op de moto naar Pando. Na 15 min waren we aan de over van de Rio Beni, we staken met een bootje de rivier over, met de moto op de boot, nadien reden we zo een dire kwartier vooraleer we aan het huis van haar oom aankwamen, hier ontbeten we. De oom was erg vriendelijk en lachte veel: hij zei dat ik erg mooi was ( zonder blozen, zo open jeje) en zei dat als ik een slaapplaats hij zeker 5 gasten kenden die met plezier hun bed uitleenden aan mij. Haha en allemaal lagen ze dicht toen hij dit zei. Ik voelde me gevleid.
Nadien reden we verder naar de opa van de twee gastjes. De hele weg was er enkel oerwoud langs me, de weg was stoffig en rood van kleur en af en toe passeerden we een 'comunidad', een gemeenschap waar enkele families samen woonden.In pando hebben de mensen nog minder luxe dan in beni. Je hebt er geen stromend water, elektriciteit heb je dagelijks tussen 19u en 22u. Raar he? Verder koken de mensen op houtvuur. Dus aangekomen na 30min aan het dorp 'La Frontera', begroeten we opa. Hij leek erg jong en was gespierd. Ik wandelde rond in de tuin en ging wat pompelmoezen plukken, er waren er in overvloed, velen lagen te rotten op de grond. Hiervan maakten we hujo(sap) en terwijl Noemi het eten klaarmaakte, gingen opa, de 2 gastjes en ik naar het meer. We zagen hoe de mensen visten met een net in het meer, echt op primitieve wijze, hun middagmaal hing af van deze visvangst. Hier werken de mensen om te overleven- om te eten. Prachtig was doit uitgestrekte meer. Ik klom in een oude afgebroken boom en genoot van t uitzicht. We keerden terug naar huis en gingen everzwijnenvlees kopen bij de buren. Ik zag hoe ze het beest ontdeden van hun vel. We aten smiddags rijst met salade van tomaat en sla , gefrituurde banaan en everzwijn. Het vlees was erg taai maar dar klaag je niet over: het is al een luxevlees te kunnen eten. IHet smaakte. Nadien maakten we ons klaar om opnieuw te vertrekken naar Beni. Ik werd plots gestoken door een enorme wesp: zeker 3 cm ! Opa reageerde snel en deed er brandstof voor de moto op. Het deed al iketsje minder pijn maar de pijn ging pas weg na een uur. Echt pijn dat dat deed. in Pando zijn veel meer insecten dan in beni, er is meer 'selva', woud en het is ietsje koeler ook. We reden terug naar huis, ik genoot van het groene woud langs de weg, heerlijk en dan een windje op de moto. In de namiddag keerden we opnieuw naar huis, ik was doodmoe.( had die nacht maar 4u geslapen, slim van me..:S)
Maandag de dag erop stootte ik mijn rechtyervoet om bij het basketten. Het zag erg blauw en nu mag ik tot 20 oktober (gedurende drie weken) geen sport beoefenen.

Zaterdag(4 oktober) vertrokken mama Esther, broer Andres, zusje Carla, neef Paolo , twee duitse meisjes Antonia en Julia en ik naar Brazil :)!!We stonden op om 5u30 om om 6u met de auto te vertrekken naar het station waar de bus vertrok. Papa bracht ons. Uiteindelijk namen we een jeep , niet de jeep, het was dezelfde prijs en dubbel zo snel , de keuze is snel gemaakt. Na een uurtje waren we in Guayara, een stad aan de grens met Brazilie. We logeerden in een hotel genaamd 'Itauba Eco Resort'. We Vertrokken van ons hotel met een motortaxi naar het centrum, we ontbeten in een grote hal , aten empanada con queso en stapten langs winkeltjes naar de haven. Met het bootje staken we de rivier over en we waren in Brazilie:)!!!! Joepie! We winkelden wat, aten een ijsje en aten smiddags in Brazilie. Ik kocht voor 20 reales (1 real is 4 bol ongeveer). In Brazil kan je namelijk repen chocolade van Nestle kopen, heerlijk gewoon! Alles is zoveel duurder amaj! Het restaurant was zelfbediening, ik leefde me uit in de groenten en genoot van de heerlijk zoete ananas. Nadien keerden we terug naar ons hotel in Bolivia. We deden allen een dutje en zwommen in de namiddag in het meer dan aan het hotel lag, het is een verbreding van de Rio Arena. s Avonds aten we hier, het zat vol met Braziliaanse toeristen. De Brazilianen zijn over het algemeen veel uitgelatener , opener en extraverter dan de doorsnee Boliviaan. Dit ervaarde ik en vertelde mijn broer Andres me ook. We speelden 'luba', een Boliviaans kaartenspel na het eten en genoten van pringles(chips). De volgende ochtend na het ontbijt ( dat slechts tot 9u was) zwommen we de hele voormiddag in het meer, ik en broer Andres ontdekten twee schildpadden, waw! s middags eten we opnieuw in t hotel en ze zeiden dat mij n gezicht wat rood was, na het eten begon het plots te regenen, super hard! We liepen snel naar ons huisje en deden een dutje. Ik kon niet slapen: mijn gezicht gloeide, ik had barstende koppijn en zweette erg hard: mijn gezicht was knalrood en ik had een zonneslag. De hele voormiddag waren er steeds erg veel wolken en heel af en toe kwam de zon erdoor. Het water was erg fris en dus voelde ik niets van die zon. Auw, verbrand, ik had me niet ingesmeerd. Rond 17u namen we de bus terug naar Riberalta, geen taxi dus zoals op de heenweg. Daar ging onze luxe: de bus deed er twee uur en een half over, zat bovendien propvol en de ramen waren niet waterdicht. Het raam voor mij was kapot. Er was een plastic zak voorgehangen die na 15 min al kapot was. De regen en de wind was constant in mijn gezicht, frisjes, gezellig is anders. Het werd donker en het bleef regenen. Desondanks genoot ik van het groene donkere woud langs de weg.. Ik luisterde met broer Andres naar mijn ipod. Er was geen licht in de bus en af en toe leek het wel alsof de bus zou omkantelen. De weg is namelijk erg scheef.. We overleefden het allen en kwamen heelhuids rond 20u aan aan het busstation, papa Carlos kwam ons oppikken. het goot pijpenstelen. El Sur is hier opnieuw voor drie dagen. Vandaag (maandag) was het zo een 20 graden: iedereen heeft een pul en of jas aan, best wel een grappig zicht. Ik moest veel aan Belgie denken omwille van dit weer.

Voor de studentjes, hopelijk hebben jullie een goede richting gekozen die jullie ligt: toj toj toj! Buena suerte!

Ik heb tof nieuws: vandaag bracht Noemie me een uitnodiging: ik ga deze zaterdag opnieuw naar een 'quinze' een 15e verjaardagsfeest! Joepie!

Weekverslag van 15 tot 22 september

2008-09-23T16:44:00.002-04:00

Verslag week 15-22 september
Hier een weekoverzichtje. Mijn ouders hadden de internetrekening nog niet betaald . Dat is de redden dat er geen internet was en ik dus even niets van me kon laten weten. Verder wil ik nog het volgende vermelden: de luchthaven van Riberalta die geblokkeerd was door boze anti-Morales opstandelingen( door hoopjes grond op de landigsbaan te leggen) is opnieuw open. Dit betekent dat ik opnieuw post kan ontvangen.
Woensdag ging ik zoals steeds in de voormiddag tot 12u naar school. In de namiddag ging ik naar het huis van Carmen, een klasgenoot bijgenaamd ‘La Troche’. We lachten gisteren over het feit dat ik mijn schoolrok niet juist kon strijken. De plooien bleven niet.. Ze lachte en zei me dat ze me het wilde leren en ze nodigde me uit bij haar thuis. Ze had me de weg naar haar huis getekend. Ik ging met de fiets ernaartoe.. Maar de huizen hebben hier geen huisnummers en enkel de grote straten hebben een naam. Zucht, ik ging meerdere huizen af en vroeg naar Carmen Medrano.. ik keerde na een tijdje vermoeid en teleurgesteld terug naar huis. Mijn broer Andres lachte er eens goed mee en bracht me met zijn moto naar haar huis.. Het was het derde huis van de straat, voor mij leek dat het 2e… Tjah die huizen lopen hier in elkaar er zijn verschillende deuren, niet allen voordeuren.. Maar dus ik vond het huisJ en Carmen leerde me mijn schoolrok strijken. We bekeken foto s van een familiefeest in Cochabamba. Carmens ouders zijn collas ( en hier in Riberalta, in de laagvlakten wonen hoofdzakelijk cambas!). Om deze reden wordt Carmen door de jongens in de klas erg geplaagd. We luistereden nog wat muziek en drunken een yoghurtdrankje van appel ( gekochte fles) en ik had koekjes meegebracht. Ik vertrok na anderhalf uur om te gaan basketten op t pleintje San Antonio.
Donderdag
Een gewone schoolvoormiddag. In de namiddag ging ik zoals steeds naar mijn vrijwilligerswerk. Ik ging hierna voor de eerste keer eens mee met ‘ el micro’ dit is de bus die alle kinderen naar huis brengt. Ze wonen erg ver van het centrum. De kinderen waren allen erg enthousiast dat ik mee ging. J Het avontuur begon dus na schooltijd omstreeks 17u30. De wegen zijn echt rotslecht hier, vol putten en hobbles, de buis rijdt gemiddeld 20km per uur! Elke keer wanneer er een kindje uit moest stappen, riepen alle kinderen de naam van deze person. Ook al weet deze person dat hij of zij moet uitstappen.. Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel. Ik vond ditz o n zorgdragend, mooi gebaar.
In de micro was er echt een gezellig sfeertje. Spaanstalige vrolijke muziek die speelde, elke second een blauwe plek bij en verder genoot ik van het uitzicht en praatte ik wat met de kinderen. De meeste wonen in armere buurten van Riberalta, houten huizen met daken van palmbladeren. De grond is erg droog en gebarsten van de hitte. Na een tijdje veranderde ik van platas en sloeg een babbelde met Jan Carla, een blind meisje van 15 jaar. Ze werkt bij de radio elke zondagochtend en verdient er zo n 700 BOL per maand mee, dit is vrij weinig hier in Bolivia maar het is iets. Ik vroeg haar voorzichtig of ze al blind was bij haar geboorte. Ik verstond niet alles.. Ze zei iets van dat ze 2 maanden na haar geboorte blind geworden was door een of andere injectie. Ja, erg raar ik begrijp niet alles. Maar de dokters zeiden dat ze haar op haar 15e zouden opereren. Ze is 15 en er is nog niets gebeurd. Ze vertelde me dat de dokters zeiden dat ze haar pas op haar 20e zouden opereren. Door haar rechteroog kan ze een klein beetje zien. Dus dat oog zouden ze misschien kunnen herstellen. Het is afwachten dus. Ik vond het een erg vreemde ervaring met iemand te praten zonder oogcontact. Dat is erg vermoeiend maar desondanks was het een leuk gesprek.
Vrijdag hadden we geen les omdat het zondag Dia de la Estudiante ( en ook Dia de el Amor ) is. We hadden donderdag afgesproken dat we met de klas naar Achiles gingen, het paradijs waar ik verleden zondag ook al naartoe ging. Blanca, de president van de klas, regelde alles qua vervoer etc. Afspraak om 7u30 aan haar huis. Ja , je kan het al raden..
Niemand was op tijd.. Mijn broer bracht me met de moto naar haar huis, we wisten niet waar het was, zochten een tijdje en rond 8u waren we er. Er waren buiten Blanca 2 klasgenoten, great! De mensen stroomden binnen, we wandelden met een aantal naar Nidia s en Carmens huis om hun papa te overtuigen. We vertrokken rond 10u30 naar Achilles. We zongen vrolijk spaanstalige romantische liedjes in de auto. Het was een leuk sfeertje. De zon brandde al fel en ik smeerde me in.
Omstreeks 11u kwamen we eindelijk aan in Achilles. Het stuk met de bultige weg was voorbijJ. We betaalden 25 BOL inkom, iedereen vond het erg duur en we kleedden ons om. Nadien speelden we volleyball, zwommen we en lachten we samen. Het was erg leuk. Ik tenniste ook met een paar jongens van het tweede jaar- el Segundo, ik zit in el cuarto ( het vierde en laatste jaar). Er was geen eten, de hele dag aten we fruit want dat was gratis. Mijn klasgenoten aten onrijpe mango s a volonte!! Dit eten ze hier heel veel met zout erbij.. echt vies vind ik, ik zal het wel lekker leren vinden na verloop van tijd. Ook aten we pompelmoezen met dulce de leche( dit is een stroperige melk-caramelsaus) erg zoet en lekker. Dus de hele daggen sportten we veel en aten we fruit. Ik smeerde me vooraf in met factor 40 en toch was ik verbrand in de avond. Rond half 5 zouden we vertrekken dus iedereen maakte zich klaar. De batterij van de auto was kapot. Geen probleem: met zijn allen duwden we de auto van een hellinkje… meerdere malen tot iedereen het uitgeput opgaf. We zaten vast.
Samir en Blanca, twee klasgenoten vertrokken met de brommer naar de stad om een auto met achterbak te gaan halen.. Iedereen was ambetant en wilde naar huis. Sommigen moisten al om 16u thuis zijn, anderen hadden gelogen tegen hun ouders etc. Iedereen vloekte constant ‘mierda ( uitgesproken ‘mie-ijrda’) en ‘puta’ wat zoveel betekent als slet of hoer. Het was hilarisch soms zelfs irritant te horen hoeveel ze vloekten. Tjah het sfeertje was nu wat minder gezellig. We speelden wat op de speeltijd om de tijd te doden en rond 18u30 kwam er eindelijk een auto opdagen. Deze nieuwe auto bracht de andere in gang ( we spanden een touw en trokken zo de auto vooruit-in gang). Het was al donker en toen ik thuis om 19u aankwam was ik helemaal rood, neen niet verbrand maar rood van het veel stof onderweg!! Ik dacht eerst toen ik in de Spiegel keek dat ik gebruind was maar neen.. Ik ben wel een beetje gebruind.
Mama was wel wat ongerust maar toen ik vertelde wat er gebeurd was moest ze erg lachen en was t allemaal ok. Ik at heerlijk die avond, ik scheurde immers van de honger!
Ik at rond 19u30, na een douche, en wilde eens vroeg in mijn bed kruipen toen opeens de bel ging. Het was voor mij zei broer Carlos.. Olaaaaaaa het was een dame die vroeg ik nu een basketbalmatch wilde spelen, ze wilde me in haar ploeg!! Ik was doodmoe van e uitstap maar Leandra kennende;), ze kan geen neen zeggen tegen een voetbalmatchke. Ik stemde toe en 10 min later stond ik op het voetbalpleintje. Na een uur kijken naar een match met jongere meisjes begon onze match, ik speelde in t begin 10 min en werd er dan afgehaald. Het wa erg leuk en ik stond meteen nat van het zweet. In de ploeg zitten drie meisjes van mijn school Maranatha, dat is wel neig.
Zaterdagavond ben ik naar een verjaardagsfeest geweest van Micaela, een meisje van el Segundo ( het 2e). Ze werd vijftien en dat is hier DE leeftijd voor een GROOT feest, dat is hier traditie. Op de uitnodiding stond dat het feest begon om 20u30. Mijn neef Paolo (15jaar) zei me dat we rond 22u gingen. Hij is een klasgenoot van Micaela. Die zaterdag ging ik shoppen met mama voor schoenen. Nadien reden we langs de kapper en zei zed at ze me binnen twee uur zou komen halen. Ik begreep t niet goed maar knikte. Dit was niet zomaar een kapsalon maar ook een schoonheidssalon! Van 17u15 tot 20u30 zat ik daar. DRIE UUR HE!!!!!! Ik kreeg een potje water in mijn handen geduwd, hier liet ik mijn vingers in weken, nadien kreeg ik een voetbadje. Een meisje van rond de 18 verzorgde mijn nagels en dit meer dan een uur. Nadien werd mijn haar speciaal opgestoken en werden mijn nagels gelakt. Hier gebruiken ze 3 verschillende lak voor. Echt mooi en kitcherig wel: doorschijnend wit met ene bloemetje op en zilver in t midden. Waw drie uur, ik kon t niet geloven. Voor dit alles betaalde ik voor de geinteresseerden 65 BOL . Papa kwam me met de auto halen in de gietende regen. Zaterdag en tot gisteren (maandag) was El Sur er weer, een koude wind vanuit Argentinie die regen en felle wind meebrengt.
Om 23u waren we aanwezig op t privefeestje van Micaela. Echt ongelooflijk, ik trad de zaal binnen: alles was wit en roze. Er stonden langs de zijkanten telkens 5 tafels met 10 tot 15 stoelen. In het midden was ere een brede rode loper. We warden begroet door de jarige en we wensten haar proficiat en gaven har 1 kus ( geen drie dus zoals in Belgie). Ze ontving haar pakje en legde het op een grote tafel vanachter in de grote witte zaal. Nadien werd er gedanst, regueton: een meisje tegenover een jongen of twee meisjes, maar steeds per 2 tegenover elkaar. Ik danste ook wat mee;) zalig.
Iedereen zag er super chic uit, de jongens in smoking en de meisje in een beeldige baljurk met hoge hakken eronder. Dan begon de ceremonie, zo kan je het wel noemen: 15 meisjes stonden links van de rode loper, 15 jongens rechts. Deze koppels worden 'parejas' genoemd. De jarige kiest ze uit. Telkens werd er een koppel afgeroepen en maakten deze arm in arm een rondje op de rode loper en gingen dan aan de kant staan. Er speelde een slaapverwekkend traag muziekje en nadat alle 15 koppels rondgelopen hadden, daalde de jarige in een witte jurk van de andere kant van de zaal de trap af. Goh, het leek wel een trouwjurk! Er werd door de papa en mama eens peech gegeven. De papa zei: vandaag ben je een 'una joven' een jongere, en morgen 'una mucher' een vrouw. Ik vond dat dit wel leek alsof 15 jaar volwassen betekende! Ik vond dit erg raar.. Dan danste de papa met zijn dochter, terwijl ging hij van de ene kant naar de andere kant van de zaal, telkens blies Micaela de kaars van het meisje uit en ontving de roze roos van de jongen, zo 15 keer.. Nadien danste de jarige met elke jongen. Wat een ceremonie! Het eten werd gebracht, toen was t reeds 1u snachts. Het was koud maar blijkbaar hoort dat zo: rijst met varkensvlees ( met been en al...), met ene vleessausje, yuca en een salada van wortels met erwten en mayonaise. Ik at mee van t bord van een vriendin, zo een grote porties! Er was enkel cola te drinken, iedereen drinkt dat hier. Rond 2u verlieten we het feest omdat we nog naar de nachtclub la Jarana wilden, geen taart dus:( . Ik reed met de moto met mijn neef Paola naar la harana, het was ijskoud buiten met El sur en ik had enkel een rood balkleedje aan.., BRrr doorbijten dacht ik. Er was weinig volk in La Jarana en velen waren erg moe, we makten nog een kleine vuelta en keerden terug naar huis. Om 3u lag ik in mijn bed. Broer Andres was nog wakker en we babbelden nog wat na. om 4u viel ik in slaap. Wat een avond!

Vandaag, dinsdag, ben ik zoals steeds smorgens naar school gegaan. Ik voelde me niet op en top: zodag en maandag was ik erg verkouden en wat grieperig.. gelukkig is het nu al heel wat beter.
Zondagavond maakte ik met mama 'fritos' een gefrituurde deeghapje met kaas. We babbelden gezellig en ik vroeg haar of van waar het vele fruit hier komt. Ze legde me uit dat dat allemaal van Cochabamba kwam, een ander departement in centraal Bolivia. Hier is de grond immers veel te droog en te arm om fruit te kweken. Waw dat wist ik niet! Blijkbaar is het fruit naar Riberaltaanse normen erg duur, voor mij leek het goedkoop..

Gisteren ging ik met mijn broer Andres manga plukken. Een ander huis van mijn ouders dat ze verhuren bevat een mangoboom. Het is een hele grote hoge boom met manga cambojana ( van Cambodje zeggen ze hier altijd lachend!). Ik plukte met mijn broer zo een 40 mango s en ik zei dat ik hieronder deze boom wilde slapen-wonen. Hij lachte:). Oh zoo heerlijk dat die mango s zijn! Tot nu toe at ik al: manga japonaisa, manga boliviana, manga cambojana en manga (naam vergeten). Er zijn hier zeven soorten te vinden. Ik heb dus nog wat werk.

Die quince- vijftiende verjaardag was me wat, amaj! Het was een neige en speciale ervaring!
Hasta luego!

Achilles

2008-09-14T18:31:00.003-04:00

Waw waw waw...
Ik heb geen woorden voor de plaats waar ik deze namiddag geweest ben.
Om half drie vertrokken we met de auto naar een prachtige plaats genaamd Achilles. Mama vertelde me dat je er kon zwemmen, dat er bootjes waren om rond te varen en dat je er ook kon overnachten voor 350 BOL wat HEEL veel is voor de mensen hier! Als je er enkel een dag wil gaan zwemmen kost het 25 Bol wat mama Esther veel vindt.
Papa Carlos, mama Esther, zus Carla, neef, 2 nichten en een tante. Met hen vertrok ik naar Achilles(zie foto op site!), het was ongeveer 25 min rijden op weer de stoffige hobbelweg met langs weerkanten groen wou met veel verschillende bomen op een kleine oppervlakte.
We reden na een hele tijd enkel woud gezein te hebben, plots een grote poort binnen, de weg kwam hierop uit. Ik trad binnen in een paradijs, NOG mooier dan La granja, papa s tuin!
Rechts van me zie ik verschillend grote meren waar je in kan zwemmen en in een ander meer met een bootje kan varen ( peddelen of met je voeten trappen, er zijn twee verschillende bootjes). Deze meren zijn omgeven met groen gras en hoge palmbomen. Ik zie links van me twee tennisvelden ( je moet er wel voor betalen hoor ik later) en daarnaast groen gras met enorm veel verschillende fruitbomen. Er staat ook een kooi met een kleine tijger in.. Raar een tijger hier.. De fruitbomen zijn pompelmoezen, mandarijnen, steranijs(carambola), citroenen, watermeloenen etc. echt zalig en je mag zoveel eten en plukken als je wil.
Samen met mijn neef gaan we op de ' hoe heet dat' het is een toren waar je kan opklimmen dan is er een schommel aan een touw waar je op gaat zitten en die schommel gaat naar beneden en je vliegt over het water en het lijkt net of je in het water gaat vliegen. Maar dus deze schommel brengt je aan de anderen kant van het meer. Ik en mijn neef varen wat rond in het bootje op het meer en genieten van de rust: ik zie enkel groene hoge bomen want daarmee is het meer omgeven en ik hoor enkel vogels.. Waw echt zeker 10 verschillende vogelsoorten hoor je, ze vliegen laag over het water. Vogels die ik nog nooit van mijn leven gezien heb. Ook zie ik grote vlinders van wel 15cm groot met felle kleuren: rood-blauw en zwart. Dit is werkelijk een paradijs.
Ik vergeet al mijn zorgen en geniet. Nadien gaan we zwemmen in het andere meer. Er is zand aangelegd, het lijkt een beetje op een strand. Het water is vrij vuil maar dat is niet belangrijk voor me. Ik spring in t lauwe water. Enkel aan mijn voeten is het koud water,heerlijk ! na het zwemmen en spelen met zusje Carla, nichten en neef besluit ik me even af te zonderen en wandel ik langs het meer. Ik geniet ondertussen van mijn 'manga Boliviana'. Even uitleggen dat hier 7 verschillende mangosoorten te vinden zijn ( en by the way ook drie verschillende soorten banaantjes en nog 15 verschillende soorten voor mij totaal onbekende fruitsoorten). Ik eet momenteel een manga Boliviana: deze is groen van schil en heeft erg veel draden maar is heerlijk zoet. Ik trek wat foto s en nadien ga ik wat fruit plukken. Waw, er zijn speciale vogels die er erg gewoon uitzien als ze op de grond staan. Dan zien ze er bruin uit met een beetje zwart, ze hebben iets weg van een eend maar dan kleiner. Maar vanaf het moment dat ze beginnen vliegen, doen ze hun vleugels open en deze zien fel geel. Waw echt p-r-a-c-h-t-i-g!
Papa Carlos is moe en wil graag terug naar huis. We vertrekken rond half 6 terug naar huis, we rijden opnieuw langs de hobbelige weg met veel stof als er een auto passeert. Terug in de stad aangekomen, mis ik meteen al de zuivere lucht van de natuur.. Hier in de stad heb je veel uitlaatgassen van de vele moto s. Maar als je even goed nadenkt, mag ik niet echt klagen. Ik zit eigenlijk in een vrij kleine stad waar de lucht nog relatief zuiver is vergeleken met andere grootsteden in Zuid-Amerika of Bolivia.
Vanmiddag heb ik met mama Esther maharito gekookt: een rijstschotel met kip en enkele groetjes maar vooral heerlijk gekruid. Ik doe eerst enkel inkopen door de straat over te steken en er groenten te kopen:). De markt is namelijk voor onze deur. Oeps, vele groenten zijn niet aanwezig door de vele wegblokades. Bepaalde groenten komen van Cochabamba, een ander Boliviaanse departement maar door de wegblokades zijn deze groenten er momenteel niet. in de winkel Carlitos wordt veel gepraat over de slechte en woelige politieke situatie.
Mama Esther zegt dat ik al aan de salade mag beginnen: ik snij de tomaten in stukjes en ook de ajuin en meng deze twee. Wanneer mama klaar is in de winkel en komt kijken boven, zegt ze dat ik de ajuin eerst in water met zout moet laten weken omdat de paarse ajuinen hier erg pikant zijn. Joepieee, alee ik vis dus al die kleine stukjes ajuin eruit. Nadien werken we samen aan de hoofdschotel Maharito!
Mama en ik beginnen te koken. Mama kookt de rijst op een verschillende manier dan wij in Belgica zouden doen. Ze doet de rijst samen met olie in een pot en zet het vuur aan. Ze roert voortdurend in de rijst. Ze voegt er kruiden aan toe en na een tijdje wordt de rijst krokant, nadien giet ze er pas water bij. Dan snijdt ze enkele groentjes waaronder paprika, ajuin en tomaat en nadien voegt ze er stukken kip aan toe. Mm heerlijk echt! We genieten met zijn vieren van de maharito: Carlos papa, mama Esther, zus Carla en ik. Mijn broer Andres i naar een fiesta met vrienden en broer Carlos is nog aan t slapen ( het is nu 14u...). Broer Carlos gaat steeds uit in t weekend, drinkt (zich zat) en slaapt de volgende dag tot de middag of langer.
Mijn zusje was deze voormiddag op een verjaardagsfeestje van een vriendin. Ze kwam blij terug thuis op de middag met een spiderman zak vol snoep. Echt zot ze had twee koekjes mee op een plasticen bord, een plasticen beker vol cola en dan wel zeker 20 verschillende snoepjes! Een verjaardagsfeestje is hier een (vr)eetfestein en hoe rijker je bent, hoe meer je dat moet laten zien en dus hoe meer snoep!
Op de terugweg van Achilles naar huis aten we droge koekjes van mijn nicht. Op het einde,toen de koekjes op waren zei Carla: hier is t plasticje: ik zei Carla no, ( en dacht van: steek het weg i je rugzakje) maar neen zusje Carla gooide het papier weg en de wind deed de rest. We reden midden door het woud, over een stoffige weg omgeven door groene bomen en mijn zus gooit zo maar even plastic hierbij.. Goh ik was even boos maar liet het enkel even merken door fel te reageren toen ze het weggooide: 'Carla, no haces eso..' Carla dat doe je niet, dit is natuur. Je steekt het volgende keer weg in je rugzak en we gooien het thuis bij het vuilnis.' De mensen hiere zijn niet bezig met duurzaamheid of vuilnis opruimen.. Vandaag was t markt, dat kan je merken door de grote vuilnis op de straat.. Overal liggen plasticen bordjes, bekertjes, plasticen zakjes, vuilniszakken, rot fruit. groenten: kortom een echte vuilnisbelt voor onze deur. Gelukkig komt elke maandag (meen ik) de vuilniskar. Oef:).
De politieke rust is nog lang niet teruggekeerd hier in Bolivia. Momenteel is er te weinig petroleum in Riberalta.. Mijn broer waarschuwde me al dat het kan zijn dat bepaalde dingen zoals bijvoorbeeld groenten, veel duurder worden omdat er maar een beperkte hoeveelheid is. Zo gaf hij het volgende voorbeeld: normaal kost een kg tomaten 8BOL, in tijden van blokades etc. kost 1 kg tomaten tot 20 BOL. Een erg groot verschil dus! Tjah die politiek, je kan er weinig aandoen. Hopelijk gaan beide partijen met elkaar praten: Evo Morales met de media luna (de 5 departementen die meer autonomie willen)
Hoe is het met mijn Spaans gesteld. Wel, ik versta de dagelijkse dingen en kan meepraten en antwoorden ( niet volledig grammaticaal correct weliswaar). Ik versta zeker nog niet alles, school is een erg goede manier om t spaans te leren. Mijn nicht Iris gaf me de raad om in t Spaans in mijn dagboekje te schrijven en dat ben ik nu aan het proberen. Dat lukt aardig en nadien verbeter ik dit met een leerkracht of met mijn broer. Zo leer ik uit mijn fouten. Ze praten hier erg snel en slikken hun laatste lettergrepen in. Dit maakt het er voor mij zeker niet gemakkelijker op! Op school leer ik vaak grammatica of woordjes in het Spaans terwijl de leerlingen groepswerken maken. Ik versta nog niet alles maar ben volop aan het leren. We houden vol:)!

Een grappig contrast.

2008-09-13T10:13:00.004-04:00

Vanochtend(zaterdag) ben ik om 6u opgestaan om te gaan lopen. Oew, dat was erg zwaar maar toch ben ik uit mijn bed geraakt op een zaterdag ochtend. Ik liet een briefje achter en vertrok. Ik besloot eens een andere route af te leggen en niets steeds dezelfde toertjes te lopen op het graspleintje heir dichtbij mijn huis want dat is oersaai. Ik liep langs de luchthaven en verder naar een ander deeltje van Riberalta.. een armer deel met stoffige en hobblige wegen.. Heerlijk fris was het buiten, koelte is hier schaars. Onderweg kom ik veel werkende mensen tegen die me verbaasd aanstaren en zelfs nakijken. 'Huh een meisje dat loopt?' zie ik ze denken.
Op de grote stoffige weg rijden enkele moto s, ze passeren me en kijken dan verbaasd om naar me. ik voel me opnieuw erg bekeken maar probeer het me niet te hard aan te trekken. Ik loop een heel eind en kom aan een afgrond waar de weg draait, voor me, beneden, zie ik Lago Spejo(zie foto op site!), een prachtig meer helemaal omgeven met groene palmbomen en hoog gras. Ik geniet even van t uitzicht en besluit dan terug te keren naar huis. Onderweg passeren twee knappe jonge Bolivianen me op de fiets. Ik kijk naar hun gespierde kuiten en glimlach eens in mezelf. Plots rijdt er een brommer voorbij: twee dikke Bolivianen op de moto.. Ik lach in mezelf: wat een contrast! Dik(moto)-Dun(fiets)

Wanneer ik terug aan de luchthaven ben ( dat is ongeveer 3 kwadraten van mijn huis) zie ik spelende jongeren op t basketbalveldje, ze gaan net naar huis, het is tien voor 7. Ja,als je wil sporten hier in het hete Beni moet je er wat voor overhebben: vroeg opstaan is de boodschap:)!

Dinsdag had ik mijn voet omgeslagen bij het voetballen, oew dat deed heel veel pijn. Ik legde er meteen ijs op. De volgende dag kon ik er amper op stappen, mijn voet dat dik en blauw. We zouden naar de dokter gaan en ik ging dus niet naar school. Mama belde naar de dokter en deze zei dat we nu mochten komen, mijn broer Andres reed met de moto naar dokter Soleto, 2 km verder. Ik zal het even kort samenvatten: de hele dag smorgens om 8u, 9u , 15u 16u rijden we naar de dokter, nooit is deze aanwezig. ook rijden we naar verschillende andere dokters en naar twee hospitalen maar neen de hospitalen zijn privaat ofwel is deze dokter er niet. Tof. Eindelijk om 16u mogen we naar de dokter, en is hij er. Ik kom binnen in een piepklein kamertje. De dokter voelt aan mijn rechtervoet, ah het is neit gebroken zegt hij. Ok dat was het. hij schrijft mediactie voor de pijn voor en verder ook voor mijn maagpijn. ( Ik liet die ochtend een staaltje kaka analyseren en ik heb een grote hoeveelheid bacterien in mijn maag). Dat was het he? Kun je dat geloven voor dit heb ik eenhele dag moeten wachten: je voet is niet gebroken zegt de dokter! Dat wist ik zelf ook al.. :S Ik kan er nu wel mee lachen als ik het vertel.

Ik zou nog meer willen vertellen maar mijn broer Carlos moet erop voor zijn werk.
Ik stuur hitte op want dat heb ik hier genoeg!!
Besos, leita ( verkleindwoord van Lea )

t Boliviaanse voetbal

2008-09-06T23:41:00.001-04:00

Ecuador - Bolivia : 3-1
Het land is in rouw...

Bolivia heeft zwaar verloren tegen Ecuador en het kon nog erger.. Ecuador is technisch veel beter. De Bolivianen hebben een slechtere conditie en waren erg moe. Op t einde kon het zelfs nog 5-1 worden. Veel Riberaltianen komen op straat tv kijken. In het midden van een tweerichtingsstraat staat een tv met enkele bankjes ervoor onder een afdakje. De bankjes zitten vol met mensen die gefascineerd naar t voetbal kijken. Sommigen blijven op hun motor zitten en staan half op de weg, wat zeg ik : ze versperren de weg. Maar hier is t alles voor t voetbal!

Vandaag is er een koele wind in Riberalta ( en in heel Oost Bolivia, de laagvlaktes). Deze wind komt van Argentinië en heet de Sur sec. De mensen hier houden van deze frisse wind, het maakt dat t hier maar 25 graden is, heeeel wat frisser dan anders!(minstens 10 graden). Het was vandaag erg bewolkt en nog steeds warm naar mijn gevoel. Op de moto was het echt fris en deed ik voor het eerst eens een pulletje aan, geen dikke wollen pul, neen een gileke zoals we zouden zeggen:) in Leuven. Deze wind is slechts enkele dagen hier.

Morgen gaan we naar la granja, papa s tuin. Daar woont een familie die er werkt, de man verjaart en nodigt ons uit voor een feestmaal. Dat wordt carne carne carne (= vlees) a volonte!! Niet zomaar klaargemaakt vlees, neen boven een houtvuur, lekker krokant (zegt de ex-vegetarier...)! De twee Duitse vrijwilligersters gaan ook mee. Ik wilde eerst met hen gaan zwemmen maar omdat de Sur sec hier is en het dus wat te fris is om te gaan zwemmen in een zwembad met vuil groen water zei mama Esther dat ik hen mocht uitnodigen om zondagnamiddag mee te gaan naar la granja. De meisjes Julia en Antonia waren heel enthousiast!

Elke ochtend op school wordt er gebeden. Eerst wordt er een stukje uit de bijbel voorgelezen en nadien bidt 1 leerling luidop tot god. Hij begint dan : 'Señor, gracias por...' en dan bedankt hij god voor zijn ouders, zijn familie etc. Nu gisteren was Jhowy aan de beurt. Hij bedankt in zijn gebed God voor zijn gezonde familie etc. en hij zei ook: Gracias por la lluvia- Bedankt voor de regen.
Donderdag nacht had het namelijk erg hard geonweert en geregend. Hiermee wil ik aantonen hoe belangrijk de regen is voor de Riberaltianen. De planten hebben het nodig, en als t geregend heeft is er geen stof-polvo op straat. De mensen snakken hier naar regen. Grappig idee he, God bedanken voor de regen.

Ik begon met sport en eindig met sport: gisteren was ik lui aan het zappen op tv en plots zag ik gespierde vrouwen in beeld komen. Ik keek eens goed op de achtergrond en het leek wat op het atletiekstadion in Brussel(goh schandalig ik ben de naam ervan kwijt). Atletiek is mijnsport dat weten jullie wel dus ik wachtte even. Opeens komt onze Kim Gevaert in beeld, waaaaaaaaaaw:). Ik besefte het: dit is de Memorial Vandamme!!! En ja hoor Kim Gevaert werd EERSTE op de 100m spurt. Zalig:)

Politieke instabiliteit, corruptie, racisme en meer..

2008-09-02T17:54:00.003-04:00

Bolivia heeft een erg diverse bevolking. Het grootste verschil is tussen de Camba s en de Collas. Deze laatsten wonen vooral in de hoogvlakte of Altiplano. Over hen wordt gezegd dat ze eerder gesloten zijn. Hier in Riberalta zijn ook enkele collas, ze hebben twee lange zwarte vechten tot aan hun kont en hebben er erg donkere huidskleur. De camba s zijn de mensen die in de laagvlakten leven (onder andere het departement Beni en dus ook Riberalta). Mijn familie behoort daartoe. Over hen wordt gezegd dat ze veel opener zijn en georganiseerd. Hier in Riberalta zijn de collas in de grote minderheid, dit verschil voel je.

In de klas is er slechts 1 meisje colla en 1 jongen zijn papa is colla. Vorige week was er een stank in de klas, niemand wist vanwaar de stank kwam.. Nu opeens zei Ayrton, mijn buur in de klas, luid lachend: 'jejeje (= hahaha) Het zijn de collas!' Als dat geen racisme is..

De meerderheid op mijn school is camba. Mijn school maranatha is een prive school en dus betalen de leerlingen elke maand een bedrag. Voor Maranatha is dat 240 Bol of 24 euro de maand. Dat is erg veel geld hier! Duur vind ik dat ook!

Het fruit is hier daarentege erg goedkoop! Ik kocht vandaag op de markt (een straat verder) 17 kleine banaantjes voor 3 BOL. Deze banaantjes zijn ongeveer even groot als een halve grote banaan in Belgie en worden guineo genoemd. Ze zijn heerlijk zoet. Morgenochtend maakt mama er hujo van: milkshake met melk en suiker.

De toekomst van politieke stabiliteit is ver zoek in Bolivia. Zaterdag verklaarde president Evo Morales dat hij op 7 december 2008 een referendum houdt (volgens mama Esther is dit referendum illegaal). Ik versta niet alles wat mijn familie me vertelt en leerkrachten me proberen uit te leggen.. Mijn broer Andres en enkele klasgenoten zijn ervan overtuigd dat er dan een burgeroorlog zal uitbreken tussen de hoogvlakte en de laagvlakte, tussen collas en camba s... De organisatie afs kan zijn studenten weghalen uit een land wanneer het te gevaarlijk wordt.. Het is dus mogelijk dat ik naar een ander land moet dan maar dat is nog allemaal erg ver. Alleszins kan ik jullie geruststellen dat de rellen en protestaties zich concentreren in Santa Cruz, Tarija, Oruro, Sucre, Chucisaca (of hoe schrijf je dat) etc. en dus niet in het departement Beni waarin ik me bevind! Hier is het erg rustig en is er geen geweld!
De televisie speelt een belangrijke rol heir in Bolivia. Santa Cruz is een beetje de leider van de autonomie, dit departement wil samen met Tarija, chucisaca, Beni en Pando autonomie. Santa cruz bbezit radio s, kranten en ook tv-zenders. Hierop worden allerlei beelden getoond van het leger dat camba s mishandelt e.a. Ze laten uitschijnen dat Morales corrupt is en dat hij een slecht beleid heeft. Mijn ouders kijken naar zo n zender, ik denk dat deze Unitel heet.. Mijn ouders zijn ook voor autonomie. Ik probeer me wat op de achtergrond te houden wat de politiek betreft..

Ik heb sinds zondag ontdekt dat ik luizen heb. Ik had al een week last van erge jeuk en wist maar niet wat het was. Ik dacht dat het vanzelf voorbij zou gaan.. Niet dus. Zaterdag gaf mijn broer me een shampoo. Ik dacht dat het tegen de luizen was. Maar het was tegen schilvertjes in het haar, toen hij zondag de luis zag (HET bewijsmateriaal) was hij ongelooflijk verbaasd en verontschulkdigde hij zich dat hij me niet eerder geloofde. Ik vertelde hem vrijdag dat ik dacht dat ik luizen had. Hier geloven de mensen dat je alleen luizen hebt als je je niet wast,alleen dus de arme mensen, niet dus. Mama en broer Andres vroegen zich af van waar de luizen kwamen..
Vandaag op t schooltje zag ik in het haar van Leidy, een meisje van 12 jaar die niet goed kan zien, een dikke vette luis zitten.. Tjah ik vertelde het aan de andere twee duitse meisjes ( ook vrijwilligers) en ze zeiden doodleuk dat alle kinderen hier pjochos- luizen hebben.. Alee fijn om te weten. Even later op de namiddag zag ik een ander meisje dat aan het tekenen was erg in haar haar krabben.. Hmm nog eentje met pjochos- luizen:S.
Nu is het dus wassen en kammen geblazen.

Vrijdag ben ik met de twee duitse vrijwilligers, Antonia en Julia en Esteban, ook een vrijwilliger van de Verenigde Staten van Amerika, naar een karaoke geweest. Dat is hier super in en er zijn er dan ook heeeel veel! Je kan enkel romantische meezing muziek zingen.. Oew het was echt tof. Ik zing het lied 'Eres? van Miriam Hernandez. :) Jeje de tekst ging soms erg snel maar dan sloeg ik gewoon enkele zinnen over. We vierden Antonia s 20ste verjaardag en ik keerde pas om 3u naar huis terug.. Ik had geen sleutel en moest (geen gezever) 20 keer bellen vooraleer papa naar buiten kwam en vanop het balkon de sleutel naar beneden gooide. Oeps een beetje laat... Mama was een beetje verbaasd dat ik og neit in bed lag.. Ik zei dat ik morgen het huis zou kuisen zoals beloofd. Ze knikte en zei slaapwel.. Tjah die verjaardag van Antonia dat is zaterdag dus om 12u snachts begonnen ze pas echt te feesten:) en dus was ik pas om 3u thuis. Mama had me ook geen uur gezegd dat ik terug moest zijn of iets... Hmm tjah:) je leert het door het te ervaren - te doen he.

Gisterenavond zijn we met de leerkrachten van t schooltje opnieuw naar een karaoke gegaan om opieuw Antonia s verjaardag te vieren. We zongen vele liederen en er werd veel gelachen. De meeste leerkrachten zijn achter in de 20 jaar oud. Enkelen zijn 23 en 24 en eentje 40. Het is een toffe bende. We vertrokken om 18u en ik was om half tien terug thuis want heb de volgende ochtend school.

Oew vandaag spurtte ik naar het postkantoor met sleffers aan mijn voeten en jaja je hoort me al afkomen, ik stootte mijn voet aan de trap.. Nu heb ik een dikke snee-wonde aan mijn dikke linkerteen. Dit betekent dus even niet voetballen-basketten-lopen- sporten :( !

Vandaag in de klas hielden we een interessante discussie over het al dan niet veranderen van de wet. We zaten allen in een kring en de helft was voor, de andere helft tegen. We dwaalden na een tijdje af naar onderwijs en gezondheidszorg. Er werd me gevraagd een vergelijking te maken met het onderwijs in Europa, Belgie. Ik vertelde dat je daarverg hard en veel moest studeren en dat je zonder secundair onderwijs-diploma eigenlijk nergens staat. Ik legde ook uit dat onderwijs er gratis is. Ik kreeg als commentaar dat de economie in Europa, Belgie veel beter is dan de Boliviaanse en dat dit veel verklaard...
Ook werd er gepraat over de gezondheidszorg, deze is ook weer erg verschillend van de Belgische. Zo krijgt een gepensioneerde opa 200 BOL of 20 euro per maand en daar moet hij dan eten, kleren etc. mee kopen. Dat is erg weinig als je het mij vraagt.

Velen mensen hier willen neit studeren of hebben niet gestudeerd.. Ze blijven niet bij de pakken zitten neen: als je niet studeert meot je werken. Elke dag werken de mensen hier, dat is echt zot. Zo dacht ik de eerste zondag een week nadat ik hier aankwam dat ik zondag eens goed rustig kon uitslapen maar neen hoor, zondag is het markt .- Heel onze straat staat vol met marktkraampjes. Ook de winkel van mama en papa is van 7u30 tot 12u30 open.. Mijn ouders staan echt elke dag om 7u op, zot noem ik dat!

Oeps, de vlaggetjes in mijn kamer zijn naar beneden gedonderd, ze zwaren niet goed vastgemaakt denk ik. Dat is natuurlijk een uiterst goede gelegenheid alle vlaggetjes eens opnieuw te lezen:). Ooh zo leuk, nadien hang ik ze weer hog op in mijn kamer.

Bedankt voor de mailtjes en berichtjes op mijn blog, ik apprecieer dat echt!

Momenteel zit ik hier weer nat van t zweet.. Ik ga een douch nemen, mijn haar eens goed wassen met luizendodende shampoo en uitkammen en in mijn bedje kruipen. Hasta luego!

De Olympische Spelen 2008

2008-08-27T15:06:00.002-04:00

Bedankt voor alle antwoordjes i v m Tia die goud won op de OL!

Eigenlijk wist ik dat al want die fameuze zaterdagochtend was ik al om 6u smorgens gaan lopen. Nadien nam ik ontbijt en keek ik nar de OL op mijn broer zijn kamer. Waw ik zag toevallig Tia over 1m99 gaan. Jaaa de finale van het hoogspringen was net bezig! Ik heb dus de finale van Tia Hellabut life gezien, verder ook hoe de Belgische mannen 5e werden op de 4x800m terwijl ze de hele tijd derde liepen:( en ik zag ook hoe De Keniaan Bekele weeral een nieuw OL record vestigde op de 5000m. Ik voelde me super blij toen ik de vreugde van Tia Hellebaut zag. ik was trots op mijn Belgenlandje.

Zaterdag zou ik uitgaan naar La Jarana... Mijn broer Andres was naar een huwelijksfeest en dus zou zijn vriend Torro die ik ook al enkele keren ontmoet had,me komen halen om 22u45. Ik was eerlijk gezegd erg moe maar me maakte me toch op en wachtte op Torro. Om 22u45 was er niemand.. Ik wachtte.. 23u......... 23u30..... 24u..... 24u30 ik begon echt wel moe te worden. ik kon niet bellen want had zijn telefoonnummer niet. Mijn broer Carlos was al weg maar had om 23u nog gebeld naar broer Andres om te vragen dat hij naar Torro belde om te zeggen dat hij me moest komen halen zoals afgesproken was. Voordien hadden broer Andres en ik nog gelachen en gezegd dat Torro altijd ongelooflijk stipt is. hij geeft volleyballes en dan moet je stipt zijn.. Dus ik wachtte en kroop uiteindelijk om 1u in mijn bed. Zucht... Ik kon ook geen taxi nemen want dat mag niet alleen, als meisje. Ik voelde me zo afhankelijk van anderen wat vervoer betreft. In Belgie neem ik de bus of de fiets.. Hier zijn enkel bussen voor lange afstanden en wordt alles in de stad met de motto gedaan. Dinsdag 26 augustus, gisteren, was Torro hier thuis en legde hij me uit dat zijn papa weg was met de motto en dat zijn broer weg was met zijn moto en dat hij me dus niet kon komen halen. Ik vroeg of hij niet even had kunnen bellen zodat ik zou kunnen gaan slapen.. Hij zei dat hij dat vergeten was, hmm raar denk ik dan. Ik zei dat hij in het vervolg zeker even moest bellen, hij knikt en verontschildigde zich meerdere malen. Hij vroeg me wanneer hij me deze zaterdag moest oppikken. Lief toch wel:) Ik zei dat het niet nodig was omdat broer Andres me zou brengen.

Zondag zijn broer Andres, Carla, mijn neef en ik gaan zwemmen in t zwembad naast de luchthaven, mini hoor:) die luchthaven. Het water was GROEN, super raar. Het was erg vuil en bevatte heel veel chloor omdat er zoveel stof en insecten zijn. Maar t zwemmen was leuk, veel gespeeld met zusje en broer en neef. Ik was lichtjes rood op mijn wangetjes, lichtjes hoor een streepje, hoewel ik me met 15;) (jaaa ik weet het, dat is te weinig!) ingesmeerd had. Later in de namiddag bakte ik pannenkoeken en broer Andres en Carla smulden. Hier doen ze dulce de leche op de pannenkoek. Dulce de leche is een bruine brei, erg zoet die caramel bevat meen ik, het smaakt ook een beetje naar vlaai.. Ik breng er zeker mee naar België in juni 2009;), amaj dat is nog zo ver weg!!

Even een verslagje van dinsdag 26 augustus:
''Vandaag zat ik in een andere groep in t schooltje, ik moest op 2 kinderen houden, ze vroegen constant aandacht. Deze kinderen zijn jonger en de twee kunnen amper spreken, wat klanken, al wat meer dan adriaan! (ze hebben dus stemproblemen) ik ben na de eerste pauze weggegaan om te gaan shoppen met mama in de hoop daarna nog te gaan voetballen maar mama moest nog andere boodschappen doen dus toen was t al donker, vandaag dus geen sport, morgen dubbel zoveel voetbal.
Die twee kinderen vroegen ongelooflijk veel aand8 echt zot ik was doodop na 2 uur. Ze kleurden maar plaagden elkaar voortdurend. Ze kunnen de nummers van 1 tot 10 niet zeggen, vaak durven ze ook niet praten want na een tijdje werkten ze echt niet meer het lukt echt niet meer dus dan speelde ik maar een spelletje: een gom in een hand, in andere hand niets. Ze moesten raden in welke hand de gom was.. Dat vonden ze leuk. Ze dachten een tijdje na over waar de gom zat, ik wachtte af, toen praatten ze wel tegen elkaar, fluitseren maar het waren woorden:) tof he! Ik was blij:) gelukkig in mezelf.''

Ik ga nu elke dag naar een ander groepje. Zo leer ik iedereen een beetje kennen. Elk kind verschilt van de ander. Dat is erg moeilijk om mee om te gaan, je weet niet in welke mate ze gehandicapt zijn , hoe slim ze zijn etc.

Goh, die hitte blijft erg zwaar. Ik chatte dit weekend met een vriendin in Potosi, dit is in de Andes gelegen en daar is het erg koud, ok toen voelde ik me even blij dat het heir in riberalta warm is.. Maar zo zweten dat je hier doet!

Waw ik heb enkele fotoalbums van de Griekenlandreis bekeken. Zalig chic amaj:) dat zag er een toffe groep uit en oo ik krijg al heimwee naar dit prachtige land als ik het gebergte zie van delfi, de witte muren-huisjes op de eilanden, de blauwe zee en zonnebadende mensen op de boot;). Het was zo te zien een geslaagde reis...

Dagdagelijks verslag

2008-08-21T19:48:00.004-04:00

Hola allen,

Woensdag 20 augustus ben ik in de ochtend naar school gegaan. Het ontbijt was zoals altijd: sap (vergeperst fruitsap), warme melk en brood-pan-. Het brood spo je dan in je hete melk. Er was ook panarroz dat is een vettig broodje gemaakt van rijst, ik ben er niet dol op en vind het nogal zwaar als ontbijt.
In de namiddag ging ik om 14u naar het schooltje voor gehandicapte kinderen. Er zijn zes groepen. Ik ga vanaf nu elke namiddag gaan van 14u tot 17u30. Ik zal bij elk groepje 1 keer gaan en de prof helpen. Zo leer ik iedereen wat kennen. Dit schooltje wordt gesteund door Europese organisaties, ondermeer door een organisatie in Nederland en Duitsland. Momenteel zijn er twee Duitse vrijwilligers (meisjes) aangekomen, zij blijven hier ook een jaar. Eerst werd er gekuist, om 14u30 begon ‘de les’. Ik zat in een groepje van 7 kinderen: Miguel, David, Linian, Wendy, Adrian, David, Dulce (wat zoet betekent in het Spaans). Adrian is erg gehanidcapt en zit in een rolstoel. De meesten zijn rond de 12 14 jaar oud. Eentje 8, David. Ze staan allemaal mental achter en zien er wat mongools uit. Ik weet niet op basis van wat ze in groepen worden ingedeeld.. Ze kregen allemaal een blad met tekeningen op die in stippelijn getekend waren. De kinderen moisten met een potlood over deze stippelijn gaan. Nadien kleurden ze de figuurtjes in. Het ging vrij traag vooruit. Iedereen kleurt zelfstandig. Enkel Adriaan kan moeilijk kleuren, zijn handen zijn wat misvormd dus ik moest hem dan telkens een kleur aangeven. Ik moest niet veel doen maar wat ik deed was belangrijk: ik observeerde een tijd de leerkracht en deed hetzelfde. Goed goed,zeer mooi! Dit zei ik constant en dat moet zo. Je moet hen tonen dan ze het goed doen, ze moeten zelfvertrouwen krijgen. Dus ik heb een hele namiddag complimentjes gekregen aan de kinderen. Er waren twee speeltijden. Dan krijgen ze eem drankje en een broodje(zonder iets op). Je krijgt er erg veel voor terug. Ze lachen soms en je weet dat ze het apprecieren alleen zeggen ze dat niet in woorden. Ik ga dus de komende maanden hier in de namiddag helpen. In de voormiddag ga ik gewoon naar dezelfde school.

Vandaag is het donderdag. Ik heb een vermoeiend dagje achter de rug. Ik lag pas vannacht om 1u in mijn beddeke. Ja hoor ;) er was een vet verjaardagsfeestje van mijn klasgenoot Ariane. Ze is 17 jaar geworden en ze gaf een feestje bij haar thuis. Briana beloofde me in de klas dat ze me zou oppikken om 20u. Ik zei al lachend '20u stipt;)!' Want de Bolivianen kennende... En t was van dat hoor.

Ik ging voetballen en kwam rond kwart na zeven thuis, ik douchte me, at snel iets en om 20u was ik klaar. Make-up, lijntje rond ogen, lippenstiftje, haar met gel lang en los, oorringen etc. Om half negen is Briana er niet.. om 21u nog niet, ze is al een uur te laat. Om half tien ook nog niet, ik ben erg boos en vooral teleurgesteld! Om 21u35 wil ik Briana bellen, ik draai het nummer maar de telefoon werkt niet Papa zegt dat hij niet weet hoe dat komt, alee tof:) ik ben volledig afhankelijk van Briana. Nu kan ik niet naar het feestje, dat om 19u begon!! Papa vertelt me dat er een uitnodiging was met het adres dus misschien kan mijn broer me brengen maar die uitnodiging is kwijt.. :) tof alee achten maar.
Om kart voor tien krijg ik telefoon. het is Briana, ze vraagt naar me, ik zeg dat ik het ben en plots hoor ik enkel nog 'Tuuututtuttuutt' alee tof:) Maar ik weet dus al dat ze me iets laat weten, ze fluisterde aan de telefoon dus waarschijnlijk mag ze niet weg. Ze had die namiddag by the way met een gast afgesproken zonder dat haar papa hier iets van af wist! Tjah..
Briana belt me opnieuw legt uit dat ze binnen vijf minuten met de moto aan mijn deur staat. Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa dus toch nog een vet feestje!! Ik had net mijn pyjama aangetrokken en ruk deze weer van mijn lijf, ik spring in mijn feestkledij en maak me opnieuw wat op:) vijf min later staan Ariane en Blanca voor mijn deur. briana had hen een smsje gestuurd om te vragen of ze me konden komen halen. Ze mocht niet uit.

Ik kom aan op het feestje: een tuin met in het midden een dansvloer, groen gras, langs de kant allemaal witte plastice stoelen. Super luide muziek.. soms regueton soms engelse techno... Iedereen gilt als ik de tuin betreed, de meisjes van de kals zijn er allen.Ik sta op de dansvloer, het is erg donker maar er zijn discolichten.. Mijn ogen worden naar omhoog getrokken: waw

boven me zie ik een prachtige sterrenhemel, adembenemend!

Ik geef mijn cadeautje(een doos overheerlijke chocoladebonbons)af en ga mee met de rest dansen. Het is 22u15 en er zijn 10 meisjes. Waw en het feestje begon officieel om 19u... Dat is kunnen!

Ik krijg te horen dat de jongens van de klas extra les volgen om tot de universiteit Amy te mogen toetreden, deze les eindigt om 22u30. Wanneer de jongens aankomen, barst het feest los. het is hier zo dat je altijd met een jongen danst. Echt grappig, Er is een hele rij van jongen tegenover meisje, je danst nooit alleen, dit is ook het geval in La Jarana. Ik dans met jongens van mijn klas, er wordt hamburgerachjtig eten gebracht: broodjes met vlees, choriso, eitjes van een klein vogeltje, mayonaise etc. Als drank is er bier of tamarindo:) heerlijk lekker dit sap!

Ik had die dag aan mama gevraagd of ik naar dit verjaardagsfeestje mocht gaan en legde uit dat Briana me zou brengen en halen, Dat maakt voor haar enkel uit: hoe ik ga en thuiskom. Ze zei dat het ok was. Later zei mijn broer me dat ik rond 2u 3u thuis moest zijn,niet later. Zot, gewoon een klasfeestje midden in de week en ik moet op dat uur pas thuis zijn!? De volgende ochtend vraagt mama Esther me hoe het feestje was. Ik zei dat ik ervan genoten had en veel gedanst had. Ok:D that s it:)! heerlijk wel, alleen viel ik deze namiddag wel bijna in slaap.

Vanochtend stond ik opnieuw om 6u55 op, ik douchte, at en ging naar school. Mijn broer zette mijn zusje af, we reden verder naar mijn school, een straat verder. de school was wel ca va. er was tijdens godsdienst een presentatie over Hoe beinvloedt abortus de waardigheid van de mens? Iedereen van mijn klas is christenen dus je kan al raden hoe ze abortus zien.. als een zonde! Het was een interessante discussie ik verstond niet alles maar kon volgen.

sMiddags aten we rijst-arroz met een mix van kip, mayonaise, erwten, olijven, tomaten, wortelen. Weer rijst;). Om 14 u vertrok ik naar het schooltje Neuvos Horizontes, mijn sociaal vrijwilligerswerk. Het was erg leuk en de kinderen knuffelden me steeds. Zo lief en schattig. Ze zijn echt niet zo dom als velen zouden denken. het is niet omdat ze zowel psychisch als mentaal gehandicapt zijn dat ze dom zijn. Zo moest ik bijvoorbeeld helpen stukjes stof op een papier te kleven. Ik deed lijm op het papier, Adriaan moest met zijn duim de stof erop plakken. Ik wilde op een bepaald moment lijm op het papier doen wanneer hij een geluid maakte en ik naar hem keek. Aaah het dopje van de lijm was ik eraf vergeten doen, slim gezien!!
Adriaan zit in een rolstoel en maakt enkel geluiden, hij kan niet praten. Zijn handen zijn misvormd mar toch kan hij een potlood vashouden en kan tekenen. Ik moet hem wel helpen eten. Hij kan enkel slikken.

Als ik buiten kom met een glimlach, nadat ik iedereen dag gezegd heb, fiets ik op mijn gemakje naar huis, 1,5km verder. Ik besef dat ik bof om gezond te zijn...:) het zet je wel aan het denken!

Om 17u30 is het schooltje gedaan, ik ga om 18u voetballen. Jaaa:) ik kom de gasten weer tegen die er vaak voetballen. We shotten een tijdje op de goal en spelen nadien een matchke tot het donker is. Om 19u ga ik naar huis, dan is het echt pikkedonker. Spijtig dat het zo vroeg donker wordt!

Gisteren heb ik afscheid genomen van een goede voetbalvriend, dennis. Hij studeert in Sucre, de hoofdstad van Bolivia, hij woont hier en was hier voor vakantie maar is vanochtend vertrokken. Met hem ging ik vaak voetballen, hij woont vijf huizen verder, op de hoek van de straat. Hij kan vele chice moves, ook de Ronaldinho move, hij kan goed op de goal schieten etc. Hij vroeg me mijn emailadres en gaf het zijne samen met zijn gsmnummer. Ik bedankte hem en zei 'chao' zonder een kus want dat gaven we elkaar nooit. Hij zei ' Tu es muy bonita, chao!' Super lief! Dat betekent: 'je bent erg mooi, dag!' Ghighi zo open:) ik voelde me even geflatteerd.

Fiesta fiesta en nog eens fiesta

2008-08-17T19:40:00.002-04:00

Holaaa!

Ik heb een tijdje niets geschreven omdat de internetverbinding thuis stuk was maar deze is nu opnieuw gemaakt. Hopelijk voor altijd.

Ik had deze namiddag weer een lang bericht getypt maar heb het per ongeluk verwijderd terwijl ik het wilde kopiëren... Slim van me:S

Ik zet af en toe eens een foto op mijn link www.be.fotoalbum.eu denk ik dat het is. Als je wil kan je altijd eens een kijkje nemen...

Ik heb maandag een nieuwe fiets gekocht. Hij is groot en rood en mooi:). Het is een mountainbike met dikke banden en een mannenzadel(auw mijn kont!;)).
Ik ging hem samen met mijn broer Andres kopen. Toen ik thuiskwam zag ik dat er nog erg veel werk aan de nieuwe fiets was.. de banden oppompen, het zadel hoger zetten, de remmen aanspannen etc. Tof een nieuwe fiets en er is al werk aan. Papa vond dat vrij normaal en broer Andres repareerde alles. Gisteren maakte ik mijn eerste fietstochtje. Terwijl ik over de hobbelige en zanderige weg fietste, werd ik van alle kanten bekeken. Het was 3 uur smiddagsm vrij warm en wie neemt nu niet gewoon de moto, fietsen?! Dat is vermoeiend en het is warm. Ik voelde me als in de dierentuin! Maar Leandra kennende trekt zich weinig aan van die blikken. Ik fietste over de hobbels en bobbels kwam mijn pekkel steeds omlaag, tof dat is dus ook al kapot. Maar het kon nog erger... na tien minuten fietsen viel plots 1 pedaal van mijn fiets.. Aleee joepie ik zat ergens een eindje van mijn huis vandaan(dichtbij de Rio Beni, een prachtig uitzicht) en er zat dus niets anders op dan te voet in de zon terug naar huis te keren. Great een nieuwe fiets..

Ik kwam teleurgesteld thuis en verttelde het aan broer Andres. Hij lachte en ging meteen naar mijn fiets kijken. Hij zei dat hier iedereen die pekkel er gewoon afhaalt dus dat deden we. Hij zocht een schroef voor mijn pedaal en schroefde die er gewoon terug aan vast. de volgende dag ws mijn fiets gerepareerd. Ik ben nu net terug van een uurtje weggezeest. Ik heb langs de Rio Beni gefietst en ben dan naar Briana gefiets, een vriendin van school.

Donderdag is mijn nonkel van de Verenigde Staten van Amerika aangekomen. Hij is hier tot woensdag op vakantie. Het is zalig om eens met iemand goed Engels te kunnen spreken. :) En dan nog wel American English;)! Mijn oom hield gisteren een feestje voor zijn vrienden. Beneden in de tuin was er muziek en een barbeque met veel vlees! Rundsvlees van papa s tuin. Papa had een koe geslacht. het rundsvlees bevat erg veel vet en is erg taai. Zo eten ze dat hier...
Grappig als je vergelijkt met België: daar ga je naar de slager en vraag je een mooi gekuist zacht biefstukske en thuis bak je dat inj de pan en smelt dat op je tong. Hier is dat niet het geval. Je slacht je vlees of gaat naar de slager. Maar het vlees kuisen doe je thuis zelf. Dikke plakken wit vet kleven aan het vlees. Vandaag hielp ik met een ander feest, een familiefeest opnieuw bij ons thuis. We hebben toch wel het grootste huis van de familie.. je moest me bezigzien: ik hiel het vlees insmeren met de vrucht papaja. Dat maakt het vlees minder taai. 10 kilo vlees moest ik insmeren. Ik ben al van mijn 11 jaar vegetarier (ik eet geen vlees), dat was dus wel even rillen.

Mama vroeg me om het huis te kuisen, eerst vegen met de borstel en dan dweilen. Ik deed dat met plezier, het huis was erg vuil, er is veel rood zant genaamd polvo. Op straat is er overal polvo, erg veel stof. Ik kuiste heel het huis en mama was erg blij wanneer ze rond de middag de winkel sloot en boven kwam kijken. Ze was erg trots. Om 1u begon het feest.Ik hielp het eten naar beneden in de tuin brengen. het eten.., raad eens? Arroz con queso (rijst met een straffe kaas), yucca, tomatensalade en ... RUNDSVLEES a volonteeee! Echt gortig hoeveel vlees er was.

Heeel de namiddag aten we samen met familie en dronken ze bier en cola en limonade. Momenteel is het 20u en is het feest nog steeds bezig, weliswaar met een geminderd aantal.

Ik sloeg een babbeltje met mijn nonkel die in het departement Pando woont, dat is gelegen ten Noord-Westen van Beni en bevat nog meer rivieren en is nog minder geciviliseerd. hij vroeg me of ik van de natuur hield en zei me dat ik op vakantie kon komen, best in september want in oktober begint het regenseizoen. het is 6 uur met de bus naar daar. Waw ik voelde me vereerd. Hij woot in Puerto Rica, een stad in Pando niet het land Puerto Rico! Hij vroeg me ook of ik van vissen hield. Ik zei hem dat ik niet hield van jhet lange wachten. Hij zei me dat je helemaal niet lang moest wachten want er is vis genoeg. er zijn ook vissen van 3 m lang. Zot echt! Alee tof als het dus doorgaat is dat de eerste week van september, school is neit zo heel erg belangrijk en mama vind het wel ok omdat het familie is.

Zaterdagavond(gisteren) heb ik met broer Andres dvd s gekeken. Ik weet niet wat voor een beeld jullie hebben van deze stad maar globalisering is aanwezig.Er zijn computerzaken waar je opt internet kan surfen en Warcraft(erg populair) kan spelen. Er zijn videotheken waar je dvds kan huren, deze zijn allen illegaal gedownload maar wie trekt zich daar iets van aan. Ik en mijn broer gingen met de moto een dvd huren, dat kost zo een 3 BOL. daarna kochten we een kilo ijs. Super grappig ze rekenen hier in Kilo ijs. Mm dus samen keken we dvd en aten we ijs, meer moet dat niet zijn:).

De voorbije week was erg saai, school is saaaai. ik verveel me erg en schrijf veel in mijn dagboek. de mensen zijn erg leuk maar de lessen zijn veel herhaling en ik versta ook niet alles. Het meeste versta ik wel en dan is het vaak herhaling, Ik wil iets anders doen heb ik steeds het gevoel. Ik praatte met tante Rosa over vrijwilligerswerk(VW) en ze zei dat dat mogelijk was. Vrijdagavond kwam we me met de moto op t voetbalpleintje oppikken, ze zei dat we naar de instelling gingen waar ik aan VW kon doen, genaamd Neuvos Horizontes. Alee tof joepiee super lief dat tante daar met me naartoe wilde gaan. In die instelling aangekomen was de verantwoordelijke er niet en reden we naar een ander tehuis van dezelfde organisatie. Onderweg kwamen we de dame tegen en ze zei dat we maandagnamiddag terug moesten komen zodat ik eens kon zien hoe dat was. Het is een instelling met gehandicapten. Ik zou de prof kunnen helpen, verder weet ik er nog niets over. Ik moet dan van school veranderen want dit VW is in de namiddag. momenteel zit ik op maranatha en heb ik in de voor- en namiddag school.. ik zou dan naar Notra Señorita gaan als ik verander van school. Ik babbelde erover met mama en zei dat er erg veel herhaling was in de lessen en ik legde uit dat ik in juni al afgestudeerd was in Belgica. Ze knikte en begreep me. Ze wil dat ik gelukkig ben en gaat zich er dus mee aanzetten, maandagnamiddag gaan we informeren. Notra Señorita is een straat verder, erg dichtbij dus. de instelling is ook erg dichtbij, 5 min met moto, 10 min stappen. Ik laat jullie weten als ik verander van school. Het zal moeilijk worden want ik zal mijn vriendinnen missen maar ik wil me nuttig maken en niet de hele dag op een bankje zitten (en erna veel rugpijn hebben).

Nu eens wat anders: hoe is het gesteld met mijn gewicht.. Ik voel duidelijk dat ik neukteugels begin te krijgen, mijn spiermassa vermindert aanzienlijk. Ik ben hier nu 1 maand en voel me verzadigd. Lopen daar is het echt te warm voor. Ik ga soms na schoolñ voetballen. Soms ga ik ook basketten maar momenteel zijn de basketters naar een festival in San Joaquin, ik zou normaal ook mee mogen de trainer is erg tevreden over me maar je mag maximum 16 jaar zijn. Ooh een jaartje te oud dus:( spijtig wel!)
de comninatie geen-weinig sport en veel eten heeft een slecht gevolg op mijn gewicht. Als we een maaltijd nemen is het vaak rijst met pasta en veel vlees en een beetje rauze groenten. Rijst en pasta dus en vaak eten we eerst een soep met wat overkookte pasta in:) ETEN a volonte. En dat wordt er hier zo vaak gefeest en dan overeet je je gemakkelijk.. Goh:) al dat eten!
Ik heb geen weegschaal thuis dus spijtiggenoeg kan ik jullie mijn gewicht niet melden.. :)
Het zal wachten zijn om Fat-pictures of me;) of tot 6 juni;-P!

Ik heb me net gedoucht en sta al weer onder het zweet. het is erg warm elke dag 35 graden Celsius. Mijn T-shirt is al nat.. beet irritant om steeds je eigen zweet te ruiken.. Die hitte toch,de slapeloze nachten EN DE hatelijke MUGGEN moet je er ook bij nemen... Jeuk dat ik heb van die muggenbeten! :) ghighi tjah ik moet nog wat wennen aan de hitte...

Met pijn in het hart vernam ik van Marieke en Laetitia dat Kim Gevaert de finale van de 100m in Bejing niet gehaald heeft.. Hopelijk doet ze het beter op de 200m en de 4x100m Wanneer loopt ze die?
Met vreude kan ik melden dat Belgie tegen Italie gewonnen heeft met 3-2 en nu in de halve finale voetbal staat. Heerlijk:)!

Voor de Griekjes van 608 en 609: hoe was Greece? Hebben jullie ervan genoten? Niet te rood van de zon? Was het neig en interessant? Was het lekker eten? Verstond je iets van de taal? Heb je iets bijgeleerd? Laat me het weten, ik ben benieuwd!!

Hasta luego!

besito y abrazo

Uitslag Referendum 10 augustus: Evo Morales: si o no?

2008-08-10T18:35:00.002-04:00

Volgens de laatste berichten heeft Bolivia met 63 procent VOOR Evo Morales gestemd. Beni is teleurgesteld en de sfeer heir thuis is bedrukt. Tarija, beni, Pando en Santa Cruz zijn tegen Morales en zij zijn erg teleurgesteld met de uitslag van het referendum.

Ik heb vandaag veel op de pc gezeten en gebabbeld en gemaild. Ook heb ik genoten van Braziliaanse nestle-chocolade. Het is niet echt vergelijkbaar met de Belgische chocolade maar het is chocolade he:) Mmmm heerlijk!

Ik heb nog niet echt verteld wie er allemaal in mijn klas zzit en nu ik toch tijd heb..
We zitten met 19 in de klas, denk ik. Net iets meer meisjes dan jongens. Mijn beste vriendin is Gabriella Rojas, zij spreekt erg duidelijk Spaans en articuleert goed, ze kan ook het beste Engels van de klas en vertaalt soms wat.
Verder is Jeremy een toffe klasgenoot. Zij spreekt een beetje Japans en wil talen gaan studeren, haar ouders werken beide in Japan. In Riberalta is er weinig werk. Zij woont bij haar grootouders.
Andrea zit naast me in de klas. Haar papa is van Brazilië en ze spreekt dus vlot Portugees. Het is al erg veel als je naast het spaans een andere taal kent.
Mijn andere buur is Ayrton maar iedereen noemt hem Macchu, zijn achternaam. Hij slaapt bijna altijd in de klas en studeert nooit.
Samir zit naast Andrea. Hij is een grappige en vrolijke gast die soms met een hilarisch accent enkele woordjes Engels spreekt. Zijn opa is van Libanon, vandaar zijn niet-Boliviaanse voornaam.
Briana is een goede vriendin van me. Zij schildert erg goed en graag. Bij haar thuis ben ik een (zwarte) cake gaan bakken. Ze is een beetje mollig en lacht vaak met mijn gebrekkig Spaans. We lachen veel samen.
Natali is een erg vriendelijk meisje wiens oma de uniformen voor het defile maakt. Ze hielp met dit alles regelen.
Andere meisjes van mijn klas zijn Nidia, Leidy, Ariane, Blanca, Maya, goh ik ben de namen even kwijt...
Veel meisjes hebben een buikpiercing, dat is hier erg in. Net zoals jeans en allstars dragen in is.

De jongens zijn erg speels en kinderachtig maar grappig. Edouardo is de tweelingbroer van Gabriella Rojas. hij voetbalt graag net zoals Richard. Richard is echt een superknappe gast maar hij wilde niet dat ik een foto van hem nam.. In de toekomst zet ik zeker een foto van hem op mijn site;-P!
Dick woont in mijn straat. Ik ken hem nog neit zo goed maar hij ziet me er wel een toffe gast uit net zaols de andere jongens van mijn klas: Amy, Mauricio, Anibal, Louis en andere namen die me even ontglippen.

Amy was vorige week verjaard. Er was een grote taart in de klas en traditie is dat je dan met je gezicht in de taart geduwd wordt. Blanca duwde Amy in de taart en dat zorgde voor hilariteit:)! Best wel een grappig zicht zo witte creme op een bruin gezicht. Mmm het was een overheerlijke taart!

Nu buiten hoor je allemaal bommetjes(het geluid van vuurwerk) die afgelaten worden. Boze mensen die bommetjes aflaten omdat ze ontevreden zijn met de uitslag van het referendum! Ik weet niet wat ik de komende dagen moet verwachten... Ik schrijf het zeker neer!

Referendum 10 agosto

2008-08-10T15:34:00.002-04:00

Vandaag is er een referendum in heeeeel bolivia. Vanochtend om 8u gingen de stemlokalen open. Ik heb nog niet verteld dat 7 augustus donderdag er een grote betoging en een concert was op de plaza met allemaal mensen in het groen gekleed met vlaggetjes waarop stond: 'autonomia si!'
Beni wil ook autonomie verwerven net zoals pando, tarija en santa cruz.

Vanmiddag heb ik samen met mama gekookt, we maakten maharia ofzoiets, een rijstschotel met kip, kruiden, tomaat, ajuin, olie etc. Hier aten we platano en gebakken ei bij.
Terwijl we kookten babbelden we over de politiek van Bolivia. Mijn ouders, gezin, de mensen in Beni zijn duidelijk TEGEN Morales. Ze zijn voor autonomie.

Even uitleggen wat dit referendum inhoudt. Je krijgt een vraag die als volgt luidt: Wilt u dat Morales aan de macht blijft? Vindt u dat Morales een goed beleid heeft? Etc. Je moet dus niet stemmen op een kandidaat ofzo.

Toen mama dus zei dat ze tegen Morales was, vroeg ik haar waarom. Ze legde uit dat Bolivia veel grondstoffen had maar geen geld en dat Morales wilde samenwerken met Chavez, president van Venezuela. Chavez zou in ruil voor communistisch bewind in Bolivia geld geven aan Bolivia, wat het erg nodig heeft. Het communisme zou dan ingevoerd worden zoals in Cuba, dit betekent: edereen is gelijk en het geld wordt verdeeld onder de hele bevolking, ook alle armen en ook werkelozen. Mama Esther is hier tegen want dat zou dus betekenen dat ze al hun geld verliezen-moeten afstaan.

Zo ik heb dus een politieke babbel gehad met mama. Ze was erg fier op me dat we samen gekookt hadden. Ze zei dat ik maharia kon maken en pasta (ook al is dat gewoon pasta koken in water), en mangosap en tomatensalada echt grappig, ze was erg enthousiast. Koken is zeker voor herhaling vatbaar.

Vandaag is alles doods hier in Riberalta. Er is niemad op straat. de mensen komen enkel buiten om te gaan stemmen. Normaal is er elke zondag markt en krioelt het hier van het volk voor de deur... nu is er niets. Vreemd.

Van een vriendin (Marieke van de atletiek) vernam ik dat België 2-0 gewonnen heeft tegen China (voetbal in Peking)! Mirallas en Dembele scoorden. Ik ben in de wolken en ben trots op ons Belgenlandje!

Kan iemand laten weten hoe laat Kim Gevaert zaterdag loopt(Belgische tijd). Wie weet kan ik het hier op tv volgen.
Susan, het nieuws heir is vooral regionaal en ook wat van Argentinië en Brazilië, hoofdzakelijk dus Zuid-Amerika. Echt van Europa is er zelden nieuws.

Hasta luego!

Guayaramerin (Brazilië!!)

2008-08-09T19:06:00.002-04:00

Jaaaaaaa

ik had dus een heeeel verslag geschreven van de voorbije drie dagen maar de pc heeft het weer verwijderd. Ch*t dat is echt niet zo leuk. Ik zal het dan maar kort opnieuw typen en wachten met verzenden tot mijn broer terug is. Hier in Riberalta is het namelijk zo dat er verschillende pcs aangesloten zijn op 1 internetverbinding en daardoor gaat alles erg traag. Ik stelde aan mijn broer Andres voor naar een internetcafe te gaan aan de overkant van de straat maar hij zei dat dat dus geen verschil zou maken... Ik kan dus als ik een bericht maak op mijn blog, dat bericht niet kopiëren, rot wel!

Maandag was het defile van de school. Iedereen was in normaal uniform. Gedurende een uur luisterden we naar speeches en ertussen zongen we allerlei liederen. Dit evenement speelde zich af op de stoffige straat voor de school Maranatha. Op een bepaald moment marcheerde elke klas om beurt lags de stoffige weg met aan weerskanten ouders die juichten. Wanneer wij aan de beurt waren klapte iedereen en kregen we een applaus omdat we afstudeerden, hehe een tof gevoel;) om nog eens opnieuw af te studeren. Om 10u gingen we met de klas een saltaña eten, mmm een soort hartig hapje van deeg gevuld met een warme waterachtige brei van groentjes en vlees en veel kruiden. Mmm, ik had niet echt honger maar at toch gezellig mee. Dan hadden we die dag les tot de middag en in de namiddag opnieuw.

De volgende dag was HET defile waar iedereen zo lang naar uitgekeken had! Oooohhh afspraak was om 7u30 aan Maya's huis. Om 7u50 kwam ik er aan en er stonden twee klasgenootjes voor haar deur. Maya sliep nog en we konden dus nog niet binnen. Rond half negen was de meerderheid van de klas aanwezig. Blanca schminkte de meisjes en iedereen zag er fantastisch uit. Velen hadden hun haar speicaal opgestoken:). We droegen allen een das en hadden dezelfde schoentjes met hoge hakjes en een punt vanvoor. Ze knelden nu al en ik moest ze nog de hele voormiddag dragen. We vertrokken allen naar de plaza, 100m verder. We gingen in een rij van drie staan met vanvoor de 3 slimste leerlingen van de klas. Zij droegen een band met de kleuren van Bolivia. rood groen geel. De middelste droeg de Boliviaanse vlag. Het is een hele eer zo een band te mogen dragen!

De plaza bestaat uit een vierkant en zo 1 zijde was vrijgemaakt voor ons, elke school had zijn twee oudste jaren er staan. Het derde en vierde (wij dus) jaar stonden in een rij achter een vlag. De viering begon, er werden allerlei speeches gegeven en veel gezongen. Dan na een uur ofzo marcheerden we naar een zijstraat van de plaza. De stoet ging erg traag vooruit en de zon begon heet te worden. Iedereen had erg veel pijn aan hun voeten van die schoenen die bij velen bovendien te groot waren. er werd vanalle eten en drank verkocht, een beker sap voor 1 BOL. Op een bepaald moment waren we opnieuw aan de plaza en werd onze school Maranatha afgeroepen, wow. Ik wist niet goed wat er gebeurde: opeens was er 80m voor me een weg vrij met langs weerskanten allemaal juichende mensen die voor ons klapten. Fier paradeerden we door de straat en er werden langs alle kanten foto s van ons getrokken. Wat een gevoel!
Op het einde van de straat werden er nog allerlei groepsfoto s getrokken en werd er met de klas afgesproken bij Briana thuis. Mijn broer bracht me met de moto naar huis en ik kon eindelijk andere schoentjes aandoen. Mijn voeten waren geradbraakt! Ik nam een douche en vertrok met min broer met de moto naar Briana's thuis. Daar aangekomen merkte ik dat Briana niet gewoon in een restaurant woonde neen, er waren nl drie tv s in dat restaurant. Er werd een micro doorgegeven en ik merkt dat ik in een karaokebar zat!
Zalig de hele namiddag zongen we Spaanstalige romantische liedjes. Ik zong uit volle borst mee. Het is veel gemakkelijker om t Spaans geschreven te zien staan en dan te lezen-zingen. Ik heb echt veel bijgeleerd die dag. Om 14 u kregen ze typisch Riberaltiaans eten: rijst met kaas, een slaatjes van ajuin met tomaat en taai vlees met erg veel vet. We boffen toch in België om steeds zo een mooi stukje vlees op ons bord te krijgen.

Woensdag was het defile voor iedereen. Het speelde zich opnieuw af op de plaza en het leger was prominent aanwezig. Ik kan er nog zoveel meer over vertellen maar vind het nu belangrijker om over Brazilië te vertellen.

Donderdag heb ik Spaans gestudeerd en kwam Brianan naar mijn huis om te vragen of ik zin had iets samen te doen. Tof we reden met de moto naar haar huis, gingen inkopen doen en bakten een cake. De oven is erg verschillend van in België! Ik zei dat het in Belgie een uur moest bakken op 180 graden celsius. Ze knikte en na 20 min keken we en troen was de cake nog niet klaar. Na 40 min keken we nog eens en de cake zag zwart.. oeps. Hij was wel erg lekker van smaak alleen dus een beete hard gebakken.. Spijitg maar we hadden er de slappe lag van gekregen. Ook hebben we die namiddag erg veel gelachen, Briana s huis was een mesthoop toen ik eraan kwam!
Goh, er was een deur, dat was al veel. Die deed ik open en kwam in een grote woonkamer terecht. Links was er een afwasbak met daarnaast een tafel, er stonden twee kasten en de ramen waren gewoon gaten in de muur met een stoffen doek voor. Dat was wat anders dan mij huis Carlitos (en totaal iets anders dan Korbeek-Lo)! Het eten van de hond was omvergeslagen en het eten lag gewoon op de stenen vloer, degoutant. op een bepaald moment tijdens het afwassen had Briane erin gestapt. Ik lag dichjt en botste door het harde lachen met mijn hoofd tegen een stoel. Toen lag zij natuurlijk plat! Het was een hilarische namiddag!

Nu vrijdag heb ik niet echt iets gedaan. Om 17u vertelde mijn broer opeens dat we naar Guayaramerin gingen voor twee dagen en dat we zaterdag in de namiddag zouden terugkeren. Wow zo plots, ik begreep niet wat en hoe maar mijn broer hielp me met het inpakken. We vertrokken met een motor met 3 vanachter naar de bushalte. Het is een soort taxi met een wagentjes waar je met drie kan zitten. Vijf minuten later namen we aan de bushalte een taxi (auto) naar Guayara, een stadje aan de grens met Brazilië maar dus net nog in Bolivia. De weg was erg hobbelig maar na een uurtje en 15 min stevig aan 80km per uur doorgereden te hebben kwamen we aan in Guayara. Het stadje was kleiner dan Riberalta qua inowners en verder leek het erg op R. We namen daar weer een taxi van de bushalte naar de haven. Daar namen we een klein langgerekt bootje en staken de Rio Mammoré over. Dit is de grens met Brazilie. Op 5min waren we aan de overkant en hadden we de brede rivier overgestoken. Het was al erg donker. NIETS van controle echt grappig! Ik moest niets laten zien van paspoort je kon Brazilie gewoon binnen.

We stapten verder door het dorp Guayaramerin en zochten naar een hotel, veel was al bezet. We vonden uiteindelijk een hotel en douchten ons., Ik kreeg te horen dat we naar een festival gingen. Aaaah daarom dus deze trip. En het was me wat hoor ojoooooooooo. We namen eerst een taxi-auto- naar de plaats van het festival genaamd ' Flor do campo' meen ik. Brazilie verschilty op zich weinig van Boliv8ia, als je er 1 dagje bent. Wat me opviel is dat er wel verkeersdrempels zijn, dat de wegen er geasfalteerd zijn wat eenm luxe En dat Brazilie veeeeeel duurder is! Een ijsje kost in Bol 1Bol of 10 eurocent, in Brazilie 5Bol. toch wel een groot evrschil, niet?
We kwamen aan op het festival, betaalden inkom en kwamen de weide binnen. (Ik moet me haasten want mij zusje wil een film kijken:S) Heel de avond was het feest.

Er was een grote tribune met in het midden een ijzeren constructie voor de belichting, echt honderden mensen met enorm prachtige costums gaven zichzelf, ze dansten heel de avond, het was een echte show. Het leek wel carnaval in Rio de Janeiro!!!! Indrukwekkend! Naast ons zaten allemaal mensen die met rode en witte vlaggetjes zwaaiden, een man entertainde het publiek met een micro. In het Portugees allemaal ik verstond er geen bal van maar dat maakte niets uit.

Ik en mijn broer gingen salteñas kopen en sap. mmm lekker! Ahja we gingen niet met het hele gezin weg, enkel mama, zusje Carla, broer Andres, twee tantes en een nicht gingen mee.

Het was dus echt een prachtig festival. Om 21u30 waren we er ongeveer en het duurde tot 1u snachts, wat een spektakel ik heb vele foto s maar weet niet of ik er op mijn site kan zetten.Ik probeer het een van deze dagen. Terug aangekomen vielen we allen uitgeput in slaap. Het hotelletje stelde niet veel voor. Brazilie is duur voor ons Bolivianen. We namen een kamer voor vijf en legden een matras erbij op de grond, mama sliep met zusje op een matras. Iedereen sliep duis samen in 1 ruimte. Ik was al een paar dagen een beetje ziekjes. ik had een erge hoest en last van diarree.,¡ Deze nacht voelde ik me erg slecht en besloot ik antibioticum te nemen, ik hoestte veel die nacht, momenteel heb ik erg veel geslapen en gaat het al wat beter.

De volgende ochtend stonden we al om kwart na acht op, iedereen douchte en nam ontbijt. Ik at wat brood en dronk water, geen lekker sappige Braziliaanse ananas dus:(.

We vertrokken en slenterden rond in de straten. We gingen wat winkeltjes af en ik vond drie T-shirten. Wat een verschil met Bolivie, de winkels waren met meer klasse en chiquer. Brazilie is duidelijk rijker dan Bolivia. De mensen zijn er erg vriendelijk maar jah hoe kan ik dat weten na 1 dagje.. Er waren jonge gasten in de winkel, ze werkten daar, Goh erg knappe binken hoor. ze vertelden me over een ander festival in het Portugees ik knikte en luisterde gefascineerd naar hun verhaal dat ze in geuren en kleuren vertelden. Brazilianen zijn erg divers maar algemeen kan je zeggen dat hun gezich ronder is en hun haar kroezelig.

We kochten chocolade van nestle in een winkel, waaaw chocolade, mijn mama moest constant op haar geld letten want alles was zo duur. We vertrokken rond de middag terug met het bootje naar bolivia. Met pijn in het hart verliet ik Brazilie met twee woorden omschreven: feesten en knappe gasten!

We namen opnieuw een taxi aan de haven die ons naar de bushalte bracht, daar namen we een taix terug naar huis 1u en 15min terug de hobbelige weg over, ik sliep half. We betaalde voor 1 persoon 4 euro, 40 BOL. De chauffeur reed erg snel en mijn hoofd botste vaak tegen het dak van de auto. Langs de stoffige rode weg was enkel Amazonewou en weide. De mensen hebben de bomen er omgekapt om er runderen te kunnen laten grazen. Dat brengt meer op. Enkel woud dus een uur lang! Dan aan de bushalte in R. namen we een taxi-moto- 5min naar huis, ik viel uitgeput en ziekjes in slaap.Mijn neus is nog steeds verstopt maar dat wordt wel beter.

Om 14u30 waren we thuis , ik sliep tot 19u en dan aten we frietjes met hotdog, gefrituurd allemaal met cocktail saus. Ik at brood met smeerkaas en een beetje frietjes, Ik moet wat op mijn eten letten voor mijn maag he.

De uitstap was dus zalig, Wat een festival enorm chic. Ik hoor net bij het eten dat dat festival drie dagen duurt. Dat er vandaag en morgen ook gedanst wordt!
Ah op het festival kwam ik Andrea tegen, een klasgenoot wiens papa van Brazilie is. tof wel:).

Jah, 608 mijn klasje en 609, hopelijk amuzeren jullie jullie erg daar in het hete Griekenland, ik denk veel aan jullie. Hopelijk hebben jullie al wat Griekse woordjes geleerd en vinden jullie het een mooi land. Laat me iets weten hoe het geweest is!

Wow Brazilie ik kan het nog steeds niet geloven. Het was een ervaring, dat is zeker! Nu verder wat uitzieken. Geen paniek dus het is gewoon een griepje dat wel voorbij zal gaan!

Hasta luego!

PS: laten jullie me weten of dit bericht echt op mijn blog staat want de pc doet hier raar.
PS 2: Laten jullie me weten of Kim Gevaert al gelopen heeft op de Olympische Spelen, en zo niet wanneer we zal lopen?

Een door de weekse dag

2008-07-30T12:39:00.002-04:00

Holaaa!

Bedankt voor de vele reacties, zo leuk dat jullie mijn verhalen met plezier lezenm dat doet me goed!

Deze week zijn het examens en presentaties. Je kan je dat niet vpprstellen hoe dat er hier aan toegaat! IEDEREEN maar dan ook iedereen spiekt. De leerkracht van geografie heeft sommigen nadien een nul gegeven maar alsof het de leerlingen wat kan schelen. Ze weten alle trukjes! Ofwel hebben ze een briefje in hun pennenzak ofwel op hun schoot ofwel hebben ze op hun handen geschreven enzovoort. Er wordt ook constant gebabbeld in de klas en iedereen geeft vanalles door van schrijfgerei en toevallig kijken ze dan opzij naar het blad van hun buur. Ik begrijp er niets van! Het ergste vond ik dan nog dat het met het examen geografie was dat ze spiekten, het ging over de verloren gebeieden van Bolivia door oorlog of handel (guerra o tratado). Dat is niet zo maar een onderwerp, Bolivia heeft 7 verschillende gebieden verloren door de geschiedenis heen, erg veel hoor! Tjah, dat is hier de mentaliteit, men studeert amper.

Als er presentaties van andere leerlingen zijn is het nooit stil, iedereen babbelt door elkaar heen en men luistert niet naar de ander, onrespectvol lijkt me dat...

Ik probeer al twee dagen foto s door te sturen via facebbok (5) en via hotmail. Wil iemand me laten weten of het met facebook gelukt is. Mama, je zei of ik het hier op een cdtje kan branden, ik zie wel. Ik zoek dat nog uit. Vandaag heb ik mijn eerste Spaanse les. Mama heeft het kunnen regelen dat er een prof die Engels geeft me Castiliaans leert. Het zijn prive-lessen. Ik moet naar die persoon gaan, dus ben weer afhankelijk van mijn broer of een taxi (Motoke dat 3 Bol kost of 30 eurocent) . Ik had eigenlijk gepland om te gaan voetballen met klasgenoten om 17u maat Spaanse les is wel belangrijker.

Om 12u vanmiddag toen het school gedaan was, was het nog erg heet. Nu hebben we net vis gegeten (we eten dat 1 keer de week, mmm) en het is beginnen regenen. Dat duurt dan maar 15 min en de zon komt alweer terug.

Hier in Riberalta spelen veel jongeren op de pc. HET spel van nu is Warcraft. Ik weet niet echt wat dat precies is maar iedereen speelt het hier (de jongens dan ie). Voor de kenners, Devon en Xander, jullie zullen dat wel kennen zeker?

Mijn broer Mauricio van 15 jaar is vandaag naar de USA vertrokken. Vorige week vrijdag kreeg hij een dossier van zijn familie., Hij gaat in de staat Cansas verblijven en heeft een mama en een broer van 22 jaar. Zaterdag wist hij dat hij vandaag moest vertrekken. Iedereen in het gezin blijft er zo rustig bij.. Mama heeft hem vandaag op het vliegtuig gezet Wat een organisatie is dat hier toch! Enkele dagen op voorhand weet je dat je moet vertrekken. Zot toch!?

Ik ga jullie laten, mijn zusje wil graag spelen.

Tot de volgende! Hasta luego!

Besito

PS: Vanmiddag weer rijst gegeten:) MMMM ;)

Heerlijk: het weekend

2008-07-28T21:05:00.005-04:00

Holaa allemaal!
Er is erg veel gebeurd in het weekend! Eerts even zeggen dat ik vandaag ben gaan voetballen, op t veld hier een straat verder. Als ik met mijn bal over straat loop bekijken ze me alsof ik in de zoo zit. Een meisje dat voetbalt dat zijn ze hiet niet gewoon. Ik voel me soms echt een attractie, op school bekijken ze me ook. Ik ben dan ook een kop groter dan de rest en zie er anders dan hen uit dus echt kwalijk kan ik het hen niet nemen.
Zaterdag was vrij saai. Mijn ouders hielden de winkel open. Papa ging werken in zijn tuin ik zist niet goed wat doen.. Heb dan maar wat gelegen op mij bed en de was gedaan. De was is hier gene kattepis, een gezin met vier kinderen en ikke, goh en al die strijk!

Dan DE eertse uitgaansavond. Ik had toesteming om met mijn broer naar La Jarana (uitgesproken la Harana) te gaan, de grote populaire plaatselijke nachtclub.

(Even tussenhaakjes: je moet me hier zien zitten. Op een stoel met de ventilator vollenbak , ben net niet aan het zweten, met terwijl regueton op, Spaansetalige shakemuziek met een vette beat!)
Een bekende zanger is Wisin and Yandel of Daddy Yankee.

Eerst maar een verjaardagsfeetsje van een vriendin Carolina van mijn 15jarige broer Mauricio. Ik had mijn rood balkleedje aan, make-up, schoentjes van mijn mama, haar los (erg heet amaj:)). We rijden naar dat feetsje met de moto. Natuurlijk maken we eerst een tourtje rond de plaza ook al ligt dat totaal niet op onze weg. Onderweg naar de fiesta wordt ik wel 5 keer nagefloten.

Het verjaardagsfeestje is erg saai, ik spreek amper spaans en ken er niemand. Ik voel me niet goed in mijn vel in mijn kleedje. Iedereen draagt hier een jeans (en allstars). Ik vraag aan mijn broer of hij terug naar huis wil rijden zodat ik me kan omkleden, hij zegt gelukkig ja. We rijden terug ik doe mijn geruite lange broerk aan en mijn blauw T-shirtje. Hehe ik voel me goed:) nu.
We rijde naar La Harana, jaaaaa! Iedereen heeft het over die Club, zo populair. Ik betaal 10 BOl of 1 euro inkom. Natali en Ariane, twee klasgenoten wachten me op. De feestzaal is groot met in het midden een lege dansvloer, het is nog maar 23u. OP het einde zie ik een groot podium, er wordt life muziek gespeeld. Wow, life piano, gitaar, trommel, gezongen. De zaal is langs de rand gevuld met witte plastice tuinstoelen. We worden bediend door obers: Er zit ouder volk: 20 30igers.

Het volk begint binnen te sijpelen. Rond 00u beginnen de eerste mensen te dansen. Om half 1 beginnen we ook te dansen. Ondertussen zijn er nog enkele andere klasgenoten aangekomen met hun liefjes. Er wordt voroal jongen-meisje gedanst. De muziek is vergelijkbaar met echte vlaamse klassiekers om mee te zingen maar dan in het spaans.
Om 1u verandert de muziek naar Engelstalige tehcno-commerciële muziek, jaaa Belgica is back ik dans me kapot. Heerlijk:)
Om 3u rijden mijn broer Muaricio en ik terug naar huis. Slapen!
Tuuuuut auw, mijn oren van de luide muziek, dat is een mindere.

Zondag word ik om twinitg voor 8 wakker ondat mijn mama op mijn broer aan het roepen is. Tjah , ik val opnieuw in slaap maar wordt o 9u opnieuw gewekt doro mama. Ik moet opstaan, zucht. Tof is anders.

Ik denk aan eenm zondag in Belgica. Alls is dicht, je lummelt wat rond in het huis en bezoekt familie. Hier is het NIET zo!!!!

Waw ik kijk uit het raam van de keuken en zie de markt voor de deur. Ook de winkel van mijn ouders is open, het is druk. Ik ga dan maar het terras kuisen.-boenen en maak me dus nuttig.Ook kuis ik de trap. Ik stop wanneer ik net geen blaren heb.
Uitgeput val ik neer op mijn bed.

Ik vraag aan mama of ik een wandeling mag maken, ik zeg dat ik grag foto s wil trekken van de markt voor in Belgica. Ze zegt ok. Joepiee FREEDOM!!
Ik voel me vrij als een vogel en loop vrolijk tussen alls kraampjes. de mensen verkopen wat ze hebben: kruiden, groenten, fruit, tandpasta, kleren. zonnenbrillen etc.

Op e middag vertrekken we naar de tuin van papa. We nemen familie mee en zitten uiteindelijk met 15 in de jeep van papa. Waw volgeladen en iedereen smeert zich in met 50, het is erg heet. HEEERLIJK in de auto is er een windje:)! We rijden de stad uit en aan de stadrand horen ze opeens een bonk. Papa stapt uit en ziet dat de rechterachterband eraf gevallen is. Gelukkig is er rechts van ons een garage. Na een half uurtje is het gerepareerd. We kunnen weer verder. We rijden de stad uit, langs armoedige houiten woningen. De weg is zanderig en vol putten, hobbel de bobbel. Het landschap verandert, het is meer uitgestrekte weide met af en toe wat bomen. (op de terugweg kom ik te weten dat dat door de mensen is. Ze wilden hier een weg maken naar een ander dorp en hebben vele bomen omgekapt) Ook passeren we de vuilisbelt van Riberalta, eikes enorme berge met brandend vuil. Degoutant!
Na 20 min. slaan we een klein hobbelig weggetjes in. Links van ons bevint zicvh Amazonewoud.
Ik hoor constant -crteschhh- moeilijk neer te pennen. Ik vraag mijn broer Andre wat het is, hij zegt dat het insecten zijn. Ghighi grappig! Zo luid!

We rijden dat hobbelige echt hobbelige weggetjes verder door, met links woud en recht open veld met enkele bomen. OPeens komen we op een open valte. Een paradijs. Ik zie palmbomen en koeien, waar is de logica?
We rijden dwars door de weide. En stoppen 3 min verder aan houten hutten. Het is snikheet wanneer we uit de auto stappen, geen windje meer!
Mauricio, mijn neef Paolo en ik verkennen de omgeving. Voor mij is het dan althans verkennen. We kruipen onder de draad. In de weide staan koeien, varkens, schapen.. (Later kom ik te weten dat papa 200 dieren bezit). We dalen een beetje af naar een riviertje, tot mijn grote verbazing is het water lekker cool. Ik kijk naar boven en zie verschillende soorten bomen, groot en klein. Ze zijn in elkaar verstrengeld. Er zijn erg veel muggen, vlinders en andere insecten aan het beekje. Goh prachtig ik weet niet wat ik moet zeggen. Een paradijs.

Opeens fladdert een grote blauw zwarte vlinder voorbij, zo groot als mijn hand!
We wandelen terug omhoog en gaan wat verder naar een ander riviertje, opnieuw erg mooi en idyllisch en groen.

We keren terug lang de prikkeldraad en gaan naar de houten hut. het eten staat klaar: rijst-aroz (weeral, ik begin eraan te wennen), sal¡ade van zitte papaya en pijpajuin, yuca (soort witte droge raap dat we hier erg veel eten) en VLEES. Papa je zou je vingers aflikken. Ik ben geen vleeseter maar dit vlees was niet normaal. Een schaap van de kudde hadden ze gebraden boven houtvuur. Het is een beetje taai maarjah:) daar struikelen we niet over.
Verrukkelijk we eten ons buikje rond.

Ik kijk rond op de ''ranch'' en zie biggetjes, kleine schaapjes, kleine kuikentjs oooooh allemaal zo0 schattig. Er woont ook een familie daar die de grond pacht. De kindjes kijken me met grote ogen aan, waw een balnke hier op hun erf. Ik haal mijn knuffeltje (gekregen van Jana) boven en geef het aan een meisje. Nu krijgen de anderen niets ok, maar ik heb toch eentje van hen blijgemaakt. Goh ze kijkt me aan, bekijkt het knuffeltje en wacht,m grote ogen staren me aanm grote bruine ogen, plots verschijnt er een lach op haar gezicht, OOOh zo lief!

de kindjes zijn erg verlegen maar na een paar minuten win ik hun vertrouwen door een klein spelletje. Mama Esther toont me de verschillende vruchtdragende bomen, hier een lijstje:
- manga: mango boom deze zijn pas rijp in december
- limon: liñoenboom met citroenen zo groot als allelsienen
- natuurlijke katoenboom, wow vol met witte pluisjes op de grond
- mandarina : mandarijntjesboom met kleine beetje zure maar lekkere maderijntjes
- carambola: steranijs boom ik klim erin en pluk er enkele mmm mijn lievelingsfruit!
-cacao : woooow een cacaoboom waar de CHOCOlADE van maken wow!
- mama biedt me een witte donzig breitje aan. Ze toont de schil het is een lange groene puil zo lang als mijn arm van mijn schouder tot mijn hand. Het smaakt erg zoet en lekker. De spaanstalige naam ben ik even kwijt, een fruitsoort totaal onbekend voor mij!
- ik zie grote hoge soort van palmbomen. Bovenaan hangen grote trossen met bnruine vruchten zo groot als mijn duim maar drie keer zo dik. Deze zijn uigedroogd, we moeten wachten op nieuwe, de naam heb ik ergens opgeschreven, dat komt nog wel.

Ik denk dat dat alle bomen zijn. Wat een avontuur. We vertekken terug , langs het hobbelwegje en komen terug op de hoofdweg. Hobbel de bobbel:)
Terug in de stad aangekomen is het opnieuw de uitlaatgassen van de brommerkes.. Oei oei ik heb al heimwee naar de jardin.
Ik verneem dat we ELKe zondag naar de tuin gaan en een feestmaal hebben! Waw wat een familie.
Om 18u zijn we terug. Om 19u15 vraagt mama of ik mneewil naar de kerk. Ok ik kleed me om, douch (weeral) en doe een jurkje en oorbellen aan. We nemen de auto naar de plaza (dichtbij kerk). Ook al is het te voet slechts 10 min stappen, we wouden dan zweten en stinken en dat kan niet.Ik stap uit de auto. Owla de kerk is omringd met brommerkes. Ik treed binnen, gigantisch er zitten zeker 1000 mensen. Er zijn welgeteld 20 ventilaters in de hele kerk (boven). De mis is gebrabbel van de prietser afgewissled met prachtige life gezongen liederen met life muziek gitaar en piano. Op een bepaald moment geetf iedereen in de kerk hun omstaanders de hand en zegt daarbij 'la paz' alias vrede. ook mensen die je niet kent. Dit geeft een raar maar warm gevoel. Ongeveer de helft van de stad is aanweig daar, zo een gevoel krijg je toch.

Na de kerk gaan we pizza eten. We rijden eerst de stad door, om een vuelat of wandeling te maken legt mijn broer me uit, ook al begrijp ik niet hoe je een wandeling in een auto kan maken. We eten pizza op de plaza, de pizza is koud en er ligt weinig op: wat tomatensaus, sneetjes worst en salami en kaas. That s it. Mijn ouders eten weinig, mijn broer 3stukken, ik 2. We nemen de overschot mee naar huis.

Ik val uitgeput in slaap.

De volgende morgen is opnieuw zoals altijd. Ontbijten (ijs met kip en groenetjes = mix), warm water waarbij je melkpoeder doet of thee en brood droog niet zo lekker. Mijn broer brengt me met de brommer naar school, lekker snel en een windje. Vijf uur les tot 12u hehe dan thuiskomen om 13u eten wat op bed liggen, douchen en opnieuw naar school. Ik neem deze naimddag veel foto s op school, ze vinden het leuk om van hun eigen de foto s te bekijken. Na school voetbal ik met jonge gastjes een uurtje. Dan eten we om 19u30. En u ga ik echt slapen , ben moe en ik moet morgen weer om 6u45 op om te douchen, rugoefeningen te doen en naar school te gaan. Joepie weer dat hete uniform, voor freaks die eens goed willen lachen, neem maar eens een kijkje op facebook.

Besitos Lea met een stijve nek die niet naar haar kamer wil omdat er daar geen ventilator is.

Zaterdag 26 juli 2008

2008-07-26T14:30:00.002-04:00

Holaaa!
Even duidelijk zeggen, de fouten die ik typ zijn wel degelijk typfouten. Dat ligt niet aan mijn nederlands want dat is nog steeds beter dan mijn Spaans! Goh zo irritant als je elkaar niet kan verstaan!
Donderdagvond ben ik met mijn broer naar een volleybalnmatch gaan kijken. Waw het waren twee plaatselijke mannenploegen. twas een zalige match en ik moest veel denken aan Bert (Vanwezer)
en Mari Nietvelt die volley spelen. Volley is hier DE sport en niet voetbal zoals ik gehoopt had. We zijn aan het informeren om te sporten na school. Ik voel het al aan mijn buikske ze, als het zo doorgaat en ik amper beweeg dan herken je me gewoon niet meer volgend jaar in juni!!! Ik ga met de moto naar school, met de moto winkelen, heb 2 uur sport na elkaar in 1 week,m wat bijna niets is want is die twee uur sport je maximum 20 minuten het is te heet om eer te doen en de leerkracht doet alles op het gemak zoals alle Bolivianen doen.

Ik moet echt een groot stuk van mijn vrijheid indienen, ik kom in de week enkel buiten om naar school te gaan en in de avond eten we en ga ik slapen. Ik mag niet alleen weg. Ik zal dus stuk voor stuk mijn vrijheid moeten opbouwen.. Tjah in België zijn er dan weer anderen nadelen ie:-)

Gisteren (vrijdag) ben ik gaan voetballen op het uitgedroogd voetbalveld hier een straat verder samen met mijn zusje Carla of (verkleinwoord) Carlita. Zij is echt zo schattig, ik kietel haar vaak en dan giechelt ze;-).

Deze namiddag gaan mama Esther en ik winkelen. Ik ga schoentjes kopen om voor het school aan te doen en om uit te gaan. Vanavond is het vette fiesta (feestjeuh) in de plaatselijk feestclub genaañd La Harana. Ik pakte het strategisch aan en vroeg vrijdagmiddag of ik zaterdag naar La Harana mocht gaan met de mensen van mijn klas. Mijn moeder zweeg eerst.. mijn broers hielpen me met te zeggen dat we samen zouden terugkeren en heengaan (metde moto). Mama vroeg of ik alcohol dronk, ik zei dat ik alleen wat proefde meestal. En ze zei dat die nachtclub bekend stond voor de vele overmatige alcohol... Ze zei dat ik enkel cola en zater moicht drinken ik knikte braaf ja. Mijn broer vertelde me achteraf dat hij altijd alcohol drinkt maar ervoor zorgt dat zijn mama daar niets van weet want anders krijgt hij slaag zegt hij al lachend, dan is mama boos.

Aan mijn broers heb ik veel, vooral dan Andre. Hij geeft mne veel tips en helpt me ook al verstaan we elkaar maar beperkt.
Zo was ik bijvoorbeeld eergisteren gaan wisselen in de winkel Carlitos van mijn ouders. Dollars in Bolivianos en ik had voordien (maandag) al 40 dollar gewisseld wat heel veel is maar ik wilde gewoon wat reserve hebben je weet nooit.
Gisteren wilde ik opnieuw wat geld wisselen, nu 20 dollar, mama zei dat dat veel was .. Ik wisselde 5 dollar.
Even later vroeg mijn broer Andre wat ik met die eerste 40 dolar gedaan had, ik zei dat ik dat hir nog thuis liggen had op mijn slaapkamer. JHij zei dat ik dat aan mama moest uitlegge want zij dacht dat ik alles aan het uitgeve was en ze was wat ongerust. Ik legde het dan uit aan mama dat ik niet goed wist wat ik zelf moest kopen zoals shampoo e.a. ze zei dat het ok was maar dat ze het daarvoor gewoon niet begreep.

Sorry dit laatste stukje kan nogal chaotisch overkome maar mijn zusje zit hier steeds naast me met me te spelen, tjah.

De straten zijn hier vol polvo, ik weet neit of ik dat al verteld heb. Polvo is stof., rood zand, het is heel veel hier. De straten ligfgen vol met vuilnis en het stoort niemand behalve mij (denk ik). Eht absurd hoe ze er op school mee omgaan. Er zijn vuilbakken maar iedereen gooit alles op de grondm geen respect...

Mijn papa heeft niet zomaar een tuin. Hij zei aan tafl dat die 120 hectare groot was, ik dacht na en vrpoeg of hij dat wel zeker wist. Hij zei dat zijn tuin zo groot is als Monaco, in Europa!!!!
Zot he en dat er toeristen komen en dat er fruit en groenten zijn etc. Ik was totaal van de kaart! Morgen gaan we met het gezin naar el jardin de mi padre (tuin van papa) en in de avond gaan we pizza eten op de plaza. MMM eindelijk geen rijst (aroz) hehe amaj!

Tot de volgende en ik vind het zalig dat ik zo n toffe reacties krijg. Foto s probeer ik er de volgende keer op te zetten, mijn zusje wil nu met me spelen, de plicht roept:-P!

Dia del Amistad

2008-07-23T20:51:00.002-04:00

Vandaag is het woensdag dag van de vriendschap, ik kom aan op school en krijg van iedereen een knuffel en kus. Het is de dag van de vriendschap en dat moet gevierd worden amaj! De meisjes hebben voor iedereen van de klas een mini kaartje bij waarop staat dat je een goede vriend bent en onder andere Te quiero opstaat wat ik hou van je betekent maar voor vrienden. Als je van iemad houdt als lief dan zeg je te amo. het spaans is een grote hinderpaal echt moeilijk. vooral heb ik moeite met de gedachte dat iedereen in belgie vaakntie heeft en ik nog smorgens En savonds op de schoolbanken zi. raar maar de klik komt er zal er komen;)
Vandaag kocht ik op school bevroren water dus ijs met kleurstof het kost bolivianos of eurocent heel goedkoop dus! Ik moet gaan slapen mag niet te lang op de pc. Bedankt voor alle antw ik apprecieer dat,m vreemd gevoel dat ik heb, rare gedachte om hier een jaar te vertoeven; Hoeplijk is t weer goed in belgie ik stuur warmte op want hier is het zoals altijd heet!
Iedereen is vannacht aan het feesten in bolivia voor de dag van de vriendschap, ik heb vandaag een klasfeestje gehad: Ze verzañelden geld voort eten en drinken maar ik mocht niets betalen want ik was een gast: Zo gastvrij je kan het je niet voorstellen;

Het uniform is irritant. bestaat uit een bruinebeige rok met plooien die tot boven je navel komt en een witte Tshirt met blauwe strepen aan de mouwen: De school heet Maranatha en is de beste van heel Riberalta, ze krijgen hier veel wetenschappen niet echt iets voor mij dus maar mijn klasgenoten zijn zalig!! :) ik heb een zeer goede vriendin klasgenoot Gabriella of bijgenaamd Gabby ze is alla vasso (mijn achternicht) ze praat traag spaans en legt me met alle geduld alles twee keer uit. Er is een lied van het afstuderen en grappig dat iedereen altijd zingt, in novemnber studeren we af hier en dan is er een groot defile waarbij iedereen een speciaal uniforñ draagt en er een soort van show zordt gehouden op straat echt grappig het lied gaat zo:
Beo Beo
Que todos seo (wat zie je moet het zijn, maar ik versta er weinig van)
La mejor promo
La promo dev (dat laatste woordje spreken ze heel snel uit onverstaanbaar morgen gaat Gabby dat opschrijven dan kan ik het leren;))
Promo wil weggen Promocion, afstuderen, en jaja ze luisteren hier Regueton vollenbak spaanse muziek met een dikke beat waarbij je niet kan stilzitten!!!! Tot de volgende! Ik denk aan goed weer voor Belgica!! Besito y abrazo
Wat het eten betreft ik eet drie keer warm S morgens hujo dat is sap van fruit gemixt met water en ijsblokjes soort van milkshake soms. welk fruit? papaje banaan ananas steranijs pompelmoes appelsien enzovoort super vers met fruit droog dat ik in sap sop. smorges soms ook eten koude rijst met vlees van de vorige avond. Smiddags eet ik rijst (weeral ja het is hier heeeeel veel rijst of aroz) met vlees en groenten of platano (hartige banaan) avonds weer warm rijst en vlees soms vis dat is wel zalig vis van de Rio Beni. Mmmm vandaag proefde ik sap van quinoea niets voor ij eikes. Morgens school, weer om u op ik ga nu douchen voor vierde keer hehe. Hou jullie goed en tot de volgende!!!!

Een onverwachte wending

2008-07-22T14:21:00.002-04:00

hallo allemaal, leandra haar avontuur in bolvia heeft van de start al een onverwachte en verassende wending genomen. ze heeft bij aankomst in la paz namelijk vernomen dat haar geplande gastgezin niet in staat zal zijn om haar op te vangen. tijd dus voor een volledig nieuw profiel van het gastgezin en de gaststad waar ze zal terechtkomen!

Naam: Leandra Kalogrias
Gaststad: Riberalta
Gastfamilie: vader, moeder en 4 kinderen
Gemoedstoestand van Leandra: *zie onderstaand bericht, verzonden vanuit Riberalta op 21-07-2008

holaaa,

ik zit in riberalta, heel tropisch, in het departement beni

ik heb een moeder die een zaak voor motospullen openhoudt en een vader die woensdag 55 jaar wordt die een tuin onderhoudt buiten de stad. riberalta bestaat uit 90.000 inwoners.
iedereen maar dan ook iedereen rijdt hier met een motoke rond!!!ik heb een zusje van 7 jaar Carla en 3 broers. Mauricio 15 jaar, Andrecito 20 en Carlos 24 jaar. de laatste werkt, heeft communicatie gestudeerd. het is hier leuken en heel warm, elke dag tot 40 graden of meer.

ik heb vandaag mijn eerste schooldag achter de rug!iedereen was zeer geinteresseerd en ik moest vooraan in de klas gaan staan om me voor te stellen. elke dag moet ik op staan om 6u30, ik douch en kleed me aan, om 7u eten en om 7u30 vertrek ik naar school. Mijn broer brengt me met de moto! school is van 7u45 tot 12u en dan kom ik naar huis om te eten, in de namiddag ook school van 14u tot 17u10. in de pauze gaat iedereen eten kopen, mijn mama geeft me steeds 30 cent of 3 bolivianos mee om iets te kopen. ik heb met de directrtice gesproken en het is de eerste keer dat er iemand op haar school komt van internationale student. directrice is van zwitserland en praat wat Engels.

Mijn middelste broer zorgt veel voor me, ik ben vandaag inkopen gaan doen voor mijn uniform. ik moet een witte t-shirt dragen met een beige rok erop. heet wel hoor als je weet dat het hier elke dag 40 graden is. vier keer per dag douchen dus, nachten 20-25 graden. mijn klas was echt in de wolken, ze kenden elkaar al jaren en ik ben een nieuwtje! de lessen zijn moeilijk te volgen, het spaans is niet simpel. zo zeggen ze bv. como esta en niet como estas of 'pueh' (wat 'daar' betekent) en niet pues. ze spreken zeer snel en ze slikken veel in.vandaag heeft mijn broer me met de moto de rio beni (grote rivier) laten zien, wowzooooo breed echt adembenemend, ik ben in de middle of nowhere, je ziet het amazonezoud aan de andere kant van de rivier liggen. heerlijk

de plaza, het stadscentrum, is een vierkant met banken en bomen er rond je kan het je niet voorstellen allemaal motos die rond je rijden, tjah voor de rust moet je het niet doen!!! de eerste avond, zondag, toen ik hier aankwam heb ik bij mijn jongste broer op de moto gezeten en we hebben toen 5 rondjes rond de plaza gereden terwijl praten ze met elkaar, echt absurd. ik probeer mijn milieubewuste bril wat achterwege te laten, anders kan je hier niet leven.
de wegen zijn zanderig, het zand is rood bruin, de wegen zijn vol putten vuilnis en stenen. echt aan de lichten staan bv. 20 motos en 2 autos zot echt

het spaans is dus echt nog moeilijk en ook het idee terug op school te zitten zoals ik vandaag ervaren heb is niet zo neig.

mensen hier zijn zeer open en ik moet iedereen een kus geven of beter gezegd ze geven mij een kus, tof wel.

zo ik ga jullie laten, nog even 2 dingen:

1 malaria is hier niet en als het regenseizoen begint december en januari ergens en het regent en er is gevaar voor malaria dan deelt de regering voorzorgsmaatregelen uit. dus no panic
2 het fruit is hier heerlijk echt!!!! papaja naranja, steranijs, kokos appelsien appel mandarein enzovoort, elke ochtend wordt er sap gemaakt van gemixt fruit (vanochtend papaja en steranijs) met water en fruit.

gegroet, lea die spaans leert
oudste broer moet werken nu op pc, pc gaat traag
hete zoen van leandra
hou jullie goed daar in t hete belgie en ik hou je op de hoogte maar verwacht niet te veel

Leandra Kalogrias
Beni Mamore 762
Riberalta -Beni- Bolivia
je kan altijd iets sturen maar reken zeker maar 2 weken of meer..
papa goed aangekome?
zoentje tss wil nog langer blijven maar gaat niet

Lea besito

Informatie over mijn gastfamilie + gastland

2008-07-13T13:02:00.002-04:00

Ik dacht zo: misschien moet ik voor mijn vertrek al wat info geven over mijn gastfamilie en gastland. Mijn gastfamilie heet Prudencio en bestaat uit een papa, een mama en drie broers (één van 19 jaar en twee jongere broers). Ze woonden in La Paz, de hoofdstad van Bolivië. Een jaar geleden besliste de oudste zoon, Ignacio Prudencio, naar Santa Cruz te verhuizen om er te studeren. zijn mama is mee verhuisd. Ik zal wonen bij Ignacio en zijn mama. Ignacio gaat fotografie studeren. Dit is alles wat ik tot nu toe weet i.v.m. mijn gastfamilie. Hier even wat uitleg over Santa Cruz:
'Santa Cruz de la Sierra is de hoofdstad van het departement Santa Cruz en is gelegen in het oostelijke gedeelte van het land. Santa Cruz is een jonge, snel groeiende, moderne en dynamische stad. In de laatste 10 jaar is Santa Cruz uitgegroeid tot een stad met meer dan 1,5 miljoen inwoners en is de economische hoofdstad van het land. De stad is ontworpen in zgn. ringen. Het oude stadshart -Casco Viejo- ligt binnen de eerste ring.' http://www.rutaverdebolivia.com/nd/handige-informatie.php
Op deze site staat ook nog (voor de geïnteresseerden) wat uitleg over Bolivië zelf. Belangrijk om te onthouden is misschien dat ik (als alles volgens het programma verloopt) dat ik op 17 juli 2008 om 20u (dus in België op 18 juli om 1u 's nachts) aankom in de hoofdstad La Paz. Daar zal ik twee dagen verblijven, dit is het aankomstweekend. Hier zullen we informatie krijgen over Bolivia en zullen we kennis maken met andere internationale afs-studenten. Na twee dagen vertrek ik naar Santa Cruz, helemaal in 't Oosten waar de gemiddelde temperatuur tussen de 26 en de 30 graden Celsius ligt. In de wintermaanden (mei tot augustus) kan het kwik dalen tot 12 °C maar nooit langer dan enkele dagen.
Ik heb nu nog drie dagen voor ik vertrek uit 't Belgenlandje. Ik wil iedereen bedanken voor de lieve kaartjes, vlaggetjes, cadeautjes e.a. Ik vond het heel erg leuk dat er zo veel mensen naar mijn afscheidsfeestje gekomen zijn, bedankt daarvoor! Het afscheid nemen valt me (met momenten) moeilijk maar het hoort erbij.
Het schooljaar (6e middelbaar) eindigt half november. Dan studeer ik af. Vanaf dan heb ik vakantie tot begin februari. In deze periode hoop ik aan vrijwilligerswerk te doen en wat te reizen. In februari ga ik aan de universiteit studeren. Mijn vakken zal ik er zelf kunnen kiezen.
Op zaterdag 6 juni 2009 keer ik terug uit Bolivia.
Besos (=kussen) !

Proloog

2008-07-09T09:22:00.002-04:00

Net teruggekomen van Griekenland.
Vanochtend om half negen kwam ik met mijn gezin aan in Zaventem.
We zaten tien dagen op het Griekse Cycladeneiland Tinos. Het was erg heet, 30 graden en meer met als gevolg slapeloze nachten waarbij je 's morgens zwetend wakker wordt.
't Was neig:) De Grieken zijn erg gastvrij, iedereen groet elkaar, een heerlijk sfeertje.
Ik heb nu nog een week voordat ik vertrek naar Santa Cruz, Bolivia. Ik vlieg eerst naar Madrid, dan naar Buenos Aires, en dan naar La Paz. De volgende keer dat ik iets schrijf, zit ik dus in Bolivia!